Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
28η Οκτωβρίου 1940
Καθώς τραγουδούσα σε ένα μεγάλο θάλαμο, που ήταν κατάμεστος από τραυματίες, με πλησίασε μια νοσοκόμα και μου είπε χαμηλόφωνα, δείχνοντάς μου έναν τραυματία, ο οποίος είχε δεμένο το κεφάλι με επιδέσμους:
«Πήγαινε Σοφία σε κείνο το παλληκάρι, σε κείνο τον ανθυπολοχαγό. Έχει χάσει και τα δυο τα μάτια του. Όλη την ώρα που τραγουδάς κλαίει με λυγμούς και δεν έχει κανέναν να τον παρηγορήσει».
Πλησίασα κοντά του, του χάιδεψα το κεφάλι και του ζήτησα να μην κλαίει. Του θύμισα ότι άλλοι δεν γυρίσαν καθόλου από την πρώτη γραμμή, άλλοι έχασαν τα πόδια τους, τα χέρια τους.
Του είπα ότι όλοι εμείς θα είμαστε κοντά τους, κοντά στους τραυματίες μετά τον πόλεμο και θα τους βοηθήσουμε να ξαναφτιάξουν την ζωή τους.
Και ο ήρωας γύρισε και μου είπε αυτά τα μοναδικά λόγια: «Δεν κλαίω, Σοφία, γιατί έχασα τα μάτια μου… Κλαίω, γιατί δεν έχω άλλα δυο να τα δώσω για την Πατρίδα….»
choratouahoritou.gr
Ιούλιος - Αύγουστος 2025
Σκέψεις Για Την Μεταμόρφωση
Ξημέρωσε και η σημερινή ημέρα, όπως επέτρεψε ο καλός Θεός. Μια πρωϊνή προσευχή για την συνάντησή μας με τον Θεό, ψελλίζοντας τα λόγια: «της κλίνης και του ύπνου εξεγείρας με Κύριε, τον νούν μου φώτισον και την καρδία και τα χείλη μου άνοιξον, είς το υμνείν Σε, Αγία Τριάς.....».
Κάπως έτσι περπατούσαν μαζί με τον Κύριο Ιησού και οι μαθητές Του. Μετά τις πρώτες θαυμαστές εντυπώσεις που δημιούργησαν μέσα στην ψυχή τους φόβο και δέος, βλέποντας τα θαύματα του Θεού δια του Χριστού, η καθημερινή τους πορεία γινόταν μία «συνήθεια».
Εν τούτοις, όσο κι αν συνηθίζει κανείς το περπάτημά του με τον Κύριο, Εκείνος φυλάει πάντα μια έκπληξη, του δίνει «γεύση Παραδείσου», ώστε να προχωρά με λαχτάρα για την ώρα εκείνη.
Μα πώς θα είναι η «ώρα αυτή;» Και να, εκεί που φαινόταν πως η μέρα θα ήταν όπως όλες οι άλλες .... ξάφνου, παίρνει τους πιο διψασμένους για πνευματική γνώση και προσδοκία και τους πηγαίνει στο πιο ψηλό σημείο στο όρος Θαβώρ. Και εκεί ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός φανερώνεται όπως πραγματικά είναι: Φως αιώνιο, Φως άκτιστο που δεν αλλοιώνει, δεν φθείρει την ανθρώπινη φύση, αλλά την μεταμορφώνει. Κάνει τον άνθρωπο μέτοχο της αιώνιας ζωής, μέτοχο του αιώνιου και Ανεσπέρου Φωτός.
Τι είναι αυτό που ζώ Θεέ μου; Βλέπω τους θεόπτες προφήτες να είναι λουσμένοι στο Φως, όπως είμαι κι εγώ! Αυτό που θεωρούσα πως μόνο σε ελάχιστους γίνεται, τώρα το ζώ κι εγώ, εμπειρικά, όχι διανοητικά, όχι στη σφαίρα της φαντασίας. Τί ομορφιά Θεέ μου, πόση δόξα, πόση τιμή για εμάς το κτίσμα Σου! Γεύση Παραδείσου, ναι, Παράδεισος, ναι, αυτή τη ζωή ποθώ, ναι, σε αυτό το Φως το απρόσιτο θέλω κι εγώ να ζώ. Και τότε ακούγεται η φωνή του Πατέρα: «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός. Αυτόν να ακούτε». Ναι, Κύριε. Αυτόν να ακούω, αν είναι να ζώ πάντοτε σε αυτό το Φως.
Αυτή η εμπειρία προσφέρεται σε κάθε πιστό και συντελείται σε κάθε Θεία Ευχαριστία, αοράτως σε όλους, που κοινωνούν με πίστη, λαχτάρα, προσδοκία Παραδείσου και να φωνάζουν μέσα από την καρδιά τους:«Είδομεν το φώς το αληθινόν, ελάβομεν Πνεύμα επουράνιον, εύρομεν πίστιν αληθή, αδιαίρετον Τριάδα προσκυνούντες, αύτη γαρ ημάς, έσωσεν....»
Κανείς δεν γνωρίζει πότε θα έρθει η ώρα που ο Κύριος θα μας εκπλήξει. Αυτό που όμως μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσδοκούμε την ώρα εκείνη, προετοιμάζοντας πάντοτε την καρδιά μας ώστε να μπορούμε να δούμε αυτό το Άκτιστο Φως, όπως οι μαθητές του Κυρίου στο όρος Θαβώρ.
«Καί νῦν φώτισόν μου τά ὄμματα της διανοίας, ἄνοιξόν μου το στόμα τοῦ μελετᾶν τα λόγιά Σου καί συνιέναι τας έντολάς Σου και ποιεῖν το θέλημά Σου και ψάλλειν Σοι ἐν ἐξομολογήσει καρδίας και ἀνυμνεῖν το πανάγιον ὄνομά Σου, τοῦ Πατρός και τοῦ Υἱοῦ και του Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τοὐς αἰῶνας τῶν αἰῶνων. Αμήν.»
Αντώνιος Βοναζούντας, Κατηχητής
Μάιος - Ιούνιος 2025
Εορτάζουμε όντως των «αγίων-Πάντων»; Μάλλον … όχι!
Στην Ορθοδοξία έχω καταμετρήσει 2200 διαφορετικά ονόματα. Έχω κάνει στατιστική ονομάτων στην Ελλάδα, και τα αποτελέσματα είναι αποκαρδιωτικά! Οι μισοί άντρες χρησιμοποιούν μόλις 7 ονόματα! Με τίς γυναίκες ελάχιστα βελτιώνεται η κατάσταση, έχουσαι αι μισαί μόνον 15. Η άγνοια επ’ αυτών είναι απίστευτη, κι εκείνοι που θα έπρεπε να γνωρίζουν και να ενημερώνουν (ιερείς και θεολόγοι) επικεντρώνονται να γράφουν ακαταλαβίστικα κηρύγματα για την επόμενη Θεία Λειτουργία. Ελάχιστοι εξ αυτών έχουν αγοράσει καλά εορτολόγια, τα οποία θα συμπεριλαμβάνουν και τίς εκατοντάδες ορθοδόξων ονομάτων που η ελλαδική απροσεξία τα έχει παραγκωνίσει. Κάπως έτσι, πάμπολλοι συμπολίτες μας με δυσεύρετο όνομα, επί δεκαετίες ουδέποτε άκουσαν: «Ναί!, Υπάρχει άγιος με το δικό σου όνομα». Κύριοι υπεύθυνοι οι ιερείς, λέγοντες το εσφαλμένον: «Εσύ γιορτάζεις των Αγίων Πάντων». Τα ονόματα που στην πράξη έχουν πρωτίστως παραγκωνιστεί, είναι δυστυχώς τα αρχαιοελληνικά.
Κάθε 10 Απριλίου γιορτάζουν κάποιοι «40 μάρτυρες εξ Αφρικής», και οι 21 εξ αυτών είχαν ονόματα: Ανάξαρχος, Αναξιμένης, Δημάρατος, Επαμεινώνδας, Ετεοκλής, Ηρακλής, Ηφαιστίων, Θησεύς, Ισοκράτης, Μιλτιάδης, Μνήσαρχος, Παρμενίων, Πελοπίδας, Περικλής, Πίνδαρος, Πολύνικος, Προμηθεύς, Σοφοκλής, Φιλοποίμην, Φωκίων, Χρόνης.
Κάθε 1η Σεπτεμβρίου γιορτάζουν 40 κοπέλες, αλλά οι δύο πηγές ονομάτων τους δεν ομοφωνούν. Αφού αφαιρέσαμε όσα εξ αυτών εορτάζουν άλλην ημέρα κι αφού τα συγχωνεύσαμε, λέμε ότι είχαν ονόματα: Αδαμαντίνη, Αθηνά, Ακριβή, Αμπλιανή, Απλοδώρα, Αριβοία, Αρισταινέτη, Ασπασία, Αφροδίτη, Διόνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερατώ, Ερμηνεία, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεονόη, Θεονύμφη, Θεοφανή, Καλλιρρόη, Κλειώ, Κοραλία, Κυριαίνη, Λάμπρω, Λαμπαδία, Λαμπροτάτη, Λελσίνα, Μαριάνθη, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Περσίς, Πολυμνία, Σαπφώ, Τερψιχόρη, Τετεσία, Τρωάς, Χαρίκλεια.
Και φυσικά υπάρχουν εκατοντάδες άλλα ονόματα με μηδαμινή πληροφόρηση. Π.χ. ο Τηλέμαχος στις 1/1ου, Λυσίμαχος 9/3ου, η Ολυμπία 11/5ου, οι Λέανδρος & Πασχάλιος 14/5ου, Πύρρος και Ιέραξ στις 1/6ου, οι Αχιλλέας και Θεοχάρης στις 20/8ου, ο Όμηρος 9/9ου, απόστολος Θωμάς στις 6/10ου, οι Αντίγονος, & Χρυσούλα 13/10ου. Περί το 2010 είχα δώσει στον (Καζαμία) Δημήτρη Σαλίβερο κατάλογο, κι εκεί μπορείτε να βρίσκετε πολλαπλάσια άλλα ονόματα.
Και αν ξέρατε πόσα άλλα ενδιαφέροντα περικόψαμε για να μην μακρύνει το άρθρο… Αρχίστε ήδη από εφέτος να μην γιορτάζετε πιά των αγίων-Πάντων, αλλά την ημέρα που εορτάζει ο Άγιος σας.
π. Γεώργιος Δ. Γεωργιάδης
Μάιος - Ιούνιος 2025
Ανάληψη
«Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ τὴν πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος. Ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνον αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα.»
Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
(Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ)
Μάρτιος - Απρίλιος 2025
25η Μαρτίου, Η Διπλή Μας Εορτή
Το περιεχόμενο της μεγάλης αυτής μέρας μας το δίνει ένας διπλός χαιρετισμός. Μήνυμα του ουρανού είναι ο πρώτος. Έρχεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και απευθύνει στην Παρθένο Μαρία τον χαρμόσυνο χαιρετισμό: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, Μαρία. Ο Κύριος μετά σού». Και ο δεύτερος είναι βγαλμένος από την ψυχή του εθνικού μας ποιητή, που έζησε και πόνεσε το δράμα της φυλής μας «Χαίρε, ω χαίρε Ελευθερία».
Στο δίπτυχο αυτό κρύβεται το νόημα της τρανής αυτής εορτής. Είναι καρπός θείας βούλησης και έντονου πόθου της ελληνικής ψυχής για την ελευθερία. Η ημέρα αυτή της 25ης Μαρτίου 1821 δεν είναι η ημέρα της ελευθερίας του Γένους, αλλά η ημέρα της ενηλικίωσής της. Την ετοίμασε ο πόθος της ελληνικής ψυχής για τη λευτεριά. Αυτά τα χρόνια δεν ήταν χρόνια μιας παθητικής αναμονής, αλλά χρόνια ετοιμασίας και ωρίμασης του μεγάλου πόθου. Πάλεψαν οι πρόγονοί μας, θυσιάστηκαν για να ξαναφέρουν τη λευτεριά στην Ελλάδα μας. Η διατήρησή της όμως βαραίνει τώρα και εμάς.
Μην ξεχνάμε πως και σήμερα ύπουλα κινδυνεύει η λευτεριά μας. Πολλοί ζητούν να αποχρωματίσουν την εθνική μας συνείδηση και την ορθή μας πίστη στον Χριστιανισμό.
Η ιστορία πάντα διδάσκει και με τα θετικά και με τα αρνητικά στοιχεία. Το πνεύμα πάντα νικά την ύλη. Η μηχανή νικιέται από την ψυχή. Το κύλισμα των αιώνων στη ζωή κάθε λαού έχει περίτρανα αποδείξει, πως η πίστη στο πνεύμα και στα ιδανικά αποτελεί γι’ αυτό το ισχυρό έρεισμα.
Τα έθνη δεν αξίζουν μόνο να μένουν έθνη, αν δεν είναι συνάμα ζύμη για δημιουργία πολιτισμού. Οι Έλληνες διατήρησαν το εθνικό «εγώ» τους όσο κι αν σμίξανε με άλλες φυλές, από τότε που φανερώθηκαν ως έθνος ανάμεσα στα έθνη. Το παρελθόν μάς δίνει πάντοτε το δικό του στίγμα. Αποτελεί για όλους μας οδηγό, στήριγμα, έλεγχο, ελπίδα και αισιοδοξία. Ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Φωτεινή Ηλιοπούλου