Μάϊος - Ιούνιος 2026
Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος
Από την Διαθήκη του (1998). Ήταν πάντα έτοιμος για την αναχώρηση στη χώρα των Ζώντων.
«Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Περί Της Αναλήψεως Του Χριστού
Αγίου Γρηγορίου Του Παλαμά
Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή Του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή Του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός» (Φιλιπ. 2:8-11).
Εάν, λοιπόν, ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πώς θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του» (Α’ Πέτρ. 2:21).
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
1821
Ο Νικηταράς
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή πιο γνωστός Νικηταράς, ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, πέθανε (στην ψάθα), ζητιανεύοντας στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε τις θέσεις στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα- επαίτη μια θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν τόση η φτώχεια του σχεδόν τυφλού πλέον στρατηγού - η πολιτεία δεν του είχε δώσει παρά μια μικρή σύνταξη - ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του. Εκείνος μπορούσε να αντέξει την πείνα περισσότερο.
Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στα αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δύναμης, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στη θέση που ζητιάνευε ο στρατηγός. Μόλις ο Νικηταράς τον αντιλήφθηκε, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι!
– Τι κάνετε στρατηγέ μου; Ρώτησε ο απεσταλμένος.
– Απολαμβάνω την ελεύθερη Πατρίδα! Απάντησε περήφανα ο ήρωας.
– Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;
– Η Πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά εγώ έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.
Είδε και αποείδε ο ξένος και γύρισε να φύγει, χαιρετώντας ευγενικά. Φεύγοντας όμως, άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες, ώστε να μην προσβάλει τον πάμφτωχο στρατηγό. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί το ψηλάφισε και φώναξε στον ξένο. «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρτο για να μην το βρει κανείς και το χάσεις!»
Μακάρι τέτοια παραδείγματα να γίνουν και σήμερα φωτεινοί φάροι στη δύσκολη πορεία μας και έξοδος στα αδιέξοδα.
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 Είναι Αγιασμένη
Η Ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη…
Στην επανάσταση του Εικοσιένα, όπως και στην πολιορκία της Πόλης, μαζί με τους λαϊκούς πολεμούσανε πλήθος ρασοφορεμένοι, καλόγεροι, παπάδες και δεσποτάδες και τραβούσανε μπροστά με το σταυρό στο χέρι, κι από πίσω τους χίμιζε κλαίγοντας ο λαός, κι έψελνε:
- Για της Πατρίδος την ελευθερία
- Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν
- Γι’ αυτά τα δύο πολεμώ
- Μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ
- Κι αν δεν τα αποκτήσω
- Τι μ’ ωφελεί να ζήσω;
Στην πόλη κρεμάστηκε ο πατριάρχης Γρηγόριος, ανοίγοντας πρώτος το μαρτυρολόγιο της Επανάστασης. Ο Θανάσης Διάκος πολέμησε σαν νέος Λεωνίδας και σουβλίστηκε για την πίστη του. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Παπαφλέσσας, ο Θύμιος Βλαχάβας κι άλλοι πολλοί πολεμήσανε για την αγιασμένη πατρίδα τους.
Στην Τριπολιτσά κλειστήκανε στη φυλακή κατά την Επανάσταση οι δεσποτάδες του Μοριά, κ’ οι περισσότεροι πεθάνανε με αβάσταχτα μαρτύρια. Το ίδιο και στην Πόλη, φυλακωθήκανε και κρεμαστήκανε πολλοί δεσποτάδες.
Φώτιος Κόντογλου (1895- 1965)
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
Άγιοι Γίνεσθε
† Του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου
Αλίμονο στους ανθρώπους που δεν έχουν πονέσει, που δεν έχουν περάσει δυσκολίες. Είναι σκληροί. Μόνον ο πόνος μας κάνει να καταλαβαίνουμε τους άλλους και να είμαστε πιο ώριμοι.
Λοιπόν! Μην ανησυχούμε για τον πόνο. Μας κάνει πιο ώριμους. Μας οδηγεί σε μία εσωτερική ωρίμανση, θα μπορούσα να πω σε έναν αγιασμό. Μην φανταστούμε ότι πρέπει να γίνουμε άγιοι με την έννοια που οι άλλοι λένε.
Ο απόστολος λέει: Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί. Αυτό σημαίνει: Μάθετε να αντιμετωπίζετε αυτό που είναι το θέλημα του Θεού, και να είσαστε ελεύθεροι από το δικό σας θέλουμε. Αυτό είναι το ζητούμενο.
Ας μην φανταζόμαστε ότι οι αρρώστιες είναι το μεγάλο πρόβλημα. Είναι άλλες οι δυσκολίες, οι οποίες έρχονται από το στενό σου περιβάλλον και οι οποίες πολλές φορές μπορεί να σε οδηγήσουν σε κάμψη, σε απογοήτευση. Από εκεί που περιμένεις μία βοήθεια, δεν έρχεται ή έρχεται το αντίθετο. Είτε από εκεί που έχεις βοηθήσει τόσο πολύ, έρχεται μία σειρά από αγνωμοσύνη. Όλα αυτά κουράζουν. Αλλά πιστεύω ότι ωριμάζουν τους ανθρώπους, να είμαστε ελεύθεροι ακόμα και από την απαίτηση ευγνωμοσύνης στον άλλον. Να την δίνουμε εμείς την ευχαριστία μας, αλλά να μην θέλουμε οπωσδήποτε οι άλλοι να μας εκφράζουν αυτή την ευγνωμοσύνη!