Ιούλιος - Αύγουστος 2026
Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος
Οι Φράσεις Του Που Έμειναν Στην Ιστορία
Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα για την ιεραποστολική αφύπνιση «Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή», την οποία χρησιμοποίησε στο περιοδικό ‘Πορευθέντες’ (Go Ye) που εξέδιδε το ομώνυμο «Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο ‘Πορευθέντες’». Και τα δύο είχε ιδρύσει (1959) ο τότε λαϊκός θεολόγος Αναστάσιος Γιαννουλάτος, για να αφυπνιστεί το ορθόδοξο χρέος του ευαγγελισμού των εθνών.
Παρόμοιες σύντομες φράσεις αναφέρονται ενδεικτικά παρακάτω:
«Κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας. Κάθε μορφή βίας στο όνομα της θρησκείας βιάζει, με όλες τις έννοιες, την ίδια τη θρησκεία. Κανείς πόλεμος δεν είναι ιερός. Μόνον η ειρήνη είναι ιερή».
«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λάδι της θρησκείας για να δυναμώνει τη φωτιά των συγκρούσεων. Η θρησκεία είναι θείο δώρο, δοσμένο για να γαληνεύει τις καρδιές, να θεραπεύει τις πληγές και να φέρνει πλησιέστερα άτομα και λαούς».
«Η αγάπη είναι το αντίδοτο κατά του εγωκεντρισμού, εθνικού, φυλετικού, θρησκευτικού, που δηλητηριάζει την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και λαών».
«Ο διάβολος δεν σταματά να εργάζεται και η ειδικότητά του είναι να προκαλεί διχασμούς».
«Δεν χρειάζεται να συγκρίνετε τις δικές μας κορυφές με τις χαράδρες των άλλων».
«Ο άλλος δεν είναι αναγκαστικά ο εχθρός ή ο κίνδυνος. Μπορεί να είναι για μας εμπλουτισμός».
«Εμείς μαζεύουμε τις πέτρες που μας πετάνε όσοι πολεμούν το έργο μας και κτίζουμε με αυτές εκκλησίες και σχολεία».
«Οι νέοι δεν είναι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν της Εκκλησίας μας»
«Όλα αυτά τα χρόνια έγινα διεθνής ζητιάνος της αγάπης, για να ανασυγκροτηθεί η Εκκλησία της Αλβανίας από τα ερείπια του ανελέητου διωγμού».
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος
Από την Διαθήκη του (1998). Ήταν πάντα έτοιμος για την αναχώρηση στη χώρα των Ζώντων.
«Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».
Μάϊος - Ιούνιος 2026
Περί Της Αναλήψεως Του Χριστού
Αγίου Γρηγορίου Του Παλαμά
Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή Του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή Του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός» (Φιλιπ. 2:8-11).
Εάν, λοιπόν, ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πώς θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του» (Α’ Πέτρ. 2:21).
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
1821
Ο Νικηταράς
Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή πιο γνωστός Νικηταράς, ήρωας από τους λίγους της Επαναστάσεως του 1821, πέθανε (στην ψάθα), ζητιανεύοντας στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή η οποία χορηγούσε τις θέσεις στους επαίτες, είχε ορίσει για τον ήρωα- επαίτη μια θέση κοντά στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή! Ήταν τόση η φτώχεια του σχεδόν τυφλού πλέον στρατηγού - η πολιτεία δεν του είχε δώσει παρά μια μικρή σύνταξη - ώστε δεν είχε χρήματα ούτε για να αγοράσει ψωμί για την άρρωστη γυναίκα του. Εκείνος μπορούσε να αντέξει την πείνα περισσότερο.
Η περιπέτεια του ήρωα έφθασε στα αυτιά πρέσβη Μεγάλης Δύναμης, ο οποίος ενημέρωσε σχετικά την κυβέρνησή του. Έτσι κάποια στιγμή απεσταλμένος της πρεσβείας βρέθηκε στη θέση που ζητιάνευε ο στρατηγός. Μόλις ο Νικηταράς τον αντιλήφθηκε, μάζεψε αμέσως το απλωμένο του χέρι!
– Τι κάνετε στρατηγέ μου; Ρώτησε ο απεσταλμένος.
– Απολαμβάνω την ελεύθερη Πατρίδα! Απάντησε περήφανα ο ήρωας.
– Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στο δρόμο;
– Η Πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά εγώ έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, αντέτεινε ο περήφανος Νικηταράς.
Είδε και αποείδε ο ξένος και γύρισε να φύγει, χαιρετώντας ευγενικά. Φεύγοντας όμως, άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες, ώστε να μην προσβάλει τον πάμφτωχο στρατηγό. Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί το ψηλάφισε και φώναξε στον ξένο. «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρτο για να μην το βρει κανείς και το χάσεις!»
Μακάρι τέτοια παραδείγματα να γίνουν και σήμερα φωτεινοί φάροι στη δύσκολη πορεία μας και έξοδος στα αδιέξοδα.
Μάρτιος - Απρίλιος 2026
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 Είναι Αγιασμένη
Η Ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο. Είναι αγιασμένη…
Στην επανάσταση του Εικοσιένα, όπως και στην πολιορκία της Πόλης, μαζί με τους λαϊκούς πολεμούσανε πλήθος ρασοφορεμένοι, καλόγεροι, παπάδες και δεσποτάδες και τραβούσανε μπροστά με το σταυρό στο χέρι, κι από πίσω τους χίμιζε κλαίγοντας ο λαός, κι έψελνε:
- Για της Πατρίδος την ελευθερία
- Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν
- Γι’ αυτά τα δύο πολεμώ
- Μ’ αυτά να ζήσω επιθυμώ
- Κι αν δεν τα αποκτήσω
- Τι μ’ ωφελεί να ζήσω;
Στην πόλη κρεμάστηκε ο πατριάρχης Γρηγόριος, ανοίγοντας πρώτος το μαρτυρολόγιο της Επανάστασης. Ο Θανάσης Διάκος πολέμησε σαν νέος Λεωνίδας και σουβλίστηκε για την πίστη του. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Ησαΐας Σαλώνων, ο Ρωγών Ιωσήφ, ο Παπαφλέσσας, ο Θύμιος Βλαχάβας κι άλλοι πολλοί πολεμήσανε για την αγιασμένη πατρίδα τους.
Στην Τριπολιτσά κλειστήκανε στη φυλακή κατά την Επανάσταση οι δεσποτάδες του Μοριά, κ’ οι περισσότεροι πεθάνανε με αβάσταχτα μαρτύρια. Το ίδιο και στην Πόλη, φυλακωθήκανε και κρεμαστήκανε πολλοί δεσποτάδες.
Φώτιος Κόντογλου (1895- 1965)