Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Ο συμβολισμός του κεριού
Το κερί συμβολίζει την αγάπη του Χριστιανού στον Θεό και τον πλησίον του και έχει τρεις ιδιότητες: φωτίζει, θερμαίνει και λιώνει. Η αγάπη φωτίζει με τα έργα της, δημιουργεί θαλπωρή κι εμπιστοσύνη μεταξύ των αγαπημένων και φθάνει στη θυσία και λιώνει όπως το κερί για το καλό των άλλων.
Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Χριστιανική Οικογένεια
Βασική αιτία της ακαταστασίας στην οικογένεια, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι η υπερβολική και αγωνιώδης μέριμνα για τις βιοτικές ανάγκες.
Προσέξτε τις λέξεις: υπερβολική μέριμνα και αγωνιώδης. Μέριμνα θα πεί φροντίδα, υπερβολική αγωνιώδης φροντίδα. Η φροντίδα, η οποία έχει μέσα της αγωνία, είναι αιτία ταραχής. Η μέριμνα είναι ένα μεγάλο λάθος. Ο Κύριός μας είπε:«Μην μεριμνάτε, μην έχετε φροντίδα για τίποτα εκτός από την Βασιλεία Μου». Μάλιστα μας τόνισε να μην έχουμε ποτέ αγωνία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα γίνουμε οκνηροί, ότι θα γίνουμε αδιάφοροι και δεν θα κάνουμε αυτά που πρέπει, αυτά που μας πληροφορεί η λογική. Αντίθετα θα κάνουμε ό,τι πρέπει αλλά χωρίς άγχος, χωρίς αγωνία. Ο Κύριος μας είπε ότι πρέπει να ζητάμε συνεχώς την Βασιλεία Του και την δικαιοσύνη Του (δηλ. την σύνολη αρετή). Για όλα τα υπόλοιπα, τα βιοτικά, θα φροντίσει Εκείνος.
Εμείς θα προσπαθήσουμε να Τον έχουμε Βασιλιά μέσα μας και Εκείνος θα μας προσθέσει όλα αυτά τα γήινα, που σαν άνθρωποι γνωρίζει ότι χρειαζόμαστε: Τι θα φάμε δηλαδή, τι θα πιούμε, πώς θα έχουμε χρήματα, αν θα έχουμε χρήματα κ.λπ.
Εμείς ας ζητάμε πάντοτε να γίνεται το θέλημά Του και να επικρατεί η αρετή στη ζωή μας, και Εκείνος θα μας δώσει έτοιμα όλα όσα χρειαζόμαστε για την βιολογική μας συντήρηση.
«Ο συνήθης λόγος διαπληκτισμού και φιλονικίας είναι ο εγωισμός και το ίδιον θέλημα».
Πόσο σοφά είναι αυτά που λέει ο Άγιος! …
Ο εγωισμός και το ίδιον θέλημα. Όταν ο καθένας κρατάει το θέλημά του πεισματικά και εμμένει στο θέλημά του, τότε το γεγονός αυτό είναι αιτία διαπληκτισμού και ταραχής.
Όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό μέσα στην οικογένεια. Όταν ο καθένας εμμένει στο θέλημά του, τότε συμβαίνει αυτός ο διαπληκτισμός, αυτός ο «τσακωμός», όπως τον λέμε.
Γι’ αυτό, εκεί όπου δεν υπάρχει το «ίδιον θέλημα», επικρατεί ομόνοια και ειρήνη.
Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Άλλο Πράγμα το Καθήκον και Άλλο Πράγμα η Αγάπη
Πάντα είχα την απορία, γιατί πρέπει, ως Ορθόδοξος Χριστιανός, να συνδέω την προσφορά προς τον συνάνθρωπο και τον εθελοντισμό με το Ευαγγέλιο; Υπάρχουν χιλιάδες εθελοντικές οργανώσεις που προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες προς τον συνάνθρωπο μας και οι οποίες κινούνται από υποχρέωση και καθήκον προσφοράς, χωρίς να γίνεται σύνδεσή τους με κάποια θρησκεία. Η απορία μου αυτή έμενε μετέωρη για πολλά χρόνια, μέχρι που ο Κύριος μου την έλυσε με το εξής περιστατικό:
Βρίσκομαι στο νοσοκομείο για να κρατήσω συντροφιά σε έναν εγκαταλειμμένο ασθενή, που βρίσκεται εκεί για πολλές ημέρες. Παιδιά δεν έχει και η σύζυγός του δυστυχώς είναι κατάκοιτη από άλτσχάϊμερ. Η μοναξιά τού πληγώνει την ψυχή αφάνταστα, περισσότερο από τον σωματικό του πόνο. Κάθομαι δίπλα του, κουβεντιάζω και τον ενθαρρύνω. Εκείνος μιλά μαζί μου για την ζωή του, αλλά κάποιες στιγμές παθαίνει παραισθήσεις και μου δείχνει πρόσωπα που δεν υπάρχουν στο δωμάτιο. Τα δάχτυλα των χεριών του κρατάνε την άκρη του σεντονιού και κινούνται νευρικά, ακατάπαυστα, σαν να θέλει να το σκίσει.
Ο ορθολογισμός μου, κινούμενος από καθήκον να του καλύψω την μοναξιά του και να του γλυκάνω τον ψυχικό του πόνο επί μιάμιση ώρα, δεν τον απάλλαξε από τη νευρική κίνηση των δακτύλων επάνω στο σεντόνι. Η ταραχή και ανησυχία του ζωγραφιζόταν στο πρόσωπό του. Κάποια στιγμή στοργικά του λέω: «Ηρεμήστε», τον σκεπάζω με το σεντόνι, του χαϊδεύω το στήθος και μετά το μέτωπο.
Τότε ακούω από τον ασθενή ένα «ευχαριστώ». Τα δάχτυλα του χεριού του ηρεμούν, το νευρικό του πρόσωπο γαληνεύει και βυθίζεται στον ύπνο. Τότε συνειδητοποιώ πως ό,τι δεν κατάφερα σε μιάμιση ώρα, το κατάφερα μέσα σε λίγα λεπτά.
Άλλο πράγμα το καθήκον και άλλο πράγμα η αγάπη. Το καθήκον, ο ανθρωπισμός, είναι προϊόντα του νου, ενώ η αγάπη είναι προϊόν της καρδιάς. Δύο κινήσεις της ψυχοσωματικής οντότητας του ανθρώπου, η πρώτη έχει όρια τη λογική, ενώ η δεύτερη δεν έχει κανένα όριο, διότι μπορεί να φτάσει μέχρι την αυτοθυσία. Να γιατί ο Χριστός επιπλήττει τη Μάρθα που «μεριμνά και τυρβάζει περί πολλά» ενώ για την αδελφή της λέει ότι «την αγαθή μερίδα εξελέξατο» (Λουκ. 10:41-42). Ο Χριστός δεν θέλει τους ανθρώπους του καθήκοντος, αλλά εκείνους της αυτοθυσίας, όπως και ο ίδιος θυσιάστηκε για τη δική μας σωτηρία.
(Ανώνυμο)
«Όποιος είναι του Χριστού είναι καινούργιο δημιούργημα, τα παλαιά πέρασαν, όλα έγιναν καινούργια» (Β’ Κορινθ. 5:17).
Τι σημαίνει να γίνεις ένα καινούργιο δημιούργημα; Σημαίνει μια ριζική, επαναστατική, τέλεια αλλαγή, που συμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου εκείνου, ο οποίος πιστεύει στον Ιησού Χριστό, μετανοεί που ζούσε μακριά Του και Τον δέχεται στη ζωή του με πίστη και αφοσίωση. Το αναφέρει ξεκάθαρα και η ακολουθία του αγίου βαπτίσματος. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. Ο Χριστός κάνει τον άνθρωπο καινούργιο δημιούργημα, με μετάνοια και πίστη στο σωτήριο έργο Του επάνω στο σταυρό.
Το καινούργιο δημιούργημα έχει καινούργια φύση. Η παλαιά φύση αντιπροσωπεύει την κακή και άσχημη ζωή του παρελθόντος. Κακές εμπειρίες, κακά αισθήματα, κακές σκέψεις, κακές πράξεις και κακές συμπεριφορές, που κάνουν τον άνθρωπο δυστυχισμένο. Αυτή είναι η κατάσταση εκείνου που δεν είναι καινούργιο δημιούργημα. Η αλλαγή της κακής φύσης του ανθρώπου σε καλή φύση Θεού, δεν μπορεί να γίνει από τον ίδιο τον άνθρωπο και το περιβάλλον του. Μπορεί να γίνει μόνον από τον Θεό, που είναι Παντοδύναμος και Πανάγαθος.
Ο Ιησούς Χριστός μάς δίνει τη λύση με την ιστορία του σοφού Φαρισαίου Νικόδημου, στον κατά Ιωάννη άγιο Ευαγγέλιο (3:1-3):
«Κάποιος από τους Φαρισαίους, που λεγόταν Νικόδημος, άρχοντας των Ιουδαίων, ήρθε στον Ιησού νύχτα και Του είπε: “Διδάσκαλε, ξέρουμε πως ο Θεός σε έστειλε να διδάξεις, γιατί κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτά τα θαύματα που κάνεις εσύ, αν ο Θεός δεν είναι μαζί του”. Ο Ιησούς του είπε: “Σε βεβαιώνω, πως αν δε γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού”».
Η γέννηση ξανά από τον ουρανό είναι το καινούργιο δημιούργημα που κάνει ο Θεός τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος χρειάζεται γέννηση από πάνω, από τον Θεό. Δεν χρειάζεται συμβουλές, ούτε ανθρώπινες προσπάθειες και καλά έργα. Χρειάζεται η δύναμη του Θεού να έρθει στη ζωή του και να τον αλλάξει. Χρειάζεται να γεννηθεί από τον Θεό.
Ο τέως Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πειραιώς, στο περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», στο τεύχος Μαΐου 1997, σελ. 5, γράφει: «Μόνον ο Αναστημένος Χριστός δίνει ανάσταση και ζωή στον άνθρωπο. “Εν ουδενί άλλω εστί σωτηρία.” Σωτήρας αληθινός άλλος δεν υπάρχει. Ο Χριστός είναι ο Ένας και Μοναδικός, ο ενανθρωπίσας Κύριος, ο Νικητής του θανάτου, ο Αναστάς Ιησούς, η αυτοζωή, Αυτός που ήλθε “ίνα ζωήν έχωμεν και περισσόν έχωμεν”».
Είμαστε τα τελειότερα δημιουργήματα της γης και έχουμε αιώνιο προορισμό. Όμως έχουμε αποτύχει να ζούμε ως τα τελειότερα δημιουργήματα. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε να επιστρέψουμε στον Θεό. Το περιοδικό «Ζωή», τ. 17.12.89, αναφέρει: «Ο Ιησούς Χριστός ήλθε να μας κάνει νέα ζύμη. Να μας απαλλάξει από την παλαιά ζύμη της κακίας και αμαρτίας. Να μας κάνει νέο δημιούργημα. Νέους ανθρώπους» (Β’ Κορινθ. 5:17).
Ο Θεός είναι καλός. Είναι αγάπη. Δεν ευθύνεται που ο καθένας μας τραβάει το δικό του δρόμο της αποστασίας. Ο Χριστός, για να μας σώσει, κατέβηκε στη γη μέσω της ενανθρωπίσεως από την Παρθένο Μαρία και ανέβηκε στο σταυρό για να χύσει το αίμα Του για τις αμαρτίες μας. Το πιο όμορφο χωρίο της Αγίας Γραφής μάς το εξηγεί: «Τόσο ο Θεός αγάπησε τον κόσμο, ώστε έδωσε το Γιο Του τον Μονογενή για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16).
Ο Θεός έδωσε το Γιο Του, ώστε εμείς με μετάνοια, με αναγνώριση της αμαρτωλότητάς μας και με πίστη στον Χριστό να γίνουμε καινούργιο δημιούργημα.
Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Όταν έλθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει. Ο Χριστός είναι το παν. Όποιος ζει μέσα του με τον Χριστό, ζει πράγματα που δεν λέγονται, άγια και ιερά. Ζει εν αγαλλιάσει. Αυτά είναι αλήθεια. Τα έχουνε ζήσει άνθρωποι, ασκητές στο Άγιον Όρος. Συνεχώς με λαχτάρα ψιθυρίζουν την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ…».
Προσπαθώ να δοθώ στην αγάπη και στη λατρεία του Θεού. Έχω τη συναίσθηση της αμαρτωλότητος, αλλά ζω με την ελπίδα. Είναι κακό ν’ απελπίζεσαι, διότι ο απελπισμένος πικραίνεται και χάνει την προθυμία και τη δύναμή του. Ενώ αυτός που ελπίζει, προχωρεί προς τα εμπρός. Επειδή αισθάνεται ότι είναι φτωχός, προσπαθεί να πλουτίσει. Τι κάνει ο φτωχός; Όταν είναι έξυπνος, προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να πλουτίσει.
Παρόλο που νιώθω έτσι αδύναμος και δεν έχω κατορθώσει αυτό που ποθώ, εντούτοις δεν απελπίζομαι. Με παρηγορεί, όπως σας είπα, ότι δεν παύω από το να προσπαθώ διαρκώς. Όμως, δεν κάνω αυτό που θέλω. Κάνετε προσευχή και για μένα. Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ ν’ αγαπήσω απόλυτα τον Χριστό χωρίς τη χάρη Του. Ο Χριστός δεν αφήνει να εκδηλωθεί η αγάπη Του, αν η ψυχή μου δεν έχει κάτι που να Τον τραβήξει.
Κι ίσως αυτό το κάτι μου λείπει, γι’ αυτό παρακαλώ τον Θεό και λέω: «Πολύ αδύνατος είμαι Χριστέ μου. Μόνον Εσύ θα κατορθώσεις με τη χάρι Σου να μ’ αξιώσεις έτσι, σαν τον Απόστολο Παύλο που χαιρόταν και καυχιόταν, να λέγω κι εγώ μαζί Του: “Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός”».
Μ’ αυτό ασχολούμαι. Προσπαθώ να βρίσκω τρόπους ν’ αγαπήσω τον Χριστό. Δεν χορταίνεται αυτή η αγάπη. Όσο αγαπάς τον Χριστό, τόσο νομίζεις ότι δεν Τον αγαπάς, κι όλο λαχταράς περισσότερο να Τον αγαπήσεις. Χωρίς όμως να το καταλαβαίνεις, πηγαίνεις πιο ψηλά, πιο ψηλά.
Ο Χριστός είναι σ’ όλες σου τις σκέψεις, σ’ όλα σου τα έργα. Έχεις την χάρι και μπορείς όλα να τα υποφέρεις για τον Χριστό. Ακόμη μπορείς να πάσχεις και αδίκως. Να υποφέρεις αδικίες για τον Χριστό και μάλιστα με χαρά. Όπως έπαθε Εκείνος, το ίδιο κι εσύ μπορείς να πάσχεις αδίκως. Διαλέγεις τον Χριστό για να μην πάθεις; Τι λέει ο Απόστολος Παύλος; «Χαίρω εν τοις παθήμασί μου» (Κολοσ. 1:24). Αυτή είναι η θρησκεία μας. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστόν, να γίνει αγία. Να επιδοθεί μόνο στο θείο έρωτα. Έτσι θα την αγαπήσει κι Εκείνος.
(Βίος και Λόγοι, Γέρ. Πορφυρίου
σελ. 221, 222, 223)
π. Δημητρίου Μπόκου
Η Παναγία είναι ο πιο θαυμαστός άνθρωπος. Μάλλον το πιο θαυμαστό δημιούργημα του Θεού. Είναι η ωραιότερη, σεμνότερη, ταπεινότερη και ιερότερη γυναίκα του κόσμου (π. Μωυσής Αγιορείτης). Πόσο μεγάλο είναι το πνευματικό της ανάστημα;...
Πώς όμως κατάφερε να κατακτήσει μια τέτοια θέση μοναδική η Παναγία; Μήπως δημιουργήθηκε διαφορετική από εμάς; Μήπως ο Θεός ενεργώντας μεροληπτικά τής έδωσε επιπλέον χαρίσματα ή κάποια φύση ανώτερη από τα άλλα δημιουργήματα;
Όχι! Τουναντίον, ήταν όπως όλοι μας. «Εκ γης έχει την γένεσιν». Γεννήθηκε σαν όλους τους ανθρώπους, με τη φυσική συζυγική συνάφεια των αγίων γονέων της, από το «πανάμωμον» σπέρμα του Ιωακείμ και από τη μήτρα της Άννας. Δεν γεννήθηκε έξω από τους όρους της ανθρώπινης φύσης, «αλλά καθώς πάντες εκ σπέρματος ανδρός και μήτρας γυναικός» (Αγ. Επιφάνιος). Δεν έχουμε «άσπιλο σύλληψη» της Παναγίας, δηλαδή γέννησή της χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, όπως διατείνεται η Μαριολογία, η εσφαλμένη περί της Θεοτόκου δυτική διδασκαλία.
Η καθαρότητά της είναι καρπός της δικής της θέλησης, του δικού της αγώνα. Αν και κληρονόμησε τη φθαρτή αδαμιαία φύση και συνεπώς και το προπατορικό αμάρτημα, εν τούτοις κρατήθηκε έξω από προσωπικές αμαρτίες. Εδώ είναι το ανυπέρβλητο μεγαλείο της. Έγινε «όντως αγία και Παναγία», «αγγελικών υπερτέρα δυνάμεων». Ανέβηκε πάνω από τα Χερουβίμ και υψώθηκε πάνω από τα Σεραφίμ» (Αγ. Ιω. Δαμασκηνός). Η κάθαρσή της από το προπατορικό αμάρτημα έλαβε χώρα με την επιφοίτηση της αγιαστικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος (Λουκ. 1, 35) μόλις κατά τη στιγμή (του Ευαγγελισμού) που έδωσε τη συγκατάθεσή της και συνέλαβε μέσα της τον Υιό του Θεού και όχι νωρίτερα...
Επειδή όμως διά του Αδάμ «η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος», η Παναγία, ως απόγονος του Αδάμ και κληρονόμος του προπατορικού αμαρτήματος, πέρασε και αυτή μέσα από τη διαδικασία του θανάτου, όπως όλοι οι «εν τω Αδάμ αποθνήσκοντες». Δεν μετατέθηκε κατευθείαν ζωντανή, χωρίς θάνατο, στον ουρανό, κατά τη σφαλερή πάλι άποψη της δυτικής Μαριολογίας. Γεύθηκε και αυτή, όπως κάθε άνθρωπος, τον θάνατο. Η ψυχή της χωρίστηκε πραγματικά από το σώμα της. Την ώρα της ιεράς της Κοιμήσεως, ο ίδιος ο Υιός έρχεται «προς την οικείαν λοχεύτριαν», την παναγία μητέρα του, και «δεσποτικαίς παλάμαις… την ιεράν ψυχήν υποδέχεται» και με την τιμητική συνοδεία των αγγέλων όλων και των αγίων την ανεβάζει, όχι απλώς στον ουρανό, αλλά «έως αυτού του βασιλικού θρόνου» του, στα επουράνια «Άγια των Αγίων» (Αθανάσιος Γιέφτιτς).
Και πάλι ο Υιός της συνενώνει ουρανό και γη, συναθροίζει τους πάντες «του κηδεύσαι ενδόξως το σώμα το άχραντον» της Θεοτόκου. «Θεαρχίω νεύματι», με το θεϊκό του πρόσταγμα, από τα πέρατα της οικουμένης «οι θεοφόροι απόστολοι υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι», «πάντοθεν, θεία δυνάμει περαιωθέντες, την Σιών κατελάμβανον». Και οι υπέρτατες «των ουρανών δυνάμεις συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι», αλλά και όλος ο άγιος λαός εν Ιερουσαλήμ, «καταλαβόντες το πανάχραντον και ζωαρχικόν σκήνος» της θεόπαιδος Μαριάμ, υπό το κράτος ασυνήθους δέους, προπέμπουν σε θεοπρεπή ταφή «το θεοδόχον και ακραιφνέστατον σώμα» της. Στο πάνσεπτο σκήνωμά της «προσπίπτουσι βασιλείς συν Αρχαγγέλοις και Αγγέλοις…, Εξουσίαι, Θρόνοι, Αρχαί, Κυριότητες, Δυνάμεις και Χερουβίμ και τα φρικτά Σεραφείμ».
Η Παναγία λοιπόν, όπως όλοι οι θνητοί, «τη νομίμω ταφή παραδίδοται». Το πανάγιο, αλλά φθαρτό ακόμη σώμα της κατατέθηκε στον τάφο. Εκεί όμως δεν το άγγιξε η φθορά του θανάτου. Δεν μπήκε στη διαδικασία της αποσύνθεσης. Συνέβη σ’ αυτήν «νέκρωσις άφθορος». Από το μνήμα το σώμα της «τριταίον και άφθαρτον προς ουρανίους δόμους μετεωρίζεται» (Αγ. Ιω. Δαμασκηνός). Στις τρεις ημέρες από την Κοίμησή της ο Υιός και Θεός της την ανέστησε...
Έτσι λοιπόν, αν και μιμούμενη τον Υιό της, υποκύπτει στους νόμους της φύσης, ταυτόχρονα νικάει τη φύση. Αν και αποθνήσκει, όμως «συν τω Υιώ εγείρεται διαιωνίζουσα». Δεν έχουμε μόνο Κοίμηση, αλλά και Μετάσταση. Και το γεγονός αυτό είναι για μας ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί. Διότι δεν θα ξεχάσει ποτέ τους οικείους της, εμάς, η Παναγία. «Συγγενούς οικειότητος μη επιλάθη, Δέσποινα»!
Ας χαρούμε λοιπόν απέραντα όλοι για τη Μητέρα μας!
(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 397, Αύγ. 2016)
Ιούλιος - Αύγουστος 2018
Ιερά Μητρόπολη Άκκρας
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Άκκρας με παιδάκια της Αφρικής
Η εκπαίδευση και η μόρφωση είναι η μόνη πραγματική επένδυση για το μέλλον. Μια μόρφωση που οδηγεί τους ανθρώπους στη θεογνωσία. Αυτή είναι η αποστολή και η υποχρέωσή μας, εν προκειμένω στο χώρο της Αφρικής, ώστε η Ορθοδοξία να είναι παρούσα στο μέλλον.
Με τη χάρη του Θεού και την ευλογία του Μακαριότατου, ξεκινήσαμε την προσπάθεια της επαναλειτουργίας της Ορθόδοξης Τεχνικής Σχολής της Γκάνας, μέσα από τη διοργάνωση δραστηριοτήτων και κατασκηνώσεων στο χώρο της Σχολής, με τη βοήθεια και συμπαράσταση της OCMC, της μεγαλύτερης Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Οργάνωσης στην Αμερική, αλλά και τη διοργάνωση σεμιναρίων και εκδηλώσεων κατά την διάρκεια των εορτών και των σχολικών διακοπών. Παράλληλα, γίνονται προσπάθειες διαμόρφωσης του χώρου και των κτηρίων της Σχολής επί λειτουργικής βάσης.
Μια Σχολή, που δεν θα μαθαίνουν τα παιδιά μόνο τέχνες και επαγγελματικές δεξιότητες, αλλά και την πίστη στον Θεό και μάλιστα την ορθόδοξη πίστη, ως πρόταση ζωής και σωτηρίας της ψυχής του ανθρώπου.
(Εξωτερική Ιεραποστολή, τ. 240, Μάρτιος 2018)
Το κτήριο της Τεχνικής Σχολής Γκάνας/Γεώτρηση σε Ορθόδοξο Σχολείο
Μάιος - Ιούνιος 2018
Η Προσευχή Είναι Συνεχής
Η προσευχή είναι το ζων ύδωρ, με το οποίον η ψυχή σβήνει την δίψα της. Όταν προσεύχεσαι, πρέπει να γνωρίζης ότι ενώπιόν σου είναι ο Θεός και μόνον. Αυτός και κανείς άλλος εκτός Αυτού. Καθώς ο Θεός είναι εις τον κόσμον, τοιουτοτρόπως η ψυχή είναι εις το σώμα, μολονότι Εκείνος είναι απείρως υψηλότερος του κόσμου και δεν περιορίζεται υπ’ αυτού. Το σώμα σου είναι μικρόν και καθ’ ολοκληρίαν διεισδύεται από την μικράν ψυχήν σου. Ο κόσμος είναι μέγας, αλλ’ ο Θεός είναι απείρως μεγαλύτερος και πληροί τα πάντα εις όλην την δημιουργίαν «ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών».
Κάθε ευσεβής ψυχή και κάθε θεοφοβούμενος άνθρωπος συνομιλεί πνευματικώς με τον Θεόν. Ο Κύριος, όπως ο πατήρ και ο αυστηρός διδάσκαλος, άλλοτε επιδοκιμάζει και άλλοτε καταδικάζει τας σκέψεις, τας επιθυμίας, τας προθέσεις μας, ενίοτε μας λέγει: τούτο είναι καλόν, και άλλοτε πάλιν: τούτο είναι κακόν, και όλα αυτά είναι ολοφάνερα εις του ανθρώπου την ψυχήν.
Μολονότι ο Θεός γνωρίζει όλας τας ανάγκας μας, η προσευχή είναι αναγκαία δια την κάθαρσιν και διατήρησιν της ψυχής μας. Είναι καλόν να απολαμβάνωμεν το φως του ηλίου, θερμαινόμεθα και φωτιζόμεθα. Τοιουτοτρόπως και εις την προσευχήν, όταν ευρισκώμεθα ενώπιον του Θεού, του πνευματικού μας ηλίου, θερμαινόμεθα και φωτιζόμεθα.
Αι καλύτεραι στιγμαί τας οποίας δοκιμάζομεν επί της γης είναι εκείναι, κατά τας οποίας σκεπτόμεθα τα επουράνια πράγματα, όταν αναγνωρίζωμεν, δεχώμεθα και υποστηρίζωμεν την αλήθειαν, τον επουράνιον αυτόν κάτοικον και πολίτην. Τότε μόνον ζώμεν αληθώς. Το πραγματικόν, λοιπόν, συμφέρον της ψυχής απαιτεί να αφήνωμεν όσον το δυνατόν συχνότερον την γην και να υψωνώμεθα προς τον ουρανόν όπου η αληθινή ζωή, η πραγματική, η ατελεύτητος πατρίς μας.
Δια τους ειλικρινείς χριστιανούς η προσευχή είναι συνεχής, διότι συνεχώς αμαρτάνομεν. Η ευγνωμοσύνη πρέπει να είναι διαρκής διότι καθ’ ημέραν και στιγμήν λαμβάνομεν νέας ευεργεσίας παρά του Θεού, εκτός των παλαιών, αι οποίαι είναι αναρίθμητοι. Η δοξολογία επίσης πρέπει να είναι διαρκής, διότι διαρκώς βλέπομεν την δόξαν των έργων του Θεού, ιδιαιτέρως δε την δόξαν της απείρου αγάπης Αυτού προς ημάς.
«Η εν Χριστώ Ζωή»
Αγ. Ιωάν. της Κρονστάνδης σελ. 57,58