Μάιος - Ιούνιος 2025
Ανάληψη
«Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ τὴν πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος. Ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνον αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα.»
Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
(Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ)
Μάρτιος - Απρίλιος 2025
25η Μαρτίου, Η Διπλή Μας Εορτή
Το περιεχόμενο της μεγάλης αυτής μέρας μας το δίνει ένας διπλός χαιρετισμός. Μήνυμα του ουρανού είναι ο πρώτος. Έρχεται ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και απευθύνει στην Παρθένο Μαρία τον χαρμόσυνο χαιρετισμό: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, Μαρία. Ο Κύριος μετά σού». Και ο δεύτερος είναι βγαλμένος από την ψυχή του εθνικού μας ποιητή, που έζησε και πόνεσε το δράμα της φυλής μας «Χαίρε, ω χαίρε Ελευθερία».
Στο δίπτυχο αυτό κρύβεται το νόημα της τρανής αυτής εορτής. Είναι καρπός θείας βούλησης και έντονου πόθου της ελληνικής ψυχής για την ελευθερία. Η ημέρα αυτή της 25ης Μαρτίου 1821 δεν είναι η ημέρα της ελευθερίας του Γένους, αλλά η ημέρα της ενηλικίωσής της. Την ετοίμασε ο πόθος της ελληνικής ψυχής για τη λευτεριά. Αυτά τα χρόνια δεν ήταν χρόνια μιας παθητικής αναμονής, αλλά χρόνια ετοιμασίας και ωρίμασης του μεγάλου πόθου. Πάλεψαν οι πρόγονοί μας, θυσιάστηκαν για να ξαναφέρουν τη λευτεριά στην Ελλάδα μας. Η διατήρησή της όμως βαραίνει τώρα και εμάς.
Μην ξεχνάμε πως και σήμερα ύπουλα κινδυνεύει η λευτεριά μας. Πολλοί ζητούν να αποχρωματίσουν την εθνική μας συνείδηση και την ορθή μας πίστη στον Χριστιανισμό.
Η ιστορία πάντα διδάσκει και με τα θετικά και με τα αρνητικά στοιχεία. Το πνεύμα πάντα νικά την ύλη. Η μηχανή νικιέται από την ψυχή. Το κύλισμα των αιώνων στη ζωή κάθε λαού έχει περίτρανα αποδείξει, πως η πίστη στο πνεύμα και στα ιδανικά αποτελεί γι’ αυτό το ισχυρό έρεισμα.
Τα έθνη δεν αξίζουν μόνο να μένουν έθνη, αν δεν είναι συνάμα ζύμη για δημιουργία πολιτισμού. Οι Έλληνες διατήρησαν το εθνικό «εγώ» τους όσο κι αν σμίξανε με άλλες φυλές, από τότε που φανερώθηκαν ως έθνος ανάμεσα στα έθνη. Το παρελθόν μάς δίνει πάντοτε το δικό του στίγμα. Αποτελεί για όλους μας οδηγό, στήριγμα, έλεγχο, ελπίδα και αισιοδοξία. Ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Φωτεινή Ηλιοπούλου
Μάρτιος - Απρίλιος 2025
Η Σταυροπροσκύνηση και I.L.S.
Στις 29/12/2024 αεροσκάφος προσέκρουσε σε εσφαλμένη τσιμεντένια δομή τού συστήματος «I.L.S.» στην Νότια Κορέα, ενώ μετά 30 μέρες άλλο αεροπλάνο συγκρούστηκε με ελικόπτερο κατά την διαδικασία τής προσγειώσεώς του στις Η.ΠΑ.. Αμφότερα τα περιστατικά είχαν μεγάλον απολογισμό θυμάτων. Όσο κι αν αυτά τα δύο τραγικά αεροπορικά συμβάντα δείχνουν άσχετα με κάποιαν θρησκεία, εμένα μού δημιούργησαν έντονους συνειρμούς με τον Σταυρό τής Χριστιανοσύνης. Μπήκαμε στο Τριώδιο και κάθε Μάρτη γιορτάζουμε την Σταυροπροσκύνηση, τον σωτήριον Σταυρό. Και το «I.L.S.» επινοήθηκε για να είναι σωτήριο, ήταν όντως εκατομμύρια φορές σωτήριο, εκτός λιγοστών περιστάσεων κακοδιαχειρίσεώς του.
Η πρώτη Αποστολική σύνοδος έγινε το 49 μ.Χ., και μετά από 19 αιώνες, το 1949 μ.Χ. τα περισσότερα σοβαρά αεροδρόμια τού κόσμου είχαν ήδη εφοδιαστεί με το σύστημα «I.L.S.» (Instrument Landing System) καθοδηγήσεως αεροσκαφών κατά την ώρα τής προσγειώσεώς των. Εκπέμποντας εν πρώτοις δύο πολύ αδύναμες συχνότητες, -λοβοί των 90 Hz και 150 Hz (λόγος 3/5, θυμίζει Τριάδα και Πεμπτουσία), διαπλέκονται τοιουτοτρόπως ώστε τελικά να υπάρχουν 20 κανάλια μονών δεκαδικών από 108,1 MHz έως 111,9 MHz. Η εμβέλειά τους φθάνει μέχρι 46 χλμ.. Θέτων ο πιλότος μίαν από αυτές τίς 20 προετοιμασμένες συχνότητες, ενεργοποιείται το ωρολόγιον (gauge) τού «I.L.S.», το οποίο τον ενημερώνει εάν και κατά πόσο βρίσκεται στην σωστή γωνία καθόδου (glide slope) ως επίσης και τί trim διορθώσεις οφείλει να κάνει περαιτέρω. Στο σύστημα συμπεριλαμβάνονται και τρία ηχητικά «πηγάδια» (marker beacons: μπλε 400 Hz, κεχριμπαρί 1300 Hz, λευκό 3000 Hz), τα οποία συνήθως έχουν τοποθετηθεί σε απόσταση 8000 m, 1067 m και 305 m προ τής ενάρξεως (spot) τού διαδρόμου (runway) προσγειώσεως. Συχνά υπάρχει και ο ενδείκτης DME (distance measure equipment) που τού δείχνει ακριβέστερα πόσους κόμβους (1 i.n.m. = 1852,216 m = 6077 πόδια) απέχει από το spot.
Όσοι έχουμε επίγνωση μέσω simulators και όσοι έχουν πείρα εκ τού πραγματικού, ξέρουν αρκούντως καλά πόσο απορροφημένοι είναι οι πιλότοι, παρακολουθούντες στο ρολόϊ τον σταυρό που δημιουργούν δύο κινούμενες λευκές μπάρες. Η μεν κάθετη είναι ειλημμένη από το V.O.R. και μάς δείχνει εάν έχουμε ξεφύγει δεξιά ή αριστερά, ενώ η δε οριζόντια μάς δείχνει κατά πόσο τηρούμε την σωστή γωνία καθόδου, η οποία συνίσταται να είναι 3 μοιρών. Τούτο σημαίνει ότι αφού η συντέμνουσα (csc= 1/ημ3°) είναι «19», το αεροσκάφος για κάθε 19 μέτρα πρόσω, πρέπει να κατέρχεται 1 μέτρο. Οι 12 απόστολοι με τούς 7 διακόνους (Πράξεις, ΣΤ΄, 5), πάλι 19 ήσαν.
Ακόμη και χιλιάδες προσγειώσεις να έχουμε επιτελέσει, πάντα εξακολουθούμε να έχουμε συνετώς και αυτοβούλως την maximum προσήλωση για να έχουμε κεντραρισμένες αμφότερες τίς μπάρες τού «I.L.S.», ούτως ώστε να σχηματίζεται στο gauge ένας τέλειος σταυρός. Κάθε ωχαδελφισμός ή χαλάρωση κατά την ολιγόλεπτη διαδικασία τής προσγειώσεως, σοβεί το μοιραίον. Και οφείλουμε πέντε μέτρα προ τού εδάφους, να ανασηκώσουμε (pitch up) ελάχιστα το ρύγχος (flare) του αεροσκάφους.
Επανέρχομαι στην συσχέτιση πιλοταρίσματος και χριστιανισμού που είπα στην αρχή. Το μεν κορεατικό αεροσκάφος (29/12ου, που δεν τού κατέβαιναν οι τροχοί) καταστράφηκε, επειδή κάποτε κάποιοι ολιγωρούντες σχεδιαστές δεν είχαν θεμελιώσει το σύστημα «I.L.S.» υπογείως, ώστε απλά να καταστραφούν μόνον οι κεραίες του και όχι οι άνθρωποι. Απεναντίας, έκτισαν συμπαγές τείχος ύψους 4 μέτρων. Θυμίζει την πλειοψηφία ημών, οι οποίοι ορθώνουμε το εγωιστικότατο «Εγώ» μας και φερόμαστε ως οι κατ’ εξοχήν γνώστες των εκκλησιαστικών και θεολογικών ερωτημάτων. Οι 13 απόστολοι (μαζί με τον Παύλο) το 49 μΧ, έκαναν την Σύνοδο επειδή διαφωνούσαν. Και ως ταπεινόφρονες, δεν είχαν αντίρρηση να καταγραφεί (Πράξ. ΙΕ΄, 1-2) η διαφωνία τους. Εμείς αντιθέτως δεν σηκώνουμε αντίρρηση για τίς όποιες χριστιανικές αμετροέπειές μας. Ορθωνόμαστε κι ενεργούμε σαν να είμαστε τετράμετροι, και απαξιώνουμε να ακούσουμε άλλους. Ούτε κάν Θεολόγους.
Το δε αμερικανικό σκάφος (29/1ου) δεν έκανε το παραμικρό λάθος. Όλα κατά το glide slope εγίνοντο ολόσωστα. Όμως ένα ελικόπτερο το πλευροκόπησε. Δεν είναι δίκαιο να κατηγορήσουμε τούς δύο πιλότους τού αεροπλάνου που δεν είδαν το προσεγγίζον ελικόπτερο. Αφήστε να τα αξιολογήσουν οι ειδήμονες. Όσοι βιώνουν την διαδικασία, επιδοκιμάζουν την υπερπροσήλωση των χειριστών στον «σταυρό» τού “I.L.S.”. Όμως το πλευροκόπημα που γίνεται με διάφορες πυώδεις αμπελοσοφίες που έχουμε εισαγάγει στην πίστη μας, είναι από μόνες τους ικανές να μάς έχουν εκτρέψει εκ τής αποστολικής διδασκαλίας, να έχουμε σήμερα έναν άλλον Χριστιανισμό, διάφορον εκείνου για τον οποίον οι Απόστολοι μόχθησαν. Ας απέτυχαν τα συστήματα αεροπλοΐας να σώσουν το κατερχόμενο αεροσκάφος. Δεν έφταιγαν αυτά, ούτε οι πιλότοι του. Έφταιγε ένας καλοντυμένος εύρωστος δαίμων, ο οποίος εισήλθε και τάραξε όοοολα όσα πήγαιναν μέχρι τότε σωστά. Και ξέρετε ποιοι είναι αυτοί οι δαίμονες; Οι ισχυρογνωμοσύνες μας που επί 19 αιώνες «πετύχαμε» μέσω αυτών να διαμορφώσουμε μίαν αλλότρια θρησκεία, ενώ δεν γνωρίζουμε ούτε το 5% εξ όσων γνωρίζουν οι Θεολόγοι. Μάλιστα, στην αεροπλοΐα είναι πιο υγιή τα πράγματα, διότι δεν ανακατεύεται ο κόσμος ενοχλών και γνωμοδοτών στους πιλότους. Απεναντίας στην Ελλαδική Εκκλησία τα πράγματα έχουν αδιόρατα εξοκείλει, διότι νομίζουμε ότι είμεθα ικανοί να γνωμοδοτούμε από μόνοι μας πώς να δουλέψει η ενορία μας. Αλλά νομίζουμε ότι πρέπει να υπάρχουν νεκροί για να αντιληφθούμε τα λάθη μας. Υπάρχουν, αλλά με άλλον τρόπο.
Συμπέρασμα: Ενώ το «I.L.S.» (= Καινή Διαθήκη τής αεροπλοΐας) επινοήθηκε για να είναι σωτήριον, στην Κορέα εγένετο θνήσιμον, διότι οι σχεδιαστές το χειρίστηκαν ανεύθυνα. Στις δε ΗΠΑ, καίτοι διαδικαστικά ορθώς εβαίνετο, ωστόσο απεδείχθη ανεπαρκές για να σώσει κόσμο από εξωγενή αθωοφανή στοιχεία. Ας ακολουθούμε τον Σταυρό τού Χριστού, και όχι τις διασταυρώσεις των εικασιών και αυτοσχεδιασμών μας.
π. Γεώργιος Δ. Γεωργιάδης
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2025
«Άνθρωπε, που είσαι;»
Με την ευκαιρία της νέας χρονιάς ας δούμε στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής (Γένεσις), που υπάρχει η ιστορία των πρωτοπλάστων, τους οποίους ονομάζει ο συγγραφέας Μωυσής, Αδάμ και Εύα. Ζούσαν με τον Θεό σε σχέση ελευθερίας, εμπιστεύονταν τον Θεό κι ένιωθαν ασφαλείς και ελεύθεροι.
Η ανθρώπινη όμως περιέργεια τους οδήγησε στο να «ανακαλύψουν» τα μυστικά που δεν φαίνονται…τι υπάρχει πίσω από όλα όσα ζούμε…..Η φύση του ανθρώπου είναι κατ’ εξοχήν εξερευνητική, δυσκολεύεται με το «όριο», πάντα θέλει να το ξεπερνάει, είναι γενικά ον υπερβατικό. Έτσι και στη σχέση του με τον Θεό, δεν αρκείται σε αυτό που γνωρίζει, θέλει και το παραπάνω. Μοιάζει με το μικρό παιδί, που βλέπει ξαφνικά τον κόσμο γύρω του, κι αφού μπορεί να περπατήσει, θέλει να τον εξερευνήσει. Θεωρεί πως η αγάπη του γονέα του θα το ακολουθεί όπου κι αν πάει. Γι’ αυτό και δεν έχει αίσθηση του κινδύνου, γιατί η γνώση της αγάπης τον συνέχει.
Με παρόμοιο τρόπο, απλοϊκά μιλώντας, οι πρωτόπλαστοι, παρόλο που ο Θεός τους ενημέρωσε για τους κινδύνους, αποφάσισαν να ενεργήσουν εξερευνητικά, παρασυρόμενοι από τις αισθήσεις. Η γλυκύτητα της ηδονής τους έθελξε. Ήθελαν να γνωρίσουν τον κόσμο και να τον γευτούν. Όχι όμως τα νοήματα του κόσμου, όχι την ουσία των όντων, αλλά την ηδονή που προσφέρουν. Έτσι, η ηδονή, από χαρά της μετοχής, έγινε ο σκοπός, κι αυτός ο σκοπός τους γύμνωσε. Έχασαν τον προσανατολισμό τους, σκοτίστηκε ο νους και αλλοιώθηκε η εικόνα που είχαν για τον Θεό και τον σύντροφό τους.
Λογικό ήταν, λοιπόν, αφού πλέον η σχέση μετατράπηκε σε ηδονή αισθήσεων, κυριάρχησε ο ατομισμός στην σχέση.
«Τότε άκουσαν το θόρυβο που έκανε ο Θεός, καθώς περπατούσε στην κήπο το δειλινό, και κρύφτηκαν απ’ αυτόν ο Αδάμ και η γυναίκα του ανάμεσα στα δένδρα του κήπου. Αλλά ο Κύριος ο Θεός φώναξε τον Αδάμ και του είπε: « Που είσαι;»( Γένεσις 3:8-9). Ο Θεός αναζήτησε τον άνθρωπο, όπως ο γονιός που ψάχνει το παιδί του.
Ο Αδάμ, όμως, γεμάτος από ενοχές που μόνος του δημιούργησε (Ερινύες τις ονόμασαν οι αρχαίοι Έλληνες) «είδε τον Θεό ως τιμωρό» λόγω της παράβασης της εντολής. Ο Θεός όμως, ως στοργικός πατέρας αναζήτησε τον άνθρωπο για να συνεχίσει μαζί του τη σχέση την προσωπική. «Ποιος σου είπε πως είσαι γυμνός;» τον ρώτησε ο Θεός. Όμως ο Αδάμ δεν κατάλαβε τον Θεό, δεν Τον εννόησε ως Πατέρα, έτοιμο να συγχωρέσει και να βοηθήσει, αλλά ως δικαστή και τιμωρό.
Δυστυχώς, αυτή η αντίληψη κυριαρχεί σε όλη την ανθρωπότητα μέχρι και σήμερα, ακόμα και μέσα στους κόλπους των πιστών Χριστιανών. Έτσι, θεώρησαν καλό να ζητήσουν από τον Χριστό να τιμωρήσει την μοιχαλίδα, ενώ Εκείνος είδε την ευκαιρία να την συναντήσει στο φόβο της, στην αμαρτία της στην γύμνια της και να την βοηθήσει να ορθοποδήσει (Ιωαν. 8:7).
Ο Θεός Πατέρας φανερώθηκε σε εμάς μέσω του Υιού Του, του προαιώνιου Θεού Λόγου, όχι για να μας τιμωρήσει που είμασταν αμαρτωλοί, αλλά για να μας συναντήσει στη γύμνια μας, στο φόβο μας, στο χαμένο προσανατολισμό μας και να μας δώσει την δυνατότητα να αποκτήσουμε πάλι σχέση μαζί Του (Ιωαν.3:16-17). Ήρθε για να νεκρώσει την αστοχία μας και τις συνέπειές της στη ζωή μας, να μας αναγεννήσει, να ανανεώσουμε τη σχέση μας μαζί Του, να μας δώσει την αρχική μας λάμψη, να σβήσει τους φόβους μας, να δώσει νόημα στην ύπαρξη μας. Μας ζητά να παραλάβουμε όλα όσα είμαστε και να τα προσφέρουμε στο Θεό, στο θυσιαστήριο εκεί, στην Αγία Τράπεζα, όπου εκείνος θα νεκρώσει όλα όσα έγιναν και θα μπορέσουμε, επιτέλους, να ακούσουμε τη φωνή του ξανά: «Άνθρωπε, που είσαι;» κι εμείς να αποκριθούμε, λέγοντας: «Εδώ είμαι Κύριε, γυμνός και μπερδεμένος, δέξε με μετανοούντα και δείξε μου τον τρόπο να γυρίσω, γιατί χάθηκα. Μου έλειψες και σε θέλω, βοήθησε με στην αδυναμία μου.»
Και απλώνοντας το χέρι μας προς Αυτόν, θα μας σηκώσει και θα αποκατασταθεί η σχέση μας μαζί Του, όπως αναστήθηκε από τους νεκρούς. Έτσι θα αναστηθούμε κι εμείς μαζί Του (Ρωμ. 6:6-11), ζώντας την ομορφιά της ζωής Του που δεν έχει τέλος!
Αντώνιος Βοναζούντας, Κατηχητής
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2024
Χριστουγεννιάτικη Ιστορία
Μία μέρα ένας ταχυδρόμος χτύπησε την πόρτα ενός σπιτιού. Μία παιδική φωνή ακούστηκε πίσω από την πόρτα να λέει:
– Αμέσως, παρακαλώ περιμένετε λίγο!
Μετά από λίγα λεπτά ο ταχυδρόμος άρχισε να χτυπά ξανά την πόρτα. Η φωνή ενός μικρού κοριτσιού ακούστηκε πίσω από την πόρτα:
– Αν βιάζεστε, αφήστε τα γράμματα στο χαλάκι.
Ο ταχυδρόμος, θυμωμένος, απάντησε:
– Έχετε μια επιστολή που απαιτεί την υπογραφή σας. Θα περιμένω.
Πέρασε λίγη ώρα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Όλος του ο θυμός έσβησε αμέσως. Ένα κοριτσάκι με καροτσάκι, χωρίς πόδια, αλλά με γουρλωμένα μάτια, τον παρακολουθούσε, χαμογέλασε και είπε:
– Σας ευχαριστούμε για την υπομονή σας. Καλημέρα!
Ο ταχυδρόμος, κάθε φορά που χτυπούσε την πόρτα, πλέον περίμενε υπομονετικά να φτάσει το κοριτσάκι, που άρχισε να του κάνει διάφορες ερωτήσεις: «Πώς σε λένε; Σου αρέσει αυτό που κάνεις; Έχεις παιδιά; Πόσα γράμματα πρέπει να παραδώσεις σήμερα;»
Τότε, ο ταχυδρόμος πήρε θάρρος και άρχισε κι εκείνος να την ρωτά. Τη ρώτησε για τα πόδια της, αλλά εκείνη δεν θύμωσε και του απάντησε χαμογελώντας:
– Δεν μπορώ να περπατήσω, γιατί γεννήθηκα χωρίς αυτά. Ο μπαμπάς λέει πάντα ότι η καρδιά μου είναι τόσο μεγάλη που έχει τα δικά της πόδια. Κάθε μήνα βάζω χρήματα σε αυτόν τον κουμπαρά και όταν γεμίσει, ο μπαμπάς θα μου αγοράσει προσθετικά πόδια και θα μπορώ να περπατήσω κι εγώ.
Έγιναν καλοί φίλοι. Ήρθε το φθινόπωρο, μαζί και οι βροχές. Το κοριτσάκι παρατήρησε πως τα παπούτσια του ήταν σάπια. Όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, ο ταχυδρόμος αποφάσισε να μην πάει με άδεια χέρια και αγόρασε ένα κουτί καραμέλες. Χτύπησε την πόρτα, της έδωσε το γράμμα, και μαζί και το κουτί. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη. Γύρισε και στο τραπέζι πίσω της, πήρε ένα μεγάλο κουτί και του ζήτησε να το πάρει στο σπίτι του.
– Δεν μπορώ να δεχτώ κάτι τέτοιο.
– Νόμιζα ότι ήμασταν φίλοι, αν δεν δεχτείς, θα στεναχωρηθώ πολύ τα Χριστούγεννα.
Στο άκουσμα αυτό, ο ταχυδρόμος πήρε το δώρο και έφυγε, ευχαριστώντας το κοριτσάκι. Στο σπίτι, όταν άνοιξε το κουτί, βρήκε ένα καινούργιο ζευγάρι πανάκριβες μπότες και ένα σημείωμα: «Για τον καλό μου φίλο! Τώρα θα μπορείς να περπατάς χωρίς να βρέχονται τα πόδια σου».
Τα μάτια του ταχυδρόμου βούρκωσαν. Συνειδητοποίησε, όμως, ότι μέσα στο κουτί υπήρχαν και μερικά απομεινάρια από τον κουμπαρά, που μάλλον είχε σπάσει το κοριτσάκι για να του αγοράσει το ζευγάρι μπότες. Την επόμενη μέρα πήγε στο αφεντικό του και του είπε:
– Κύριε, αλλάξτε μου διαδρομή. Αυτό το παιδί εγκατέλειψε το όνειρό του να περπατήσει, για να μπορώ να περπατώ χωρίς να βρέχονται τα πόδια μου. Δεν μπορώ να την αντικρίσω άλλο. Ντρέπομαι.
Όταν το αφεντικό άκουσε για αυτή τη σπουδαία χειρονομία από ένα παιδί, οργάνωσε έναν έρανο. Την ημέρα των Χριστουγέννων ο ταχυδρόμος χτύπησε την πόρτα. Η πόρτα άνοιξε γρήγορα αυτή τη φορά και ο πατέρας βγήκε με το κοριτσάκι στην αγκαλιά του. Δεν ήταν μόνον ο ταχυδρόμος, αλλά το αφεντικό του και όλοι οι ταχυδρόμοι της πόλης. Το κοριτσάκι ξαφνιάστηκε με αυτό που είδε. Ο ταχυδρόμος κράταγε ένα κουτί, που το έδωσε στον πατέρα της, μαζί με ένα σημείωμα για το κοριτσάκι.
Στο κουτί υπήρχαν προσθετικά πόδια για να περπατήσει το κοριτσάκι και το σημείωμα έλεγε: «Για την καλύτερή μας φίλη. Τώρα θα μπορείς να περπατήσεις, αλλά η καρδιά σου είναι τόσο μεγάλη που έχει τα δικά της πόδια, έτοιμη να τρέξει για να κάνει καλό ακόμα και σε ένα ταχυδρόμο».
Επομένως, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι, αν έχεις καρδιά γεμάτη αγάπη, χαμόγελο στα χείλη και ζεστό λόγο, οι γύρω σου θα πλουτίσουν.