Το Πάθημα Του Θύμιου

Pagotatzis

Ο Θύμιος ήταν ένα όμορφο και χαριτωμένο αγόρι. Είχε ωραία χαρακτηριστικά και ήταν αρκετά ψηλός για την ηλικία του. Αγαπούσε πολύ το παιχνίδι. Οι ώρες που ξόδευε για να ικανοποιήσει τον εαυτό του παίζοντας στην αυλή με τα χώματα, τη γάτα ή το πρόβατο ήταν πάρα πολλές. Τα μαθήματά του «τα φόρτωνε στον κόκορα». Κάθε φορά που τον φώναζε η μητέρα του να έρθει στο σπίτι για να διαβάσει ή να κάνει κάποια δουλειά, η απάντηση του Θύμιου ήταν: «Μια στιγμή, μαμά».

Έτσι λοιπόν, μια μέρα, ενώ ο Θύμιος έπαιζε στην αυλή, σκαρφάλωσε πάνω σ’ ένα δέντρο. Από εκεί ψηλά κοιτούσε πόσο όμορφη είναι η φύση γύρω του. Ξαφνικά όμως, βλέπει σταματημένο σε μια γωνιά του δρόμου τον παγωτατζή, περιτριγυρισμένο από παιδάκια.

Ο Θύμιος βιαστικά - βιαστικά αρχίζει να κατεβαίνει από το δέντρο. Πάνω στη βιασύνη του να κατεβεί γρήγορα - γρήγορα, το πουκάμισό του γαντζώθηκε στα κλαδιά. Μη μπορώντας λοιπόν να ελευθερωθεί, φωνάζει τη μητέρα του.

Αυτή, χωρίς να βιάζεται του απαντά:

«Μια στιγμή, Θύμιε».

- Καλέ μαμά, έλα γρήγορα σε παρακαλώ.

- Μια στιγμή, Θύμιε.

Έτσι, η μαμά, για να αποδείξει στον Θύμιο πόσο άσχημο είναι όταν δεν υπακούει αμέσως, άργησε να τον βοηθήσει να ξεμπλέξει από τα κλαδιά, με αποτέλεσμα να φύγει ο παγωτατζής.

Έκλαψε ο Θύμιος και στενοχωρήθηκε, αλλά η καλή του η μητέρα που αγαπούσε τον Θεό και ήθελε να διδάξει τα πράγματα του Θεού στο γιο της, αγκάλιασε τον Θύμιο και τον φίλησε στοργικά. Του εξήγησε ότι αυτό συνέβη για να καταλάβει κι εκείνος πόσο σημαντικό είναι να είμαστε υπάκουοι στους γονείς μας και στον Θεό.

Ο Θύμιος κατάλαβε και προσευχήθηκε στον Θεό να τον συγχωρήσει και να τον βοηθήσει να αλλάξει. Άφησε την ανυπακοή και την τεμπελιά και έγινε χαρούμενος, υπάκουος κι εργατικός.

Αν θέλεις να προκόψεις στη ζωή σου, μπορείς να ζητήσεις από τον Χριστό να έρθει στην καρδιά σου και να κάνει κι εσένα ένα τέτοιο παιδί.

Ο Θεός Ακούει Τις Προσευχές Των Παιδιών

proseyxh

Ο θείος Θωμάς ήταν άρρωστος. Υπέφερε από μια πολύ άσχημη ασθένεια. Πολλές φορές έπεφτε στο πάτωμα αναίσθητος. Είχε επιληψία.

Μια μέρα, ο θείος Θωμάς έμεινε στο σπίτι για κάτι δουλειές. Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι της πόρτας και, πριν προλάβει καλά-καλά ν’ ανοίξει, μπήκαν μέσα χαρούμενα τ’ ανίψια του, ο Αντώνης και η Ελενίτσα. Ο θείος Θωμάς αγαπούσε πολύ τον Αντώνη και την Ελενίτσα και έτσι πέρασαν πολύ ευχάριστα λίγες ώρες μαζί.

Ξαφνικά, ο θείος Θωμάς ένιωσε άσχημα και έπεσε αναίσθητος στο πάτωμα. Η Ελενίτσα όμως και ο Αντώνης δεν τρόμαξαν, γιατί πολλές φορές είχαν δει τον αγαπημένο τους θείο σ’ αυτή την κατάσταση. Τα παιδάκια είχαν διαβάσει στην Αγία Γραφή ότι ο Χριστός θεράπευε όσους πήγαιναν κοντά Του κι ότι ο Θεός ακούει τις προσευχές των παιδιών Του. Έτσι, τα παιδιά ύψωσαν τη φωνή τους στον Θεό και προσευχήθηκαν με πίστη στον Χριστό να θεραπεύσει το θείο τους.

Ξέρετε παιδιά ποιο ήταν το αποτέλεσμα της προσευχής; Ο θείος Θωμάς ποτέ πια δεν αρρώστησε από τότε. Ο Θεός τον θεράπευσε τέλεια και οριστικά. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του Αντώνη και της Ελενίτσας, όπως ακούει τις προσευχές όλων των παιδιών Του.

Όσοι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό έχουν το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση απ’ την αγάπη τους, να προσεύχονται, ζητώντας από τον Θεό την επέμβασή Του σε δύσκολες καταστάσεις. Εκείνος πάντα είναι έτοιμος να μας ακούσει και να απαντήσει στην προσευχή μας.

Χριστούγεννα στη Φυλακή

PRISON

Πριν από χρόνια, διηγείται ένας ιεροκήρυκας, με κάλεσαν για να κηρύξω στις κρατικές φυλακές. Απ’ όλους τους φυλακισμένους ξεχώριζε κάποιος εξαιτίας της φοβερής του μορφής. Μετά το τέλος του κηρύγματος, με πλησίασε ο Διευθυντής των φυλακών και άρχισε να μου διηγείται την ιστορία αυτού του ανθρώπου:

«Πριν έξι χρόνια, αναγκάστηκα να περάσω την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραφείο μου. Την άλλη μέρα, το πρωί των Χριστουγέννων, είχα ξεκινήσει για το σπίτι μου, βγήκα απ’ τη φυλακή και κατάλαβα ότι κάποιος με ακολουθούσε. Γύρισα και είδα ένα κοριτσάκι, που κρατούσε ένα δέμα. Το ρώτησα τι ήθελε και μου απάντησε πως ήθελε να δει τον πατέρα της. Στην αρχή αρνήθηκα, αλλά το βλέμμα της με συγκίνησε. Γυρίσαμε στη φυλακή και διέταξα το φύλακα να φέρει τον κατάδικο. Μόλις ο κατάδικος είδε το παιδί του, θύμωσε. Τότε η Νέλλη, το κοριτσάκι, άνοιξε το δέμα, έβγαλε μια μπούκλα από ξανθά μαλλιά και την έδωσε στον πατέρα της. Ήταν του μικρού της αδελφού, του Τζίμη, που είχε πεθάνει πριν από λίγες μέρες. Ο κατάδικος πατέρας ξέσπασε σε λυγμούς.»

Σκέφτηκες ποτέ, πόσο όμορφα είναι που ο πατέρας σου βρίσκεται κάθε μέρα κοντά σου ιδιαίτερα αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων; Πώς θα αισθανόσουν αν βρισκόταν στη φυλακή;

Αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη στον Θεό γι’ αυτούς; Τους ευχαριστείς με τα λόγια σου, την υπακοή σου και με την πρόοδό σου στο σχολείο;

Αν όχι, να θυμάσαι τη Νέλλη και όλα τα παιδιά που τυχόν βρίσκονται στη θέση της. Να θυμάσαι αυτούς που βρίσκονται στη φυλακή, μακριά από τους αγαπημένους τους, με την καρδιά τους γεμάτη πίκρα, μίσος, θυμό και απόγνωση. Να θυμάσαι ακόμη πως ο Θεός μπορεί να σώσει ακόμη και τους πιο αμαρτωλούς ανθρώπους και να τους οδηγήσει σε μια ευτυχισμένη ζωή.

Η Ευγένεια Ανταμείβεται

PSOMI

Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στη Γερμανία, όπου υπήρχε μεγάλη πείνα, κάποιος πλούσιος κύριος κάλεσε είκοσι πέντε φτωχά παιδιά για να τους δώσει ψωμί. Είπε στα παιδιά να έρχονται κάθε πρωί και στο καθένα θα έδινε από ένα καρβέλι, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Κάθε πρωί τα παιδιά αλληλοσπρώχνονταν μπροστά στην πόρτα του πλούσιου για να πάρουν το ψωμί. Όλα ήθελαν να πάρουν το μεγαλύτερο καρβέλι, εκτός από ένα μικρό κοριτσάκι, που ήταν και το μοναδικό παιδί, που στο τέλος έλεγε «ευχαριστώ». Την έλεγαν Φρίντα και, χωρίς να σπρώχνει, περίμενε με ευγένεια να έρθει η σειρά της.

Παρόλο που αυτό ήταν η αιτία να παίρνει κάθε μέρα το μικρότερο καρβέλι, η Φρίντα φεύγοντας πάντα ευχαριστούσε τον πλούσιο κύριο. Μια μέρα, η Φρίντα γύρισε όπως συνήθως με το ψωμί στο σπίτι. Η μητέρα της έκοψε το ψωμί και, με μεγάλη έκπληξη, είδε να πέφτουν από το ψωμί νομίσματα.

«Φρίντα μου», είπε η μητέρα, «πάρε αυτά τα χρήματα, πήγαινε να τα δώσεις στον γενναιόδωρο κύριο και πες του πως κατά λάθος πήρες το ψωμί». Αμέσως η Φρίντα έβαλε το παλτό της και έτρεξε να εξηγήσει στον κύριο πώς βρήκε τα χρήματα.

Ο καλός κύριος της είπε: «Όχι, παιδί μου, δεν έγινε κανένα λάθος. Επίτηδες έβαλα αυτά τα χρήματα μέσα στο ψωμί για να σε ανταμείψω για την ευγένειά σου. Να θυμάσαι πάντα ότι, εκείνος που είναι αυτάρκης και προτιμά τα μικρά πράγματα, θα βρει τις μεγαλύτερες ευλογίες».

Να θυμόμαστε, λοιπόν, παιδιά, πως η ευγένεια ανταμείβεται και πως από μικροί πρέπει να καλλιεργούμε μέσα μας αρετές, όπως αυτή, που θα μας βοηθήσουν να γίνουμε σωστοί άνθρωποι και θα μαρτυρούμε με τη ζωή μας πως είμαστε παιδιά του Θεού.

Η Ιστορία Ενός Μολυβιού...

(Δίδαγμα)

molybi

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

- Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

- Όντως γράφω για σένα. Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

- Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

- Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες, γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβήνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

ΠΗΓΗ: http://www.piperies.gr

Σελίδα 1 από 11

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top