Χριστούγεννα στη Φυλακή

PRISON

Πριν από χρόνια, διηγείται ένας ιεροκήρυκας, με κάλεσαν για να κηρύξω στις κρατικές φυλακές. Απ’ όλους τους φυλακισμένους ξεχώριζε κάποιος εξαιτίας της φοβερής του μορφής. Μετά το τέλος του κηρύγματος, με πλησίασε ο Διευθυντής των φυλακών και άρχισε να μου διηγείται την ιστορία αυτού του ανθρώπου:

«Πριν έξι χρόνια, αναγκάστηκα να περάσω την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραφείο μου. Την άλλη μέρα, το πρωί των Χριστουγέννων, είχα ξεκινήσει για το σπίτι μου, βγήκα απ’ τη φυλακή και κατάλαβα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Γύρισα και είδα ένα κοριτσάκι, που κρατούσε ένα δέμα. Το ρώτησα τι ήθελε και μου απάντησε πως ήθελε να δει τον πατέρα της. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά το βλέμμα της με συγκίνησε. Γυρίσαμε στη φυλακή και διέταξα το φύλακα να φέρει τον κατάδικο. Μόλις ο κατάδικος είδε το παιδί του, θύμωσε. Τότε η Νέλλη, το κοριτσάκι, άνοιξε το δέμα, έβγαλε μια μπούκλα από ξανθά μαλλιά και την έδωσε στον πατέρα της. Ήταν του μικρού της αδελφού, του Τζίμη, που είχε πεθάνει πριν από λίγες μέρες. Ο κατάδικος πατέρας ξέσπασε σε λυγμούς.»

Σκέφτηκες ποτέ, πόσο όμορφα είναι που ο πατέρας σου βρίσκεται κάθε μέρα κοντά σου ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων; Πώς θα αισθανόσουν αν βρισκόταν στη φυλακή;

Αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη στον Θεό γι’ αυτούς; Τους ευχαριστείς με τα λόγια σου, την υπακοή σου και με την πρόοδό σου στο σχολείο;

Αν όχι, να θυμάσαι τη Νέλλη και όλα τα παιδιά που τυχόν βρίσκονται στη θέση της. Να θυμάσαι αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή, μακριά από τους αγαπημένους τους, με την καρδιά τους γεμάτη πίκρα, μίσος, θυμό και απόγνωση. Να θυμάσαι ακόμη πως ο Θεός μπορεί να σώσει ακόμη και τους πιο αμαρτωλούς ανθρώπους και να τους οδηγήσει σε μια ευτυχισμένη ζωή.

Η Ευγένεια Ανταμείβεται

PSOMI

Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία, όπου υπήρχε μεγάλη πείνα, κάποιος πλούσιος κύριος κάλεσε είκοσι πέντε φτωχά παιδιά για να τους δώσει ψωμί. Είπε στα παιδιά να έρχονται κάθε πρωί και στο καθένα θα έδινε από ένα καρβέλι, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Κάθε πρωί τα παιδιά αλληλοσπρώχνονταν μπροστά στην πόρτα του πλούσιου για να πάρουν το ψωμί. Όλα ήθελαν να πάρουν το μεγαλύτερο καρβέλι, εκτός από ένα μικρό κοριτσάκι, που ήταν και το μοναδικό παιδί, που στο τέλος έλεγε «ευχαριστώ». Την έλεγαν Φρίντα και, χωρίς να σπρώχνει, περίμενε με ευγένεια να έρθει η σειρά της.

Παρόλο που αυτό ήταν η αιτία να παίρνει κάθε μέρα το μικρότερο καρβέλι, η Φρίντα φεύγοντας πάντα ευχαριστούσε τον πλούσιο κύριο. Μια μέρα, η Φρίντα γύρισε όπως συνήθως με το ψωμί στο σπίτι. Η μητέρα της έκοψε το ψωμί και, με μεγάλη έκπληξη, είδε να πέφτουν από το ψωμί νομίσματα.

«Φρίντα μου», είπε η μητέρα, «πάρε αυτά τα χρήματα, πήγαινε να τα δώσεις στον γενναιόδωρο κύριο και πες του πως κατά λάθος πήρες το ψωμί». Αμέσως η Φρίντα έβαλε το παλτό της και έτρεξε να εξηγήσει στον κύριο πώς βρήκε τα χρήματα.

Ο καλός κύριος της είπε: «Όχι, παιδί μου, δεν έγινε κανένα λάθος. Επίτηδες έβαλα αυτά τα χρήματα μέσα στο ψωμί για να σε ανταμείψω για την ευγένειά σου. Να θυμάσαι πάντα ότι, εκείνος που είναι αυτάρκης και προτιμά τα μικρά πράγματα, θα βρει τις μεγαλύτερες ευλογίες».

Να θυμόμαστε, λοιπόν, παιδιά, πως η ευγένεια ανταμείβεται και πως από μικροί πρέπει να καλλιεργούμε μέσα μας αρετές, όπως αυτή, που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε σωστοί άνθρωποι και θα μαρτυρούμε με τη ζωή μας πως είμαστε παιδιά του Θεού.

Η Ιστορία Ενός Μολυβιού...

(Δίδαγμα)

molybi

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

- Όντως γράφω για σένα. Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες, γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

ΠΗΓΗ: http://www.piperies.gr

Η Παράξενη Σούπα

Bird

Ένα πρωί, στην αγορά μιας ινδικής πόλης, συναντήθηκαν τέσσερεις ζητιάνοι. Ήταν γνωστοί ο ένας στον άλλο, γιατί ζούσαν στην ίδια γειτονιά και έκαναν την ίδια δουλειά. Αποφάσισαν λοιπόν να συνεργαστούν. Όταν θα βράδιαζε, συμφώνησαν να συναντηθούν στο ίδιο μέρος, να ενώσουν αυτά που θα μάζευαν και να τα μοιραστούν. Όταν έφτασε το βράδυ, οι τέσσερις ζητιάνοι συναντήθηκαν στο ίδιο μέρος κι έδειξε ο καθένας τι είχε μαζέψει. Κάθισαν σε μια γωνιά, έβγαλαν τα φαγώσιμά τους και είπαν να μαγειρέψουν για να φάνε. Ο ένας είχε ένα κομμάτι κρέας, ο δεύτερος αλάτι και λίγο πιπέρι, ο τρίτος λίγα λαχανικά και ο τέταρτος λίγο ρύζι. Σούπα θα ’βραζαν. Άναψαν φωτιά, έβαλαν πάνω την κατσαρόλα και λίγο νερό και κάθισαν γύρω-γύρω ευχαριστημένοι για την ωραία σούπα που θα γινόταν.

Όταν άρχισε να βράζει το νερό, έπρεπε να ρίξουν ό,τι είχε ο καθένας.

Ο πρώτος όμως που είχε το κρέας, είχε πάρει την απόφασή του. Θα έκανε πως θα το έριχνε, ενώ θα το έριχνε στην τσέπη του. «Γιατί να μοιραστώ το κρέας μου με τους άλλους; Μπορώ να φάω σούπα απ’ αυτά που θα ρίξουν οι άλλοι και ν’ αφήσω το κρέας μου να το φάω αύριο». Ήταν μισοσκότεινα, κι έτσι εύκολα μπόρεσε να εφαρμόσει το σχέδιό του. Δεν το υποψιάστηκαν οι άλλοι και κάθισε στη θέση του ικανοποιημένος.

Όμως, δεν ήταν ο μόνος που σκέφτηκε έτσι. Την ίδια σκέψη έκαναν και οι άλλοι. Κάθισαν γύρω-γύρω, περιμένοντας να φάνε ό,τι οι άλλοι θα έβαζαν, κρατώντας για τον εαυτό τους τα δικά τους.

Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σούπα έγινε. Σκέτο ζεστό, βραστό νερό ήταν το δείπνο τους εκείνο το βράδυ. Θα πείτε: «Καλά να πάθουν».

Θα πρέπει όμως να μας απασχολήσει κι εμάς για λίγο αυτό το παραμύθι. Δεν μοιάζουμε κι εμείς μ’ αυτούς τους ζητιάνους; Ζητάμε να φάμε από το φαγητό που οι άλλοι προσέφεραν τα υλικά για να γίνει. Ζητάμε να κρύβουμε ό,τι μας αρέσει και δεν θέλουμε να μοιραστούμε τίποτε με τους άλλους. Θέλουμε πολλή αγάπη από τους γονείς μας και από τους άλλους ανθρώπους, εμείς όμως δίνουμε λίγη ή, καμιά φορά, καθόλου αγάπη.

Ο Χριστός όμως μας δίδαξε πως η χαρά βρίσκεται στο να δίνει κανείς, να μοιράζεται με τους άλλους αυτό που έχει. Τότε μόνο η χαρά μας θα είναι αληθινή και η καρδιά μας γεμάτη από αγάπη. Τότε μόνο θα βαδίσουμε στα ίχνη του Κυρίου μας, που μοιράστηκε τα πάντα μαζί μας όταν ήταν εδώ κάτω στη γη, αλλά και την αιώνια κληρονομιά Του στον ουρανό, δίπλα στον Πατέρα Θεό. «Αφού είμαστε παιδιά Του, είμαστε και κληρονόμοι. Κληρονόμοι του Θεού, που θα μετάσχουμε μαζί με τον Χριστό στη θεϊκή δωρεά» (Ρωμ. 8:17).

Ο Επιμένων Νικά

anthrwposbiblio

Ένας Ινδός Χριστιανός είχε τη συνήθεια, κάθε Κυριακή απόγευμα να βγαίνει από το σπίτι του και να μοιράζει στις γύρω γειτονιές φακέλους, που είχαν μέσα διάφορα εκκλησιαστικά περιοδικά και έντυπα με περικοπές από την Αγία Γραφή.

Μια Κυριακή όμως που έβρεχε δυνατά, αποφάσισε να μείνει στο σπίτι του. Ο δεκάχρονος γιος του όμως σκέφτηκε να πάρει τη θέση του. Φόρεσε το αδιάβροχό του και βγήκε έξω με δέκα φακέλους. Είχε μοιράσει τους εννιά, όταν σταμάτησε και προσευχήθηκε ο Θεός να τον φωτίσει πού να διαθέσει το φάκελο που του έμεινε. Κατευθύνθηκε σ’ ένα σπίτι όπου η πόρτα ήταν κλειστή. Κτύπησε και δεν πήρε απάντηση. Κτύπησε ξανά, αλλά και πάλι δεν πήρε απάντηση. Τελικά, τράνταξε την πόρτα.

Μια ηλικιωμένη κυρία άνοιξε την πόρτα και τον ρώτησε τι θέλει. Το παιδί έβαλε γρήγορα το δέμα στα χέρια της και έτρεξε μακριά, γιατί το παρουσιαστικό της το τρόμαξε πολύ.

Λίγες μέρες αργότερα, σε μια δημόσια χριστιανική εκδήλωση όπου το αγόρι και ο πατέρας του παρευρίσκονταν, ο υπεύθυνος ζήτησε από τους ανθρώπους που ήταν εκεί να διηγηθούν ένα περιστατικό, που να δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός τους ευλόγησε κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε. Μια ηλικιωμένη κυρία σηκώθηκε και είπε: «Κύριε, εγώ ήμουν τόσο απελπισμένη την τελευταία εβδομάδα, που ήθελα να αυτοκτονήσω. Ανακάτευα το δηλητήριο σ’ ένα φλιτζάνι, όταν κτύπησε η πόρτα. Δεν άνοιξα, αλλά πρόσθεσα περισσότερο δηλητήριο. Πάλι κτύπησε η πόρτα, αλλά ήμουν τόσο αποφασισμένη να αυτοκτονήσω, που την αγνόησα. Καθώς ήμουν έτοιμη να πιω το δηλητήριο, ακούστηκε ένα τράνταγμα στην πόρτα μου. Άνοιξα και είδα ένα μικρό αγόρι. Αυτό έσπρωξε κάτι μέσα στα χέρια μου και έτρεξε μακριά. Αυτό που μου έδωσε ήταν ένας φάκελος με περικοπές από την Αγία Γραφή, που μιλούσαν για την αγάπη του Θεού για μένα. Μια περικοπή παρουσίαζε μια εικόνα του Ιησού που άπλωνε τα χέρια Του και έλεγε: «Έλα σ’ εμένα και θα σου δώσω ανάπαυση». Αποφάσισα να πάω σ’ Αυτόν τον Θεό και να Τον παρακαλέσω να με βοηθήσει. Αυτός απάντησε και σήκωσε το φορτίο μου και μια γλυκιά γαλήνη γέμισε την καρδιά μου. Σήμερα βρίσκομαι εδώ εξαιτίας της επιμονής εκείνου του μικρού παιδιού που μου έδωσε τις περικοπές».

Η χαρά όλων ήταν μεγάλη. Ιδιαίτερη όμως χαρά ένιωσε το παιδί εκείνο που έγινε η αιτία για να σωθεί η γυναίκα αυτή από τον αιώνιο θάνατο.

Κανείς μας, λοιπόν, δεν πρέπει να σκέφτεται πως είναι πολύ μικρός για να υπηρετήσει τον Θεό. Όποια ηλικία κι αν έχουμε, πρέπει με αγάπη και προθυμία να υπηρετούμε τον Χριστό και ο Θεός θα ευλογήσει το έργο μας.

Σελίδα 1 από 10

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top