Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Εις Την Ύψωσιν Του Τιμίου Σταυρού
(† Αρχ. Γεώργιος Καψάνης)
Είναι, αλήθεια ότι ο Σταυρός του Κυρίου σημαδεύει τα πάντα στην Εκκλησία του Χριστού και στην ζωή των Χριστιανών. Δεν υπάρχει κάτι που να γίνεται στην αγία μας Εκκλησία, είτε στη ζωή την ευσεβή, το οποίο να μη σφραγίζεται με τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού.
Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας τελεσιουργείται με την σφραγίδα του Τιμίου Σταυρού. Σταυρικές είναι όλες οι ευλογίες των ιερέων της Εκκλησίας. Το πρώτο μυστήριο της σωτηρίας, το Άγιον Βάπτισμα, διά του Τιμίου Σταυρού και αυτό φέρεται εις πέρας. Και στην ζωή μας την καθημερινή, από την ώρα που θα ξυπνήσουμε ως την ώρα που θα κατακλιθούμε και από την ώρα που θα γεννηθούμε ως την ώρα που θα παραδώσουμε την ψυχή μας στον Θεό και άλλοι θα παραδώσουν το φθαρτό σώμα μας στο μνήμα, πάλι ο Σταυρός τα σφραγίζει όλα.
Τούτο βέβαια δεν είναι τυχαίο, ούτε γίνεται απλώς για να έχουμε κάποια θεία δύναμη ή κάποια θεία προστασία ή κάποια θεία ευλογία. Βέβαια γίνεται και γι’ αυτό, αλλά εάν δούμε βαθύτερα τα πράγματα, θα δούμε ότι ο Σταυρός είναι αναφαίρετος σύντροφος της ζωής του Χριστιανού και της ζωής της Εκκλησίας.
Διότι ο Σταυρός είναι η ουσία της ορθοδόξου πίστεως και της χριστιανικής ζωής. Είτε λέμε ζωή εν Χριστώ είτε λέμε ζωή εν τω Σταυρώ του Χριστού, το ίδιο λέμε. Δεν νοείται το έργο του Χριστού χωρίς τον Σταυρό Του. Δε νοείται η ζωή του Χριστιανού χωρίς τη συμμετοχή του στον Σταυρό του Χριστού.
Γι’ αυτό, ό,τι κάνει ο Χριστιανός και το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι χριστιανικό. Ό,τι κάνει και δεν το κάνει με το πνεύμα του Σταυρού του Χριστού, είναι σαρκικό, είναι εγωιστικό, είναι της φιλαυτίας, είναι αντίθεο, είναι έξω από την Χάρι του Θεού.
Άρα δύο τρόποι ζωής υπάρχουν, ο τρόπος ο μη σταυρικός και ο τρόπος ο σταυρικός. Και ο μη σταυρικός είναι ο τρόπος του εγωισμού, είναι ο τρόπος ο κοσμικός, είναι ο τρόπος του ανθρωποκεντρισμού, είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος ζη με τον εαυτό του και όχι με τον Θεό και τον αδελφό του. Ενώ ο τρόπος του Σταυρού του Χριστού είναι ο τρόπος κατά τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να νικά το σαρκικό φρόνημα, να νικά τον παλαιό άνθρωπο, να νικά τον εγωισμό του και να ζη προσφερόμενος στον Θεό και προσφερόμενος στον αδελφό του.
Έτσι έπρεπε
Όταν προσπαθούμε να βάλουμε την ψυχή μας σε ησυχία με ταπείνωση και προσευχή και πολλή αγάπη, τότε ό,τι και να μας συμβεί το βλέπουμε μέσα στο σχέδιο του Θεού. Αρρώστησα; Ωραία, ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού για την ζωή μου, μια δοκιμασία και θα περάσει. Έχασα ένα αγαπημένο μου πρόσωπο; Ήρθε η ώρα του να πάει να συναντήσει την άλλη ζωή και έτσι έπρεπε να γίνει.
Γερόντισα Γαβριηλία Παπαγιάννη
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Μη Δικαιολογείς Την Αδράνειά Σου
Δεν υπάρχει πιο κρύο πράγμα από τον χριστιανό που δεν σώζει άλλους.
• Δεν μπορείς εδώ να επικαλεσθείς την φτώχια, διότι θα σε κατηγορήσει η χήρα που κατέβαλε τα δύο λεπτά...
• Δεν μπορείς να επικαλεστείς την ταπεινή σου καταγωγή, διότι και οι απόστολοι ήταν άσημοι και κατάγονταν από ασήμους.
• Δεν μπορείς να προβάλεις την αγραμματοσύνη σου, διότι κι εκείνοι ήταν αγράμματοι.
Ακόμη κι αν είσαι δούλος, κι αν είσαι δραπέτης, θα μπορέσεις να εκπληρώσεις το καθήκον σου, διότι και ο Ονήσιμος τέτοιος ήταν.
Κοίταξε όμως πού τον καλεί και σε τί υψηλό αξίωμα τον ανεβάζει ο απόστολος «ίνα κοινωνή μοι», λέγει, «εν τοις δεσμοίς μου». Δεν μπορείς να προφασισθείς την ασθένεια, διότι και ο Τιμόθεος τέτοιος ήταν, είχε «πυκνάς ασθενείας»...
Δεν βλέπετε τα δένδρα τα άκαρπα πως είναι γερά, πως είναι ωραία, μεγάλα, λεία και ψηλά; Αλλά αν είχαμε κήπο, θα προτιμούσαμε να έχουμε ροδιές και ελιές καρποφόρες παρά αυτά, διότι αυτά είναι για την τέρψη και όχι για την ωφέλειά μας. Τέτοιοι είναι οι χριστιανοί που φροντίζουν μόνο για τα δικά τους, η μάλλον ούτε τέτοιοι, διότι αυτοί είναι για την φωτιά, ενώ τα καλλωπιστικά δένδρα χρησιμοποιούνται και για την οικοδόμηση και για την ασφάλεια των ιδιοκτητών.
Τέτοιες ήταν και οι πέντε μωρές παρθένες, αγνές βέβαια και κόσμιες και σώφρονες, αλλά σε κανέναν χρήσιμες, γι’ αυτό και κατακαίονται. Τέτοιοι είναι αυτοί που δεν έθρεψαν τον Χριστό. Πρόσεξε ότι κανείς απ’ αυτούς δεν κατηγορείται για προσωπικά του αμαρτήματα, δεν κατηγορείται ότι πόρνευσε ούτε ότι επιόρκησε, καθόλου, αλλά ότι δεν υπήρξε χρήσιμος στον άλλο...
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Για τις Θλίψεις και τους Πειρασμούς
Ο Γέροντας Κλεόπας Ηλίε, Ρουμάνος ησυχαστής και διδάσκαλος γράφει:
Για τους Χριστιανούς ο σκοπός των θλίψεων είναι μόνο ένας, η εξιλέωση των αμαρτιών εδώ στη γη δια διαφόρων ειδών ασθενειών, θλίψεων και πόνων, για την κάθαρση και την σωτηρία της ψυχής. Για τους κακούς, οι οποίοι δεν θέλουν να διορθωθούν και να μετανοήσουν, οι θλίψεις από την γη παραμένουν ως ένας αρραβών των αιωνίων βασάνων. Και γι’ αυτούς που δέχονται με υπομονή και ευχαρίστηση τον πόνο και στρέφουν προς την μετάνοια, ο πόνος, οπουδήποτε είδους και αν είναι, είναι η καλύτερη οδός διορθώσεως και εξιλεώσεως των αμαρτιών, λυτρώνοντάς τους αργότερα από τα αιώνια βάσανα.
Βλέπουμε πως οι πάσχοντες περισσότερα στη γη είναι πιο συμβιβασμένοι με τη συνείδησή τους, είναι καλύτεροι, είναι ταπεινότεροι, πιο δυνατοί στους πειρασμούς, πιο κοντά στον Θεό και σώζονται πιο εύκολα, όπως ο όσιος Ιώβ, ο φτωχός Λάζαρος, οι άγιοι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι όσιοι και τόσοι άλλοι. Και όποιοι ζουν καλά είναι υγιείς, έχουν περιουσίες και ό,τι επιθυμούν πάνω στη γη, αλλά είναι συνήθως ολιγόπιστοι, ανελεήμονες, τύραννοι, πλεονέκτες, εγωιστές, φοβούνται τον θάνατο και πεθαίνουν με βαριές αμαρτίες, προς αιώνια τιμωρία.
Ο πόνος στέλνεται από τα ύψη προς σωτηρία, για δοκιμασία, για τη συγχώρηση αμαρτιών και για πνευματική πρόοδο. Μόνο όταν τον δεχόμαστε με ευχαρίστηση, σαν από το χέρι του Θεού, όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ, «η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρεκάλεσαν» (Ψαλμ. 22,5). Επομένως η ράβδος και η βακτηρία του πόνου παρηγορεί τους καλούς και τους πιστούς, τους δίνει πρόοδο στις καλές πράξεις, τους καθαρίζει από τις αμαρτίες και τους καταξιώνει μεγαλύτερου στεφανιού και ανταμοιβής στον ουρανό. Και για τους κακούς, η ράβδος του πόνου είναι κάλεσμα προς μετάνοια, είναι τιμωρία αντί τιμωρίας και χαλινάρι, διότι δεν θέλουν να πλησιάσουν τον Κύριον (Ψαλμ. 31,10).
(Διαχρονικές Λυτρωτικές Αλήθειες, σελ. 155,156)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Η Αγάπη και η Υπομονή Νίκησαν
Ο κύριος Καλοσυνάτος ζούσε με την οικογένειά του στη μεγάλη πολιτεία. Στην πολυκατοικία του, την περασμένη εβδομάδα, εγκαταστάθηκε ένας καινούργιος γείτονας, ο κύριος Κατσούφης με τη γυναίκα του, την κυρία Γκρίνια και τα παιδιά τους, τον Αταχτούλη και τη Σκανταλιάρα.
Από την πρώτη μέρα που ήρθαν, η ζωή της πολυκατοικίας άλλαξε τελείως. Φωνές ακούγονταν και καυγάδες όλη την ημέρα και τη νύχτα αργούσαν να ησυχάσουν. Όλοι είχαν παράπονα και κανένας δεν τους ήθελε, ούτε τους δεχόταν. Μάλιστα, μετά από μερικούς μήνες, αποφάσισαν να καλέσουν την αστυνομία. Ο μόνος που έφερε αντίρρηση ήταν ο κύριος Καλοσυνάτος. Αυτός αποφάσισε να τους καλέσει μια μέρα στο σπίτι του, για να γνωριστούν καλύτερα.
Η πολυπόθητη βραδιά έφτασε και, όταν η οικογένεια εισέβαλε στο σπίτι του κυρίου Καλοσυνάτου, οι καταστροφές διαδέχονταν η μια την άλλη. Τα παιδιά δεν ήξεραν να παίζουν με ηρεμία, με αποτέλεσμα τα παιχνίδια να διαλύονται και οι κραυγές τους να συμπληρώνουν αυτή την καταστροφική τους μανία. Οι γονείς τους διαρκώς διαφωνούσαν και έτσι κάθε συζήτηση κατέληγε σε καβγά.
Η οικογένεια όμως του κυρίου Καλοσυνάτου με υπομονή και αγάπη τους περιποιήθηκε, χωρίς να σχολιάσει τη συμπεριφορά τους. Στο τέλος της βραδιάς, καθώς έφευγαν τους ξανακάλεσαν.
Ο κύριος Κατσούφης, απόρησε και δειλά – δειλά τους ευχαρίστησε για όλα και εκείνο το βράδυ δεν ακούστηκαν φωνές στο σπίτι του κυρίου Κατσούφη.
Από εκείνο το βράδυ άρχισε ν’ ακούγεται λιγότερο η οικογένεια εκείνη. Οι επισκέψεις στο σπίτι του κυρίου Καλοσυνάτου έγιναν πιο συχνές και έτσι, τελικά η αγάπη και η καλοσύνη νίκησαν.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Τα Παντρεμένα Παιδιά και οι Γονείς τους
Από την αρχή της δημιουργίας, η Αγία Γραφή ορίζει τη σχέση των γονιών με τα παντρεμένα παιδιά με τα παρακάτω λόγια: «Γι’ αυτό το λόγο θα εγκαταλείπει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα ενώνεται με τη γυναίκα του, θα γίνονται ένα σώμα» (Γέν. 2:24). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι τα παιδιά εγκαταλείπουν μια για πάντα τους γονείς ή αδιαφορούν γι’ αυτούς και τους παραμελούν. Σημαίνει ότι το καινούργιο αντρόγυνο έχει κάνει δική του οικογένεια και από δω και μπρος θα ζουν μαζί και όχι κάτω από την προστασία και την καθοδήγηση των γονιών, ιδιαίτερα όταν αυτή δεν είναι ούτε επιθυμητή ούτε και αναγκαία.
Από την άλλη πλευρά, οι γονείς θα πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά τους δεν είναι πια μικρά για να χρειάζονται τη συνεχή φροντίδα τους, όπως στα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια. Η δυσκολία των γονιών να αποτραβηχτούν από τα παιδιά τους βρίσκεται στις φιλοδοξίες τους. Οι γονείς έκαναν όνειρα να δούνε τα παιδιά τους όπως αυτοί ήθελαν και όχι όπως τα παιδιά τους τώρα θέλουν. Δεν μπορούν να συλλάβουν πως η χαϊδεμένη κόρη τους ή ο κανακάρης γιος τους θα ζουν μακριά από αυτούς. Πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το παιδί τους είναι αδύνατο να τα καταφέρει μόνο Του και χωρίς τη δική τους βοήθεια, για να κάνει αυτό που οι ίδιοι οι γονείς έχουν ονειρευτεί. Έτσι, είναι αδύνατον να συλλάβουν ότι το παιδί τους, μακριά απ’ αυτούς, θα μπορεί να ζήσει ευτυχισμένο, με έναν καινούργιο τρόπο ζωής, που αν και δεν θα έχει όλα τα «χαϊδέματα» των γονιών του, είναι όμως αυτό που θα το γεμίζει και θα το ευχαριστεί.
Στην Αγία Γραφή, που βρίσκεται η αλήθεια για κάθε θέμα της ζωής, βλέπουμε τους γονείς να παίζουν ρόλο συμβουλευτικό στα παιδιά τους και όχι να προσπαθούν να κατευθύνουν αυτοί τη ζωή τους. Πρώτα - πρώτα λέει στους γονείς ο Κύριος, να διδάσκουν τα παιδιά τους από τη μικρή τους ηλικία το δρόμο του Θεού και αυτά δεν θα απομακρυνθούν, ούτε όταν γεράσουν (Παροιμίες 22:6).
Η σωστή ζωή, η ζωή που έχει το φόβο του Κυρίου, είναι η μεγαλύτερη σοφία που μπορούμε να δώσουμε στα παιδιά μας, ώστε να ζήσουν όπως πρέπει. Όταν τα παιδιά παντρευτούν, η θέση μας στην οικογένειά τους είναι θέση σοφού συμβούλου, χωρίς την απαίτηση η συμβουλή μας να γίνεται αποδεκτή από αυτά. Ο σοφός Χριστιανός γονιός δεν ανακατεύεται στη ζωή των παντρεμένων παιδιών του. Αυτό που νομίζει ότι είναι σωστό, το λέει στα παιδιά του σε μορφή συμβουλής. Όταν δεν δέχονται τη συμβουλή του, τότε το λέει στον Θεό. Στο Θεό προσεύχεται νύχτα μέρα και ο Θεός ξέρει πώς να μιλήσει σ’ αυτά.
Μιχάλης Κανταρτζής
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Η Συγχώρηση Ενώνει
Στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής (Ματθαίος 18:23-35), ο Χριστός επισημαίνει ότι η συγχώρηση των άλλων πρέπει να γίνεται, όχι μόνο με το στόμα, αλλά «από των καρδιών» ημών. Αξίζει να δούμε πώς προσδιορίζει τα τεκμήρια της καρδιακής συγχωρήσεως ο έμπειρος ιατρός και ανατόμος των ανθρώπινων παθών, ο άγιος Νικόλαος Πλανάς, με το στόμα πνευματικής του θυγατέρας στο ακόλουθο περιστατικό: «Είχα συκοφαντηθεί από κάποιους συγγενείς. Δεν ανταλλάξαμε λόγια ούτε ύβρεις ούτε κόψαμε την καλημέρα. Εξομολογήθηκα στον Γέροντα την υπόθεση και του είπα ότι δεν ήθελα ανταλλαγή επισκέψεων. Πίστευα ότι δεν είχα τίποτα μαζί τους. Εκείνος όμως μου είπε: Όχι, παιδί μου. Αυτό δεν είναι αρκετό. Το πάθος μέσα σου ακόμη ζει. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να πας και να φιλοξενηθείς μια μέρα στο σπίτι της.»
Μου ήρθε κεραυνός. Πιο εύκολα θα έπινα το πιο πικρό φάρμακο, παρά να κάνω αυτό που μου είπε. Τότε κατάλαβα πόσο πάθος φώλιαζε μέσα μου. Όμως, έπρεπε να κάνω υπομονή. Με γόνατα που έτρεμαν πήγα στο σπίτι της. Η ευχή του Γέροντα τους φώτισε και με υποδέχθηκαν καλά, τόσο αυτή όσο και ο σύζυγός της και η μητέρα της. Στο τραπέζι έλεγα μέσα μου: «Διαβολική τριάδα! Εννοώντας τους φιλοξενούντες». Δεν περιγράφεται ο ψυχικός αγώνας εκείνης της ημέρας. Το μεσημέρι ξαπλώσαμε στο ίδιο δωμάτιο με τη συγγενή μου. Μόλις κοιμήθηκα, είδα τον σατανά δίπλα μου να μου λέει: «Εδώ ήρθες, ανόητη, να κοιμηθείς;» Ξύπνησα έντρομη και της λέω: «Είδα ένα κακό όνειρο.» Μου λέει κι αυτή: «Κι εγώ είδα ένα πολύ κακό όνειρο.» Ούτε της είπα τι είδα, ούτε τη ρώτησα τι είδε. Έλειπε ακόμα η οικειότητα. Σιγά - σιγά όμως επανήλθαμε στην προηγούμενη αδελφοσύνη και ξαναγίναμε, συν Θεώ, πολύ αγαπημένες.
Με τις ευχές του αγίου Νικολάου Πλανά ας ανεβαίνουμε σταθερά την ουρανοδρόμο κλίμακα της γνήσιας ανεξικακίας και της από καρδίας συγχωρήσεως των παραπτωμάτων των άλλων.
(Φωνή Κυρίου, 12 Αυγούστου 2018)
Θέλεις να Γεννηθείς Άνωθεν;
H άνωθεν γέννηση είναι η αναγέννηση που κάνει ο Θεός στη ζωή του ανθρώπου ο οποίος ειλικρινά μετανοεί για την αμαρτωλή του ζωή, πιστεύοντας στο έργο του Χριστού στο Σταυρό και γίνεται συνειδητό μέλος της Εκκλησίας, που είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς περιγράφουν αυτή την ξαναδημιουργία του ανθρώπου με τα παρακάτω λόγια: «Ανόρθωση, αποκατάσταση, αναστοιχείωση, μεταποίηση, αναπτέρωση, ανάπλαση, αναμόρφωση, ανακαίνιση, καινή κτίση, ανακεφαλαίωση, αναγέννηση, νέα ζωή, αληθινή ζωή» (βλ. Φωνή Κυρίου 10.11.85).
Ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται υπεύθυνα να διαλέξει: Ή να συνεχίζει να ζει όπως ζει, μακριά από τον Θεό και να πληρώνει κάθε μέρα το κόστος της εκλογής του ή να πει «τέρμα στη ζωή αυτή, στρέφομαι στον Θεό, εμπιστεύομαι σ’ Αυτόν και ζω σύμφωνα με τις εντολές Του».
Γράφει πάνω σ’ αυτό η Φωνή Κυρίου της 22.1.1989: «Όπως ο απ. Παύλος, έτσι και οι Άγιοι γνωρίζουν από προσωπική εμπειρία ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Σωτήρ του κόσμου». Όποιος έχει προσωπική πείρα της σωτηρίας του Χριστού, όποιος έχει αναγεννηθεί, είναι ο πραγματικός, ο αληθινός, ο γνήσιος Χριστιανός.
Στη Σαμαρείτισσα οι πατριώτες της, αφού άκουσαν τον Χριστό, είπαν: «Η πίστη μας δεν στηρίζεται στα δικά σας λόγια, γιατί εμείς οι ίδιοι Τον έχουμε ακούσει και ξέρουμε πως πραγματικά Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός».
Αν ο άνθρωπος δεν αναγνωρίσει ότι, παρά τις επιτυχίες του σε πολλούς τομείς της ζωής του, έχει αποτύχει να ζει ήρεμος, ευτυχισμένος, ικανοποιημένος, χωρίς άγχος και ψυχικά βάρη και δεν ζητήσει τη βοήθεια του Θεού να τον ξαναδημιουργήσει, θα συνεχίσει να ζει στην εσωτερική ψυχική μιζέρια και απόγνωση.
Τη στιγμή που ο άνθρωπος σοβαρεύεται, γίνεται μέσα του ένας διανοητικός και συναισθηματικός αγώνας. Ο άνθρωπος κρίνει, αποφασίζει να μετανοήσει, ζητά συγχώρηση και ο Θεός τον συγχωρεί και τον κάνει ένα καινούργιο δημιούργημα. Αποφασίζει με το μυαλό του και με την καρδιά του ν’ αλλάξει ζωή, να στραφεί στον Θεό. Και για να πραγματοποιήσει την απόφασή του αυτή απαιτείται μετάνοια, λύπη και ντροπή για όσα έκανε και αδίκησε, λύπησε ή δεν συγχώρησε. Λύπη για τα τόσα χρόνια που έζησε μακριά από τον Θεό.
Την κραυγή αυτή για τη σωτηρία τη βλέπουμε και στον Άσωτο Γιο. Όταν συνήλθε είπε: «Θα σηκωθώ και θα πάω στον Πατέρα μου και θα του πω: Πατέρα αμάρτησα στο Θεό και σ’ εσένα. Δεν είμαι άξιος πια να λέγομαι γιος σου» (Λουκάς 15:19).
Έτσι αλλάζει ο άνθρωπος: «Θα πάω στον Πατέρα». Και πήγε στον Πατέρα και ο Πατέρας τον δέχτηκε, τον συγχώρησε και άρχισε μια καινούργια ζωή. Μέσα σε μια στιγμή έγινε ένας καινούργιος άνθρωπος, όπως έγιναν το ίδιο καινούργιοι άνθρωποι ο ληστής στο σταυρό, ο Ζακχαίος, η Μαρία η Μαγδαληνή.
Κι εμείς, που είχαμε την ευλογία να βαπτισθούμε μικροί, τώρα που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, μπορούμε να πούμε και με τα δικά μας λόγια, τα λόγια που είπε αντί ημών ο νονός ή η νονά μας: «Αποτάσσομαι τον σατανά, συντάσσομαι με τον Χριστό»!!! Και όταν μπει ο Χριστός στην καρδιά, όλα αλλάζουν.
Έχεις, αγαπητέ μου, μια τέτοια στιγμή στη ζωή σου ή μια περίοδο που ένιωσες να γίνεται τεράστια αλλαγή μέσα σου; Έχει γίνει αυτή η ριζική αλλαγή στη ζωή σου; Ο άνθρωπος που δεν έχει την εμπειρία της «άνωθεν γέννησης», της αναγέννησης, είναι νεκρός, είναι πεθαμένος. Αυτό το είπε ο πατέρας του Ασώτου στους δούλους του: «Ο γιός μου ήταν νεκρός και αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε» (Λουκ. 15:24). Πώς ήταν νεκρός αφού μακριά από τον Πατέρα γλεντούσε και διασκέδαζε; Ήταν πνευματικά νεκρός, ψυχικά νεκρός, εσωτερικά νεκρός, ουσιαστικά νεκρός, όπως ο σύγχρονος άνθρωπος που ζει μακριά από τον Θεό. Πώς αναστήθηκε; Μετανοώντας. Ο αείμνηστος Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έγραψε: «Η μετάνοια εξασφαλίζει τη χάρη του Θεού και την αναζωογονεί». Η μετάνοια, η αλλαγή του νου, μετα-νοώ, δηλαδή αλλάζω νου, καθώς και η πίστη στο Χριστό, κάνουν τον άνθρωπο ένα καινούργιο δημιούργημα (Όταν κάποιος ανήκει στο Χριστό είναι μια καινούρια δημιουργία. Τα παλιά πέρασαν· όλα έχουν γίνει καινούρια. Β΄ Κορινθ. 5:17).
Ο Θεός με το Άγιο Πνεύμα ανανεώνει το μυαλό του ανθρώπου, ώστε να βγάζει σκέψεις καλές, σωστές, χρήσιμες. Ο Ιερός Χρυσόστομος βροντοφωνάζει: «Η μετάνοια είναι είσοδος παραδείσου». Ο Χριστός και μόνον ο Χριστός ανανεώνει τον μετανοημένο άνθρωπο, ώστε να βγάζει αγάπη, καλοσύνη, συμπόνια, υπομονή, χαρά και ειρήνη.
28η Οκτωβρίου 1940
Γενναίες Ψυχές Ελληνίδων Μητέρων, Σας Ευχαριστούμε
Αντί άρθρου, δημοσιεύουμε την παρακάτω επιστολή μιας γενναίας ψυχής Ελληνίδας μητέρας που παρείχε τα τέκνα της στην υπηρεσία της άμυνας της Πατρίδας, νοοτροπία που δυστυχώς σπανίζει στην σημερινή μας γενιά.
Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Θεός να «φωτίσει» τις σημερινές ψυχές μας και να ξαναγεννηθούν τέτοιες προσωπικότητες, όχι για την εκδίκηση που αναφέρει η εν λόγω μητέρα, αλλά για την αγάπη προς τον πλησίον και η Πατρίδα μας είναι ο κοντινότερος πλησίον μας.
«Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.
Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.
Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.
Γνωρίσατε βασιλέα μας ότι ύστατον επιφώνημά μου θέλει είναι:
Ζήτω η Πατρίς!
Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου,
Κυπαρισσία 2 Φεβρουαρίου 1941»
Η Ελένη Ιωαννίδου τιμήθηκε από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής και το Δήμο Κυπαρισσίας, σε διήμερο εκδηλώσεων (28-29 Μαρτίου 2009) στην Κυπαρισσία υπό την αιγίδα της Βουλής των Ελλήνων, όπου ανακηρύχθηκε «σύμβολο της Ελληνίδας μητέρας του Έπους του 1940» και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του αγάλματός της.