ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ (48)

Τα Παντρεμένα Παιδιά Μας

oikogeneia

Ο Θεός θέσπισε το γάμο όταν έκανε ένα άντρα και μια γυναίκα και τους ένωσε και τους ευλόγησε να ζούνε μαζί Του ευτυχισμένοι. Από την αρχή της δημιουργίας, η Αγία Γραφή ορίζει τη σχέση των γονιών στα παντρεμένα παιδιά μας με τα παρακάτω λόγια: «Δια τούτο θέλει αφήσει ο άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα αυτού και θέλει προσκολληθεί εις την γυναίκα αυτού και θέλουσιν είσθαι οι δύο εις σάρκαν μίαν» (Γεν. 2:24).

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα παιδιά εγκαταλείπουν μια για πάντα τους γονείς ή αδιαφορούν γι’ αυτούς και τους παραμελούν. Σημαίνει ότι το καινούργιο αντρόγυνο έχει κάνει δική του οικογένεια και από εδώ και μπρος θα ζουν μαζί και όχι κάτω από την προστασία των γονιών, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν είναι επιθυμητή, ούτε αναγκαία.

Από την άλλη πλευρά, οι γονείς θα πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους δεν είναι πια μικρά για να χρειάζονται την συνεχή φροντίδα τους, όπως στα παιδικά τους και εφηβικά τους χρόνια. Η δυσκολία των γονιών να αποτραβηχτούν από τα παιδιά τους βρίσκεται στις φιλοδοξίες τους. Οι γονείς έκαναν όνειρα να δούνε τα παιδιά τους όπως αυτοί ήθελαν και όχι όπως τα παιδιά τους τώρα θέλουν. Δεν μπορούν να συλλάβουν, πως η χαϊδεμένη κόρη τους ή ο κανακάρης μοναχογιός τους θα ζει μακριά από αυτούς. Πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν, ότι το παιδί τους είναι αδύνατο να τα καταφέρει μόνο του χωρίς τη δική τους βοήθεια για να κάνει βέβαια αυτό που οι ίδιοι οι γονείς έχουν ονειρευτεί. Έτσι, είναι αδύνατον να συλλάβουν ότι το παιδί τους θα μπορεί να ζήσει ευτυχισμένο μακριά από αυτούς με ένα καινούργιο τρόπο ζωής, που αν και δεν θα έχει όλα τα χαϊδέματα των γονιών του, είναι όμως αυτό που θα το γεμίζει και θα το ευχαριστεί.

Στην Αγία Γραφή, στην οποία βρίσκεται η αλήθεια για το κάθε θέμα της ζωής, βλέπουμε τους γονείς να παίζουν ρόλο συμβουλευτικό στα παιδιά τους και όχι να προσπαθούν αυτοί να κατευθύνουν τη ζωή τους. Πρώτα λέει στους γονείς ο Κύριος «να διδάσκουν τα παιδιά τους από τη μικρή τους ηλικία τον δρόμο του Θεού και αυτά δεν θα απομακρυνθούν ούτε όταν γεράσουν» (Παροιμ. 22:6). Η σωστή ζωή που έχει το φόβο του Κυρίου, είναι η μεγαλύτερη σοφία που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας για να ζήσουν όπως πρέπει.

Όταν τα παιδιά παντρευτούν, η θέση μας στην οικογένειά τους είναι θέση σοφού συμβούλου, χωρίς την απαίτηση η συμβουλή μας να γίνει αποδεκτή από αυτά. Ο σοφός Χριστιανός γονιός δεν ανακατεύεται στη ζωή των παντρεμένων παιδιών τους. Αυτό που οι γονείς νομίζουν ότι είναι σωστό, το λένε στα παιδιά τους συμβουλευτικά. Όταν δεν το δέχονται, τότε το λένε μόνον στον Θεό. Στο Θεό προσεύχονται νύχτα και μέρα σαν τον σοφό Ιώβ (Ιώβ 1:1-5) και ο Θεός μετά ξέρει πώς να μιλήσει στα παιδιά Του.

Μιχάλης Κανταρτζής

Η Ιστορία Μιας Έκτρωσης Που Δεν Έγινε

(Irina Roxana IONESCU)

ioanna

Γράφω από τη θέση μιας μητέρας που έπρεπε να διαλέξει και διάλεξε σωστά. Και αυτό υπό τις συνθήκες που είχα εγώ η ίδια δημιουργήσει, κάνοντας ό,τι χειρότερο μπορούσα για να φθάσω σε μια αξιοθρήνητη κατάσταση.

Ήμουν έγκυος στην 11η εβδομάδα όταν το ανακάλυψα. Επειδή έπασχα από μανιοκαταθλιπτική ψύχωση έπαιρνα δύο δυνατά τοξικά φάρμακα (το Fluanxol και την Carbamazepine). Δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να κάνω παιδί με τον άνδρα που είχα κοιμηθεί σαν από απόγνωση και τον οποίο δεν τον ήθελα δίπλα μου.

Σκεφτόμουν ότι ίσως η θεραπεία που έκανα θα λειτουργούσε από μόνη της ως αντισυλληπτικό. Και να που βρέθηκα έγκυος, με τον κίνδυνο να γεννήσω ένα ανάπηρο παιδί. (Το Carbamazepine που έπαιρνα τους τρεις πρώτους μήνες μπορεί να προκαλέσει βλάβη στη σπονδυλική στήλη του παιδιού.) Ήμουν υπό μεγάλη πίεση. Η γυναικολόγος μου είπε να κάνω αποβολή όσο πιο γρήγορα, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα φάρμακα που πήρα και τη ψυχική μου κατάσταση. Η μητέρα μου με πίεζε κατατρομαγμένη για το τι μπορεί να επακολουθήσει, ο πατέρας του παιδιού το ίδιο. Όμως η εναλλακτική λύση –η έκτρωση– με τρόμαζε ακόμη πιο πολύ: θα γινόμουν δολοφόνος του ίδιου του παιδιού μου, στερώντας του το πιο θεμελιώδες δικαίωμα μιας ανθρώπινης ύπαρξης, το δικαίωμα να ζήσει.

Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος, έτυχε να δω στη τηλεόραση μια εκπομπή που αναφερόταν σε παιδιά με σοβαρές αναπηρίες. Άλλα είχαν σύνδρομο Down, άλλα είχαν γεννηθεί χωρίς χέρια ή πόδια, αλλά έδειχναν ευτυχισμένα που οι γονείς τους διάλεξαν για αυτά τη ζωή.

Δεν είχε σημασία που εγώ ήμουν άρρωστη, ανύπανδρη, άνεργη και με τη σκοτεινή προοπτική να γεννήσω ένα παιδί ανάπηρο.

Το παιδί που βρισκόταν στη κοιλιά μου θα διάλεγε τη ζωή ……

Γι’ αυτό ήταν η μοναδική ευκαιρία να δει το φως της ημέρας. Η γενετική το έχει αποδείξει προ πολλού: είμαστε μοναδικοί και ανεπανάληπτοι. Έτσι, παλεύοντας πρώτα με τις φοβίες μου και τα αρνητικά μου συναισθήματα, αποφάσισα να αφεθώ στο έλεος και τη συγχώρεση του Ιησού Χριστού και της Παναγίας, στην οποία προσευχόμουν ακατάπαυστα να μην πέσουν οι αμαρτίες πάνω στο παιδί μου και να γεννηθεί υγιές.

Αν και δεν επιθυμούσα να γίνω μητέρα, από τη στιγμή που αποφάσισα να απορρίψω τη τρομακτική εναλλακτική λύση της έκτρωσης, αισθανόμουν μέσα μου ψυχική ειρήνη και ψυχική δύναμη.

Αν και μέχρι τους εννέα μήνες δεν ήταν καθόλου εύκολα (έβγαλα ένα φρονιμίτη που με πονούσε τρομερά, πέρασα δύο ιώσεις και μια βαριά γρίπη τον έβδομο μήνα, ενώ τον τελευταίο μήνα είχα τα πόδια υπερβολικά πρησμένα και ανεβασμένη τη πίεση), ωστόσο χωρίς να πάρω κάποιο φάρμακο από αυτά που έπαιρνα για τα νεύρα, η ψυχική μου κατάσταση ήταν σταθερή.

Τελικά γέννησα τον Ιανουάριο του 2004. Ο γιατρός που με είχε μαλώσει επειδή ήθελα να γεννήσω παρά τα προβλήματά μου, ανακοίνωσε πρώτα στους γονείς μου ότι είχαν μια υγιέστατη εγγονή που ζύγιζε 3,900kg.

Είδα την κόρη μου Ιωάννα την επομένη ημέρα και νόμιζα ότι ονειρεύομαι. Και όλα αυτά, επειδή από μια στιγμή και μετά χρησιμοποίησα την ελευθερία του να διαλέξω, σεβόμενη την ελευθερία μιας ανθρώπινης ύπαρξης.

(Περιοδικό Lumea Creditei, Νοέμβριος 2008)

Καθήκοντα Γονέων

kathikontagoneon

Ο Απ. Παύλος απευθυνόμενος προς τους γονείς λέει: «Εκτρέφετε αυτά (τα τέκνα) εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου» (Εφεσ. 6:4) και τους προτρέπει να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους, όπως αρμόζει σε χριστιανούς. Όλοι οι χριστιανοί στο άγιο βάπτισμα αναγεννήθηκαν στην νέα, αγία χριστιανική ζωή και υποσχέθηκαν να υπηρετούν και να ευαρεστούν τον Κύριο με πίστη και συνέπεια. Αλλά για να μη διαφθαρούν οι βαπτισμένοι και πέσουν στην άθλια κατάσταση της αμαρτίας, και εφαρμοσθεί σ’ αυτούς η παροιμία, «κύων επιστρέψας επί το ίδιον εξέραμα, και, ύς λουσαμένη εις κυλισμόν βορβόρου» - «σκυλί που γύρισε στο ξέρασμά του και χοίρος, που αφού λουστεί και καθαριστεί, κυλιέται πάλι μέσα στο βούρκο» (Β’ Πέτρ. 2:22), χρειάζεται η καλή αγωγή των παιδιών, όσο ακόμη είναι μικρά. Καλή αγωγή, από ενωρίς, για να προλάβει κανείς τον κατήφορο. Με πολύ πόνο βλέπουμε να καταστρέφονται πολλά παιδιά στο άνθος της νεότητάς τους. Και η καταστροφή αυτή έχει σαν αιτία πολλές φορές την αδιαφορία των γονέων.

Πολλοί γονείς στέλνουν τα παιδιά τους να μάθουν καλές τέχνες που θα τους εξυπηρετήσουν σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Άλλοι πάλι έχουν καημό να μάθουν ξένες γλώσσες και για τον σκοπό αυτό ξοδεύουν πολλά χρήματα. Για την χριστιανική ανατροφή των παιδιών τους όμως κανένα ενδιαφέρον, καμία μέριμνα. Τέτοιοι γονείς γεννούν παιδιά για την πρόσκαιρη ζωή μόνο και τους κλείνουν την πόρτα της αιωνιότητας

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ομιλώντας για τους αδιάφορους γονείς και για τις ολέθριες συνέπειες της κακής αγωγής, λέει: «Οι γονείς, ο οποίοι δεν ενδιαφέρονται για την χριστιανική αγωγή των παιδιών τους, πέφτουν σε αμάρτημα σοβαρότερο από της παιδοκτονίας. Διότι οι παιδοκτόνοι χωρίζουν το σώμα από τη ψυχή, ενώ οι αδιάφοροι γονείς ρίχνουν και το σώμα των παιδιών τους και την ψυχή στην γέενα του πυρός. Μετά τον σωματικό θάνατο εξ’ άλλου έρχεται η ανάσταση και τον καταργεί, τον πνευματικό όμως τίποτε δεν μπορεί να τον νικήσει. Για τον λόγο αυτό, γονείς ακούστε τι σας ζητείται: «Ανατρέφετε τα τέκνα υμών εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου».

(Πορεία προς τον ουρανό π. Τύχωνα Ζαντόνσκ, σελ. 137, 138)

Οι Γονείς Απαραίτητοι Για Τα Παιδιά

goneisparaithtoi

Ο Θεός μας δίνει τα παιδιά από την πρώτη στιγμή που γεννιούνται. Το έκανε έτσι για να μας μοιάζουν, να μιλούν όπως κι εμείς και να μας μιμούνται με φυσικότητα σε ότι κάνουμε.

Αλήθεια, τι θαυμάσια ευκαιρία να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά. Αν φερθούμε σοφά και τα διδάξουμε με υπομονή, επιμονή και σοφία ξανά και ξανά όλα εκείνα που έχουν σχέση με τη σωστή συμπεριφορά τους στην οικογένεια, στη συντροφιά τους, στην κοινωνία, τότε θα βγουν αληθινά τα λόγια του Παροιμιαστή: «Δίδαξον το παιδίον εν αρχή της οδού αυτού και δεν θέλει απομακρυνθεί απ’ αυτήν ουδέ όταν γεράσει» (Παροιμ. 22:6).

Τα παιδιά μας χρειάζονται πάντοτε. Ιδιαίτερα, όταν είναι στη βρεφική ηλικία. Το βρέφος ταυτίζει τη ζωή του με τη ζωή της μητέρας του. Κάθε συμπεριφορά μας έχει καλή ή κακή επίδραση στο χαρακτήρα του βρέφους. Το μικρό καταλαβαίνει πάρα πολλά, χωρίς να μπορεί να εκφραστεί. Μαθαίνει κάθε μέρα, πληγώνεται ή χαίρεται, μαθαίνει ν’ αγαπάει ή να αντιπαθεί. Ο χαρακτήρας του διαμορφώνεται σιγά - σιγά, αλλά σίγουρα μ’ αυτά που ζει.

Ο αριθμός των κρουσμάτων φοβίας και μανίας καταδίωξης όλο και μεγαλώνει. Οι ψυχαναλυτές, οι ψυχίατροι και οι άλλοι ειδικοί ψάχνουν να βρουν την αιτία. Η αιτία όμως είναι απλή. Στην παιδική ηλικία φώλιασε ο φόβος μέσα στην τρυφερή καρδιά των παιδιών. Και ενώ το γνωρίζουν αυτό οι γονείς, εξακολουθούν να τα αφήνουν τις νύχτες μόνα τους ή συντροφιά με την γιαγιά ή με κάποια κοπέλα. Κι αυτό για να μην στερηθούν τη διασκέδαση, την κοινωνική ζωή και τις απολαύσεις του κόσμου. Το παιδάκι θα κοιμόταν πιο γρήγορα και πιο ήρεμα αν κοντά του βρισκόταν η μητέρα του, που θα του κρατούσε το χεράκι και θα χάιδευε το κεφαλάκι του.

Ίσως όλα αυτά να φαίνονται αναχρονιστικά στην εποχή που η άμβλωση αποποινικοποιήθηκε, ο θεσμός του γάμου βάλλεται και τα παιδιά γεννιούνται για να δοθεί το όνομα του παππού και της γιαγιάς ή για να αποδειχτεί στους άλλους ότι μπορεί να κάνουν παιδιά.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, αληθινούς γονείς. Χρειαζόμαστε πατέρες που θα ασκούν την πατρική εξουσία με σύνεση και σοφία. Χρειαζόμαστε μητέρες που θα παίρνουν στα γόνατά τους τα μικρά παιδιά τους για να τους μάθουν την αλήθεια, την υπομονή. Χρειαζόαστε γονείς που θα πιστεύουν στον Ιησού Χριστό ως Σωτήρα και Κύριο της ζωής τους, ώστε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τη σύνεση και τη σοφία του Θεού.

Μιχάλης Κανταρτζής

Η Ταλαιπωρία Των Παιδιών Εξαιτίας Των Γονέων

MANA

Γέροντα, μια μητέρα μας ρώτησε, τι να κάνει που η κόρη της βρίζει την Παναγία.

– Να εξετάσει από πού ξεκινάει το κακό. Μερικές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις φταίνε οι γονείς. Όταν οι ίδιοι δεν συμπεριφέρονται καλά, δεν βοηθούν τα παιδιά και εκείνα μιλούν με αναίδεια. Τότε δέχονται μια επήρεια δαιμονική και αντιδρούν άσχημα. Άλλοτε πάλι οι γονείς νομίζουν ότι με το ζόρι θα κάνουν καλά παιδιά. Μπαίνει και ο εγωισμός και τους μιλούν με αγανάκτηση, ενώ πρέπει να τους φέρονται πάντα με το καλό.

Σήμερα μια γυναίκα με έσκασε! Έχει ένα παιδάκι και το δέρνει αλύπητα. Από τη φοβία το κακόμοιρο τρέμει, δεν μπορεί να μιλήσει, έπαθαν τα νεύρα του. «Έχει δαιμόνιο», της λένε και αυτή το αφήνει νηστικό, για να φύγει δήθεν το δαιμόνιο. «Δεν του δίνω να φάει, μου είπε, για να φύγει το δαιμόνιο». «Βρε, είσαι στα καλά σου; Της λέω. Δώσε στο παιδί να φάει. Κοίταξε, τα δικά σου δαιμόνια να φύγουν. Εσύ έγινες αφορμή και σακατεύτηκε το παιδί. Το παιδί δεν έχει δαιμόνιο, τρέμει, γιατί φοβάται εσένα που το δέρνεις! Το κοινωνάς τακτικά;» «Όχι», μου λέει. Άντε να συνεννοηθείς!

Γέροντα μήπως επειδή μερικές φορές βρίζει, γι’ αυτό λένε ότι έχει δαιμόνιο;

Βρίζει! Όταν με το ζόρισμα που του κάνει η μάνα πάει να το πνίξει, δεν ξέρει κι εκείνο τι κάνει μετά. Κρίμα το καημένο! Δαιμονισμένη είναι η μάνα του, δεν είναι το παιδί.

Πάντως θα δούμε παράξενα πράγματα την ημέρα της Κρίσεως! Στα χρόνια της ειδωλολατρίας οι μητέρες έκαιγαν τα παιδιά τους μπροστά στο άγαλμα του Μολόχ (Λευιτικό 18:21 και 20:2-4, Δ΄ Βασ. 23:10,13, Ιερεμ. 39:35) για να συμμετάσχουν στην δοξολογία προς τον θεό! Αν γνώριζαν τον πραγματικό Θεό, τι θυσίες θα έκαναν! Αυτές θα έχουν ελαφρυντικά την ημέρα της Κρίσεως, γιατί παρασύρθηκαν. Οι σημερινές όμως μητέρες με την αδιαφορία που έχουν για τα παιδιά τους τι ελαφρυντικά θα έχουν; Θα τους πει ο Θεός: «Εσείς γνωρίζατε τον αληθινό Θεό, βαπτιστήκατε, τόσα ακούσατε, τόσα μάθατε, ο Ίδιος ο Θεός σταυρώθηκε για να σας σώσει και τι κάνατε; Βαριόσασταν να πάτε τα παιδιά σας να τα κοινωνήσετε στην Εκκλησία! Εκείνες νόμιζαν ότι ο Μολόχ είναι ο αληθινός Θεός και πρόσφεραν θυσία ακόμη και τα παιδιά τους. Εσείς τι κάνατε;» (Γέρων Παϊσιος, σελ. 88,89).

Σελίδα 1 από 10

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top