Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Πως να συμπεριφερόμαστε στους πλησίον μας
«Ανάγκασε τον εαυτό σου, όταν συναντήσεις τον πλησίον σου, να τον τιμήσεις περισσότερο απ’ όσο αξίζει. Φίλησε τα χέρια και τα πόδια του με πολλή τιμή και σεβασμό, κράτησέ τα πολλές φορές και βάλε τα πάνω στα μάτια σου. Επαίνεσέ τον για αρετές που δεν έχει. Όταν αποχωριστείς από αυτόν, μίλησε μόνο καλά γι’ αυτόν και πες ό,τι αγαθό και τίμιο μπορείς. Με αυτόν τον τρόπο, τον προσελκύεις στο καλό και τον κάνεις να νιώθει ντροπή από την τιμή που του έδωσες, σπέρνοντας μέσα του σπέρματα αρετής.
Ακολουθώντας αυτήν την τακτική, συνηθίζεις τον εαυτό σου να δείχνει καλοσύνη, και αυτό αποτυπώνεται βαθιά μέσα σου. Έτσι, αποκτάς ταπεινότητα και, χωρίς πολλή προσπάθεια, θα κατορθώσεις τα μεγάλα. Επιπλέον, αν αυτός ο άνθρωπος έχει κάποια ελαττώματα, η τιμή που του έκανες τον κάνει πιο πρόθυμο να δεχτεί τη θεραπεία αυτών των ελαττωμάτων, νιώθοντας ντροπή για την καλή συμπεριφορά που έλαβε από εσένα.»
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Τί βγαίνει από την καρδιά του ανθρώπου;
Είπε κάποιος ότι στις δοκιμασίες της ζωής και στις πικρές απογοητεύσεις με τους ανθρώπους η καρδιά κάποτε ραγίζει και τότε βγαίνει πικρία και δυσωδία.
Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε:
Όταν η καρδιά ραγίζει, αναδύει εκείνο που έχει μέσα της. Αν έχει δυσωδία, θα βγει προς τα έξω η δυσωδία. Αν έχει λουλούδια, θα βγει προς τα έξω η ευωδία τους. Τίποτε δεν μπορεί να δηλητηριάσει αυτή την ευωδία. Είναι η παρουσία της θεϊκής αγάπης, η οποία «εκκέχυται εν ταις καρδίες ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ιωαν. 5:5). Αν αφήσεις να μιλήσει η πατρική καρδιά της αγάπης, όλα θα είναι ρόδινα.
† π. Χριστόδουλος, Προηγούμενος Ι. Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
Η Θεραπεία των Παθών μας
Η θεραπεία ενός πάθους, δεν έγκειται στο να φύγει το πάθος που υπάρχει, αλλά στο να αντικατασταθεί από την αντίστοιχη αρετή. Έχει κάποιος, για παράδειγμα, το πάθος της κλοπής. Κάποια στιγμή αποφασίζει να εξομολογηθεί και σταματάει να κλέβει.
Αυτό δεν είναι η θεραπεία του πάθους της κλεψιάς, αλλά η παύση της πράξεως. Αν κάποιος μείνει μόνο στην παύση της πράξεως, υπάρχει κίνδυνος υποτροπής, διότι μέσα του θα νοσταλγεί την πράξη. Θα ομοιάζει με κάποιον που κλαδεύει τα δέντρα και όχι τις ρίζες τους. Θα ξαναφυτρώσουν… Με το να νοσταλγώ μία αμαρτία, έχω πέσει στην αμαρτία κατά το ήμισυ (πτώση εν τη προαιρέση) και ενώ θα είμαι εξομολογημένος, ουδέποτε θα είμαι μετανοημένος.
Η θεραπεία του πάθους θα ξεκινήσει όταν ο άνθρωπος σταματήσει να κλέβει και αρχίσει να καλλιεργεί την αντίστοιχη αρετή, δηλαδή την αρετή της ελεημοσύνης. Και όταν κατακτήσει την αρετή της ελεημοσύνης, η αρετή αυτή θα τον εμποδίσει να κάνει υποτροπή στην κλεψιά.
Από κανένα πάθος (διαβολική συνήθεια) δεν μπορούμε να απαλλαγούμε, αν δεν το «μισήσουμε» και δεν το εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια. Αν δεν μισήσω το πάθος, τέλεια μετάνοια δεν υπάρχει και χωρίς τέλεια μετάνοια, η εξομολόγηση δεν με ωφελεί και κινδυνεύω να κολαστώ…
Θα καλλιεργήσω λοιπόν την αντίστοιχη αρετή και τότε θα βρίσκομαι στα 4/5 της τέλειας μετάνοιας. Για να είναι τέλεια η μετάνοια θα πρέπει να εξασκώ την αρετή ταπεινά και όχι επιδεικτικά και υπερήφανα, όπως θα προσπαθήσει ο διάβολος με λογισμούς να με πείσει…
† Γέροντας Εφραίμ (πρώην Δικαίος της Σκήτης
του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2025
Εποχή του Υδροχόου και Yuletide
Δέν ξέρω πώς άρχισε το παραμύθι περί «εποχής τού Υδροχόου», αλλά τό συσχετίζω με τό επιτυχέστατο τραγούδι τού πενταμελούς γκρούπ «The 5th dimension» (Μάρτιος 1969): “Aquarius / Let the Sunshine in”. Τήν ευφυή μουσική έγραψε ο Arthur MacDermot (1928-2018). Κύριος ερμηνευτής ήταν η Marilyn McCoo (1943-). Σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία διεθνώς, ώστε οι αστροναύτες τού Απόλλων 13 (1970) ονόμασαν τήν σεληνάκατό τους «Υδροχόος». Οι στιχουργοί δέν είχαν κακό σκοπό, αλλά έγραψαν αστρονομικές ασυναρτησίες: «Όταν η Σελήνη βρεθεί στον έβδομο οίκο (Ζυγό;), και ο Δίας ευθυγραμμιστεί με τόν Άρη, τότε η ειρήνη θα μάς καθοδηγήσει και αγάπη θα διέπει τά αστέρια. Αυτή είναι η αυγή της εποχής τού Υδροχόου». Επίσης χωρίς να φταίει, τό 1984 ο Νίκος Παπάζογλου (1948-2011) έγραψε «Μπαίνουμε στόν Υδροχόο και θα φύγουν οι Ιχθείς…». Αλλά: Αφού η Σελήνη γυρνά κάθε μόνον 27,32166 μέρες (≈ 656 ώρες), στό κάθε ένα από τά 13 ζώδια διαβαίνει συχνότατα κάθε 27,32 μέρες, και παραμένει (κατά Μ/Ο) γιά 50 ώρες. Γιά δε την ευθυγράμμιση Γής-Άρεως-Διός πρόκειται γιά κάτι επίσης πολύ συχνό (π.χ. 15/11/2026, 21/7/2029, 29/9/2031, 1/12/2033, 19/2/2036, 22/5/2038, 18/8/2040).
Προσέξτε, προσέξτε διότι, άλλο αστρολογία και άλλο Αστρονομία. ῾Η αστρολογία εστί κομπογιαννιτισμός. Υποτίθεται μας ενημερώνει γιά τό μέλλον μας, αλλά ούτε ένα δισεκατομμυριοστό απ’ όσα λέει δέν ισχύει. Μιά γιά πάντα, σταματήστε να ασχολείστε με αυτήν. Απεναντίας, η Αστρονομία είναι πράγματι επιστήμη, πάντα μιλά υπεύθυνα, και δέν ασχολείται με ζώδια, μέλλον, εξωγήινους (όπως τουλάχιστον νομίζουμε). Το κακό έγκειται που συχνά-πυκνά συναντάμε ανθρώπους που νομίζουν ότι γνωρίζουν Αστρονομία, αλλά η πενιχρότατη χρηματική συνεισφορά τους γιά αγορά εξοπλισμού τούς καθιστά κι αυτούς παρομοίως ανεύθυνους. Όσο και ν’ ακούγεται παράξενο, τίς μεγαλύτερες αστοχίες τις έχω ακούσει από φυσικομαθηματικούς, και τούτο διότι ζούν με την ψευδαίσθηση ότι «αφού λάβαμε τό πτυχίο Φυσικού ή Μαθηματικού, ε! είμαστε αυτομάτως και αρμόδια άτομα γιά ν’ αποφαινόμεθα γιά Αστρονομία».
Και όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, -ουχί σπανίως και διεθνώς, σωστήν Αστρονομία ενδέχεται να μάθετε από περιπτεράδες, ξυλουργούς, μεροκαματιάρηδες, λογιστές, σουβλατζήδες (κυριολεκτώ), φιλόλογους, οι οποίοι (χωρίς να τό γνωρίζετε) έχουν δώσει χιλιάδες € γιά να εκπαιδεύουν συνετώς και αθορύβως τόν εαυτό τους. Μετά απ’ όλ’ αυτά:
Όπως γράψαμε τόν Ιανουάριο ’25, η μετάπτωση τής Γής έχει περίοδο 25.767 ετών. Επομένως κάθε 25.767/13 = 1982 έτη (Μ/Ο) το εαρινό σημείο εισέρχεται σε άλλον Οίκο – Ένθριο – Ζώδιο. Στόν Κριό ήτο από το 1785 έως το 69 πΧ, στούς Ιχθύες από το 68 πΧ έως το 2597 μΧ. Ούτως, τό 2598 μΧ θα εισέλθει στόν Υδροχόο, από τόν οποίον μέλλει να εξέλθει τό 4310 μΧ γιά να μπεί στόν Αιγόκερω. Και … λοιπόν; Τι θα αλλάξει; Απολύτως τίποτα! Πάντως, όχι όπως λένε είτε οι αστρολόγοι, είτε όσοι αρέσκονται να μάς τρομοκρατούν, ἢ να πουλάνε πολυξερωσύνη. Περί τό έτος 25.700 το εαρινό σημείο θα ξαναεισέλθει στους Ιχθύες, αλλά τούτο δέν συνταιριάζεται οτι θα έλθει κάποιος Μεσσίας (ἢ αντίχριστος). Αλλιώς, κάθε 1.000.000 χρόνια θα έρχονταν 39 Μεσσίες!
Στό δε θέμα «γιατί άραγε συμπίπτουν τρείς εορτές μαζί», έχω να πώ τά εξής: Η ημέρα τής Πρωτοχρονιάς δέν διαφέρει απολύτως σε τίποτε από τίς υπόλοιπες 364 ημέρες (το περιήλιο [q] σήμερα επέρχεται κάθε 4 Ιανουαρίου, αλλά περνά απ’ όλες τίς ημερομηνίες κάθε 20.934 έτη). Ορίστηκε ως η περίπου 80ή μέρα πρίν τήν άνοιξη. Γιά δε τά Χριστούγεννα, δεν γνωρίζουμε κάν τί μήνα γεννήθηκε ο Χριστός. Δέν είναι όμως κακό που (αρχικά) έθεσαν αυθαιρέτως τήν γέννησή Του στό χειμερινό ηλιοστάσιο (~21/Δεκ), προκειμένου να λησμονηθούν τά Σατουρνάλια πρός τιμήν τού Κρόνου. Πιθανολογείται οτι ο πάπας Ιούλιος (337-352) αντιπρότεινε τήν 25ην Δεκεμ. επάνω στή νέα γιορτή «Sol invictus» (ανίκητος Ήλιος), που είχε δημιουργήσει ο αυτοκράτωρ Αυρηλιανός (270-275). Το μοναδικό παράδοξο έγκειται με τά Θεοφάνια. Αποκλείεται οι Εβραίοι να ήσαν τόσο άμυαλοι ἢ αναίσθητοι, και να βαπτίζονταν κατά τόν ψυχρότερο μήνα (Ιανουάριο!) τού βορείου ημισφαιρίου. Κάποιοι ορθολογιστές (παρεξηγημένη έννοια, αλλά μπράβο τους) αφού έψαξαν, είπαν οτι ίσως ο Χριστός βαπτίστηκε Σεπτέμβριο. Τό θεωρώ λογικό, αλλά ποιός ήρωας θα επωμιστεί να μεταφερθεί η εορτή τών Θεοφανίων στίς (π.χ.) 6 Σεπτεμβρίου;
Τέλος: Οι βόρειοι λαοί είχαν τήν παγανιστική εορτή Yule. Δέν νομίζω πως είναι τόσο κακό που μέχρι σήμερα αποκαλούν τήν ημέρα τής Χριστού γεννήσεως (25/12ου) ως Yule, δεδομένου οτι σκέπτονται χριστιανικά. Για δε τήν ευρύτερη περίοδο (30-40 μέρες), τήν αποκαλούν Yuletide.
π. Γεώργιος Δ. Γεωργιάδης, Μαγνησία
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
Εμείς διώχνουμε τον κόσμο
Από την αρχή διευκρινίζω ότι το σημερινό μου κείμενο αρχικά δείχνει ως πολιτικό, αλλά προϊόντως διαπιστώνεται πως είναι θρησκευτικό.
1. Κατ’ εμέ δεν υπάρχουν 22 κόμματα, αλλά μόνον δύο: Το μονοβασιλικό και τό πολυβασιλικό. Δέν θέλουμε να έχουμε Βασιλευομένη Δημοκρατία κατά τήν οποίαν ο βασιλεύς δέν κυβερνά, αλλά θέλουμε να έχουμε τέτοια διοίκηση κατά τήν οποίαν ο εαυτός μας να δρα σαν να είναι ηγέτης βασιλικής δημοκρατίας. Οι πλείστοι είναι δοκησίσοφοι και απορούν γιατί οι άλλοι δέν ακολουθούν τήν γνώμη τους, π.χ. αρκεί να κοιτάξουμε πώς οδηγούμε, σαν να είναι δικός μας ο δρόμος.
2. Ελαχιστότατοι πιστεύω ασχολούνται καθώς πρέπει με τα πολιτικά. Ποιοί είναι αυτοί οι σωστοί; Όσοι λένε: «Το κόμμα που εψήφισα τά λέει κατά 60% σωστά, απλώς με τά υπόλοιπα συμφωνώ λιγότερο». Και κατονομάζει μάλιστα σε ποιά σημεία οι άλλοι έχουν δίκιο. Απεναντίας, σχεδόν όλοι δρουν ως μισθωτοί του κόμματός τους. Ποτέ δέν λένε καλή κουβέντα για τους άλλους. Σοβαρότης μηδέν.
Αυτή τήν τάση, που τήν βρήκαμε έτοιμη εκ γενετής, φοβάμαι ότι την επεκτείναμε και στον εκκλησιαστικό χώρο. Ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα πως οι ιερείς πρέπει να είναι στο απυρόβλητο (να τους δικηγορούμε όταν έχουν ατοπήσει), αλλά ούτε ότι πρέπει νάναι και στο απειρόβλητο (να τους κακολογούμε, έτσι για χόμπι). Το μαράζι έγκειται στην διαπίστωση ότι σχεδόν τους ιερείς, οι οποίοι κάνουν σωστά τήν δουλειά τους, ενώ παραδόξως εκθειάζουμε τους ιερείς που, εάν ξέραμε ποιές είναι οι ιερατικές υποχρεώσεις τους, θα βλέπαμε ότι είναι σαφώς υποδεέστεροι τών προαναφερθέντων. Απλό παράδειγμα, όσοι αρχίζουν τόν όρθρο την ώρα που εντέλλονται, φαίνονται ότι τάχα τάπαν γρήγορα-γρήγορα. Απεναντίας, κάποιοι που ξεκινούν περί τις οκτώ, φαίνονται ότι τελείωσαν σωστά (11 παρά)!! Για όσους τηρούν εκείνα που λέει η Αγία Γραφή λέμε ότι είναι χαλαροί, ενώ γιά όσους θέτουν περιορισμούς και στερήσεις (δηλαδή επινοούν τύψεις) ότι υπάγονται απευθείας στό Επιτελείο τού Θεού!!! Μπορεί οι δύο όχθες τών ποταμών να μοιάζουν, αλλά χωρίζουν κόσμους. Εάν μάθουμε να τις ξεχωρίζουμε, θα προαχθεί η κάθε Εκκλησία. Αλλά προηγείται η αυτογνωσία, και να αποκαθηλώσουμε τόν εαυτό μας από τήν θέση τού Υψηλοτάτου που τόν έχουμε θέσει, ως αυτονοήτως ηγέτη βασιλικής δημοκρατίας. Πάμπολλοι κοινωνικά ωφέλιμοι ενορίτες με υψηλή οξύνοια τά βλέπουν αυτά και η Εκκλησία μας (εξ αιτίας ημών) τούς έχει χάσει. Φτιάξαμε μιαν Ελλάδα για την οποίαν οι νέοι δέν νοιάζονται.
π. Γεώργιος Δ. Γεωργιάδης, Σούρπη Μαγνησίας