Μάρτιος - Απρίλιος 2019
Όταν Αγαπάς το Χριστό
Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος γράφει για την αγάπη του Θεού: «Η Χαρά, ήτις πηγάζει από το Θεό, υπάρχει δυνατοτέρα της ενταύθα ζωής και όστις γευθή αυτήν, όχι μόνον δεν θέλει προσέχει εις τα πάθη, αλλ’ουδέ την ενταύθα ζωήν αυτού θέλει επιθυμήσει, ούτε άλλο τι αισθητόν θέλει προτιμήσει αυτής της χαράς, εάν αύτη υπάρχη αληθής και όχι πλάνη. Η αγάπη του Θεού είναι γλυκυτέρα της προσκαίρου ζωής… Είναι γλυκυτέρα υπέρ μέλι και κηρίον, δεν λυπείται η αγάπη να δεχθή μέγα θάνατον υπέρ των αγαπώντων αυτήν….. και εις εκείνην την καρδίαν, ήτις δέχεται αυτήν, πάσα γλυκύτης τούτου του κόσμου θεωρείται περιττή, διότι κανέν άλλο πράγμα δεν δύναται να εξομοιωθή με τη γλυκύτητα της γνώσεως του Θεού» (Ισαάκ του Σύρου, Ασκητικά Λόγος ΛΗ).
Ο θείος πόθος νικάει κάθε πόνο κι έτσι ο κάθε πόνος μεταποιείται και γίνεται αγάπη Χριστού. Αγαπήστε τον Χριστό και θα σας αγαπήσει κι Εκείνος. Όλοι οι πόνοι θα περάσουν, θα νικηθούν, θα μεταποιηθούν, τότε όλα γίνονται Χριστός, γίνονται Παράδεισος. Αλλά για να ζούμε στον Παράδεισο, πρέπει να αποθάνουμε για όλα, να είμαστε σα νεκροί. Τότε θα ζούμε πραγματικά, θα ζούμε στον Παράδεισο. Αν δεν νεκρωθούμε κατά τον παλαιό άνθρωπο, δε γίνεται τίποτα.
Όλοι οι άγιοι και οι μάρτυρες, όπως εδώ στη γη, έτσι και πολύ περισσότεροι στον ουρανό υμνούν και δοξάζουν τον Κύριο. Είναι στον παράδεισο και βλέπουν το πρόσωπο του Θεού «πρόσωπον προς πρόσωπον» (Α’ Κορινθ. 13:12). Και αυτό είναι το παν. Πώς το λέει στην Ευχαριστία μετά τη θεία Μετάληψη η πρώτη ευχή; Δεν λέει κάπου, «των καθαρώντων του Σου προσώπου το κάλλος το άρρητο» (ευχαριστία μετά τη Θείαν Μετάληψιν).
Να ο Παράδεισος! Παράδεισος είναι το να βλέπει κανείς δια παντός το πρόσωπο του Θεού. Είναι ανώτερο απ’ τα λουλούδια κι από τα εξωτικά πουλιά κι απ’ τα γάργαρα νερά κι απ’τα τριαντάφυλλα κι απ’ όλα τα ωραία που υπάρχουν στη γη, απ’όλες τις αγάπες.
Όταν αγαπάς τον Χριστό, παρ’όλες τις αδυναμίες και τη συναίσθηση που έχεις γι’αυτές, έχεις την βεβαιότητα ότι ξεπέρασες το θάνατο, γιατί βρίσκεσαι στην κοινωνία της αγάπης του Χριστού. Πάνω σ’αυτά αγωνίζομαι κι εγώ, αλλά ο Θεός να μ’ελεήσει. Πάνω σ’αυτά, όντως καταγίνομαι μέρα και νύχτα. Έτσι είναι, όταν αγαπήσεις τον Χριστό, θέλεις να υποφέρεις για τον Χριστό.
Να ευχόμαστε να μας αξιώσει ο Θεός να δούμε το πρόσωπο του Κυρίου κι από δω, απ’τη γη.
Ο Χριστός Αναστήθηκε
Tο κεντρικό μήνυμα της πρώτης αποστολικής Εκκλησίας και το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν, είναι και θα είναι η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Οι άγιοι Απόστολοι και Πατέρες της Εκκλησίας, πιστεύοντας στην ανάσταση του Χριστού, κήρυξαν, θαυματούργησαν και στο τέλος πολλοί από αυτούς μαρτύρησαν, δίνοντας την ζωή τους για την πίστη αυτή.
Η ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο γεγονός της ανθρωπότητας.
Στην ιστορία των θρησκειών, μόνον ο τάφος του ιδρυτή του Χριστιανισμού είναι άδειος. Γι’ αυτό ακριβώς, η βάση και το θεμέλιο της πίστης μας είναι η ανάσταση. Ο απ. Παύλος γράφει: «Εάν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, δεν έχει καμία αξία η πίστη σας, βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας» (Α’ Κόρινθ. 15:17).
Το πιο σημαντικό και καταπληκτικό γεγονός της ανάστασης είναι η άμεση σχέση με τον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός δεν αναστήθηκε μόνο για να αποδείξει ότι είναι Θεός, αλλά για να δώσει την πίστη και την ελπίδα στον άνθρωπο ότι αυτός μπορεί να αναστηθεί ουσιαστικά και πραγματικά σε μια νέα ζωή. Η ανάσταση του Χριστού έγινε για να μπορεί ο άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό ή δεν είναι συνειδητός Χριστιανός, με μετάνοια για τις αμαρτίες του και με πίστη στο απολυτρωτικό έργο του Χριστού στο σταυρό και την ανάσταση, να «ανασταίνεται» σε μια υπέροχη ζωή εδώ κάτω στη γη και σε μια ακόμη πιο υπέροχη ζωή μετά το θάνατο.
Την ανάσταση του Χριστού την καταλαβαίνει κανείς όταν την πειραματιστεί στη ζωή Του. Η ανάσταση δεν διδάσκεται, δεν μαθαίνεται, δεν συζητιέται. Είναι ζωντανή εμπειρία αυτών που πίστεψαν σ’ αυτή και ζήτησαν την προσωπική τους ανάσταση. Η ανάσταση είναι η ολοκληρωτική ήττα του θανάτου και η μετάβαση του ταπεινωμένου ανθρώπου σε μια νέα ζωή. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, κι αν πεθάνει θα ζήσει. Και καθένας που ζει κι εμπιστεύεται σ’ εμένα δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιωάν. 11:25,26). Αυτούς τους ανθρώπους ο αναστημένος Χριστός αναλαμβάνει να τους βοηθήσει καθημερινά. Σ’ αυτούς φανερώνεται ζωντανός, παντοδύναμος και πανάγαθος.
Στην αγχώδη εποχή μας, όπου ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ταραγμένος ανήσυχος, νευρικός, ανικανοποίητος, φορτωμένος με καταθλίψεις, φόβους, άγχη, προβλήματα και αρρώστιες, ο Θεάνθρωπος επαναλαμβάνει τα λόγια που είπε στις γυναίκες μετά την ανάστασή Του: «Μη φοβάσαι» (Ματθ. 28:10). Αφού ο θάνατος, το πιο φοβερό γεγονός για τον άνθρωπο, έχει νικηθεί, οποιοδήποτε άλλο κακό μπορεί να νικηθεί. Ο Ιησούς Χριστός είναι πιο δυνατός απ’ όλα τα κακά που αντιμετωπίζουμε. Έτσι, μπορεί και θέλει να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τη στενοχώρια, την κακία, την ακολασία, θέλει και μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα και να θεραπεύσει κάθε αρρώστια. Εκείνο που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, είναι να σταθεί ταπεινά, σαν τον τελώνη και τον άσωτο, και με ειλικρίνεια και πίστη να ζητήσει τη σωτηρία του και την ανάστασή του. Ο Χριστός δέχεται όλους. Το δήλωσε κατηγορηματικά όταν είπε: «Τον ερχόμενο προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω» (Ιωάν. 6:37).
Μάρτιος - Απρίλιος 2019
Ιερά Επισκοπή Μπουρούντι και Ρουάντας
Το Μυστήριο του Γάμου από τον Θεοφ. Επίσκοπο Ιννοκέντιο
Oι ενορίες μας στη Ρουάντα εξυπηρετούνται από πέντε ιερείς, τέσσερεις διακόνους, δύο υποδιακόνους και δεκαπέντε αναγνώστες, οι οποίοι, όπου απουσιάζουν οι ιερείς, τελούν τα τυπικά. Προχωρούμε επίσης το μεταφραστικό έργο: Μετάφραση Θείας Λειτουργίας Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, Μεγάλου Βασιλείου, Προηγιασμένης καθώς και όλων των μυστηρίων.
Στο Μπουρούντι, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Η Κυβέρνηση μας χορηγεί οικόπεδα, με τον αυστηρό όρο να τα οικοδομήσουμε σε καθορισμένο χρόνο. Κι επειδή η πεποίθησή μας είναι ότι η παιδεία σώζει τον άνθρωπο, ξεκινήσαμε την κατασκευή έξι αιθουσών στην περιοχή Μπουρούντι, όπου θα στεγασθεί το Γυμνάσιο του Αγίου Παϊσίου, μια όαση μέσα στην έρημο. Το θεωρήσαμε απαραίτητο, αφού τα παιδιά που τελειώνουν το Δημοτικό και ήθελαν να φοιτήσουν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έπρεπε να διανύσουν με τα πόδια δέκα τουλάχιστον χιλιόμετρα σε καθημερινή βάση.
Εξωτερική Ιεραποστολή
Συσσίτιο στο ορφανοτροφείο στη Μπουραμάτα
Πορεία για την Εκκλησία
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Στην Αρχή του Καινούργιου Χρόνου
Ένας ακόμη χρόνος πέρασε στην άβυσσο του παρελθόντος, ενώ ο καινούργιος χρόνος, το 2019, ήρθε με όνειρα και σχέδια. Τον υποδέχτηκε ένας κόσμος με μεγάλη τεχνολογική άνθιση, αλλά και σοβαρά οικονομικά και ηθικά προβλήματα. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος ούτε ειρηνικός. Ταλαιπωρείται από αβεβαιότητα, διάφορες φοβίες, αγωνία, που όλα αυτά του δημιουργούν μεγάλο άγχος. Αντιμετωπίζει δυσεπίλυτα προβλήματα ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά, που δημιουργούν αδιέξοδα στο νου και την καρδιά και τον οδηγούν πολλές φορές σε απόγνωση και απελπισία.
Ο Χριστός όμως ήρθε στη γη, πήρε ανθρώπινη μορφή, με σκοπό να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα προβλήματα αυτά και να του δώσει λύση στα αδιέξοδα.
Η απελπισία είναι η τραγική όψη της ζωής. Είναι η συννεφιά στον πεντακάθαρο ουρανό, δημιουργεί αδιέξοδο, οδηγεί πολλές φορές τον άνθρωπο σε αδράνεια. Ευτυχώς όμως υπάρχει και η αισιόδοξη όψη της ζωής. Είναι ο ήλιος που διαλύει τα σύννεφα. Υπάρχει διέξοδος γιατί ο Θεός μάς έχει προικίσει με ελπίδα. «Η ελπίδα είναι για την ψυχή, ό,τι είναι η αναπνοή για το σώμα», γράφει ο φιλόσοφος Γκαμπριέλ Μαρσέλ.
Ελπίδα είναι μία δύναμη ψυχική, έμφυτη από τον Θεό, που υπάρχει μέσα μας. Είναι η τάση της ψυχής να προσμένει ένα καλύτερο αύριο. Η ελπίδα είναι από τις βασικές χριστιανικές αρετές. Αποτελεί μαζί με την πίστη και την αγάπη, το τρίπτυχο των χριστιανικών αρετών. «Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α’ Κορ. 13,13).
Η ελπίδα φανερώνεται σε δύσκολες στιγμές. Ελπίζω, σημαίνει πως έχω τη βεβαιότητα ότι, όπως και να εξελίσσονται οι καταστάσεις, τίποτε δεν είναι οριστικό και σταθερό. Υπάρχει πάντα διέξοδος προς το καλύτερο.
Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως κι όταν όλα μας εγκαταλείψουν, μένει η ελπίδα. Όπου υπάρχει ελπίδα, υπάρχει και ζωή. Αποτελεί ένα ανοιχτό παράθυρο που μπαίνει ο ήλιος σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο. Ρώτησε κάποιος τον φιλόσοφο Θαλή, έναν από τους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας, ποια είναι, κατά τη γνώμη του, η πιο πιστή σύντροφος του ανθρώπου. «Η ελπίδα» απάντησε, «γιατί αυτή, κι όλα τα άλλα αν χαθούν, μένει στον ευσεβή άνθρωπο».
Η ζωή δεν έχει χρώμα, αλλά παίρνει κάθε φορά το χρώμα που της δίνει ο καθένας μας.
Το ίδιο γεγονός δίνει χαρά στον ένα, λύπη στον άλλο. Εκείνος που έχει την ελπίδα του στον Θεό, πιστεύει ότι η ζωή, παρά τις δυσκολίες της, έχει ομορφιά, νόημα και μεγάλη αξία. Η ελπίδα βρίσκεται σε όλη την πληρότητά της, όταν έχουμε πλήρη γνώση της άσχημης καταστάσεώς μας. Αυτή μας δίνει τη δύναμη να υπερνικούμε κάθε δυσκολία.
Πολλοί στηρίζουν τις ελπίδες τους σε απατηλά στηρίγματα. Γρήγορα όμως διαπιστώνουν πως η ελπίδα τους ήταν ουτοπία. Ο καταναλωτισμός και ο ευδαιμονισμός αδειάζουν την ψυχή και ικανοποιούν μόνον το σώμα. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεοποίησαν την ελπίδα σαν κόρη του Δία και της Πίστης και αδελφή της Τύχης και της Ειρήνης. Έτσι τόνιζαν το ζωντανό σύνδεσμο της ελπίδας με τη θεότητα, με την πίστη και την αιφνίδια και απροσδόκητη τροπή στο καλύτερο των ανθρωπίνων πραγμάτων, που διασκορπίζει από την ψυχή μας τα σύννεφα της βαριάς απελπισίας.
Κάθε χρόνος είναι ένα καινούργιο όραμα δημιουργίας, που πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε με δέος και ευθύνη. Εύχομαι οι δώδεκα μήνες που μας προσφέρει το 2019, να υφαίνονται πάνω στον αργαλειό της ελπίδας.
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Σιατίστης Παύλος: “Θέλω να προκαλέσω όσους ευθύνονται για την σύγχρονη γενοκτονία των εκτρώσεων''
Με αφορμή την πρόσφατη εκδημία του αγαπητού Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλου δημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο που φανερώνει παράλληλα τον ακέραιο χαρακτήρα του, που έλεγε «τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη».
Πριν αρκετά χρόνια μετά από μια μεγάλη γιορτή ένα νέο ζευγάρι με κάλεσαν στο σπίτι τους για καφέ. Το ζευγάρι είχε τότε δυό παιδιά. Καθισμένοι στο όμορφο μπαλκόνι του σπιτιού η νεαρή σύζυγος με ερωτά, για λογαριασμό κάποιας φίλης της, όπως μου είπε, ποια είναι η θέση της Εκκλησίας για τις εκτρώσεις.
Της είπα ότι για να καταλάβει την θέση της Εκκλησίας πρέπει να απαντήσει σ᾽ ένα ερώτημα. Το έμβρυο που έχει συλληφθεί στην μήτρα μιάς γυναίκας τι ανθρωπολογική ταυτότητα έχει;
Είναι πλήρης άνθρωπος που εξελίσσεται, ή είναι ένα ανθρωποειδές που περιμένει τον ήλιο ή τον αέρα για να λάβει υπόσταση, να γίνει πλήρης άνθρωπος;
Της εξήγησα ότι η Εκκλησία λέγει ότι είναι πλήρης άνθρωπος εξ άκρας συλλήψεως.
Γι᾽ αυτό θεωρεί ότι η έκτρωση είναι καταστροφή της ζωής. Είναι έγκλημα και μάλιστα ειδεχθές, γιατί στρέφεται εναντίον του πιο αθώου και του πιο ανυπεράσπιστου πλάσματος στον κόσμο. Η συζήτησή μας τελείωσε εκεί.
Πέρασαν δύο χρόνια από τότε και την ίδια μέρα και γιορτή δέχθηκα πάλι την ίδια πρόσκληση από τα ίδια πρόσωπα και την αποδέχθηκα.
Καθώς ετοιμαζόταν ο καφές, για να μην είναι μόνη η σύζυγος, καθίσαμε στην αρχή στην κουζίνα. Αλλά εκεί κυκλοφορούσε και ένας μπόμπιρας, ένα μικρό παιδάκι που προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του.
Επεχείρησα να χαΐδέψω το κεφαλάκι του, όταν ακούω την μητέρα του να μου λέγει: «Αν αυτός ζει το οφείλει σε σας» και μου αποκάλυψε ότι το προ δύο ετών ερώτημα αφορούσε την ίδια.
Επάνω στο τραπέζι βρισκόταν ένα μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Είπα λοιπόν στην μητέρα δείχνοντάς το: «πάρτο και σφάχτο».
Η μητέρα αντέδρασε σαν να την χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Τι κουβέντα μου λέγει είναι αυτή που είπατε; Γιατί, σου φαίνεται φρικτή, της απάντησα.
Μα σοβαρολογείτε, πάτερ! Ναί, της είπα, σοβαρολογώ, γιατί θέλω τώρα να καταλάβεις καλά αυτό που θα έκανες τότε. Βλέπεις τώρα μπροστά σου αυτό που θα έκανες τότε;
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Τρεις Ιεράρχες: Οι αντιεξουσιαστές!
Τρεις Ιεράρχες: Σήμερα που η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τόσο έντονη κοινωνική αδικία, που καθένας νοιώθει «το δίκαιο να τον πνίγει» και είναι στα όρια να πάρει «το νόμο στα χέρια του».
Σήμερα, λοιπόν, τί θα μπορούσαν να πουν στους ανθρώπους αυτούς της σημερινής εποχής, τρία γεροντάκια που έζησαν τόσο παλιά;
Θα έλεγα ότι οι τρεις Ιεράρχες είναι τα πιο κατάλληλα και επίκαιρα πρόσωπα για τους ανθρώπους της σημερινής εποχής. Γιατί, χωρίς υπερβολή, ανήκουν στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο»! Ναι. Αντιτάχθηκαν με την κακώς νοούμενη εξουσία και δεν δίστασαν να τα βάλουν με τους ισχυρούς της εποχής τους. Για να θυμηθούμε:
Ο Μέγας Βασίλειος αντιμέτωπος με τον αυταρχικό έπαρχο Μόδεστο που «απειλούσε θεούς και δαίμονες» για να αρέσει στον αιρετικό αυτοκράτορά του Ουάλη.
Ο Ιερός Χρυσόστομος αντιμέτωπος με την ματαιόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία και τις μηχανορραφίες της για να τον εξοντώσει.
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντιμέτωπος με τους πληρωμένους εγκληματίες που ήθελαν να του κλείσουν το στόμα.
Κι αυτά γιατί ενοχλούσε το κήρυγμά τους, έλεγχε η ακεραιότητα του ήθους τους…
Προσπάθησαν να τους εξαγοράσουν, δεν πουλήθηκαν. Τους απείλησαν, δεν φοβήθηκαν. Τους κακοποίησαν, δεν λύγισαν! Αλλά κι ο αγώνας τους ήταν ευγενής. Δεν πήραν τα καδρόνια στα χέρια, δεν έκαναν καταστροφές, δεν επιδόθηκαν σε «πλιάτσικο», δεν φορούσαν κουκούλες! Έκαναν τον αγώνα τους επώνυμα και όχι ως «γνωστοί άγνωστοι».Το μυστικό τους; Κοινό και για τους τρεις: Η ζωντανή σχέση τους με τον Χριστό και την Εκκλησία. Από κει αντλούσαν θάρρος, δύναμη, σταθερότητα, διάκριση. Η σχέση τους με τον Κύριο, άνοιγε τους ορίζοντές τους και μπορούσαν να διακρίνουν και να κρίνουν σωστά τα ανθρώπινα πράγματα, όπως το είπε ο Κύριος: «και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8, 32) ενώ διαβεβαίωνε ότι «εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω. 14, 6). Η σχέση με το Χριστό είναι σχέση με την Αλήθεια και σχέση με την μοναδική προϋπόθεση να είναι κανείς ελεύθερος!
Ας μη μας διαφεύγει ότι υπάρχουν χώροι, «κέντρα αποφάσεων», αντιλήψεις, που δεν θέλουν να έχουμε σχέση με το Θεό και την Εκκλησία του. Ειδικά, μάλιστα, δεν θέλουν για τους νέους να έχουν αυτή τη σχέση. Διότι δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι. Φοβούνται τους ελεύθερους νέους, γιατί δεν θα είναι «διαχειρίσιμοι»!
Να παραμείνουμε ενωμένοι με τον Κύριο και την Εκκλησία του! Για να παραμείνουμε ελεύθεροι, αλύγιστοι, ανυποχώρητοι, ασυμβίβαστοι και σταθεροί στις αρχές μας. Για να έχει νόημα και να είναι όμορφος και αποτελεσματικός ο αγώνας μας. Όπως οι τρεις Ιεράρχες…
π. Βασίλειος
Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/treis-ierarches-oi-antiexousiastes/
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
Μη Δικαιολογείς Την Αδράνειά Σου
Μην πεις μου είναι αδύνατο να παρακινήσω άλλους. Αν πράγματι είσαι Χριστιανός, αδύνατο είναι το να μη συμβαίνει αυτό. Όπως αυτά που βλέπουμε στη φύση είναι αναντίρρητα, έτσι και τούτο διότι στη φύση του Χριστιανού βρίσκεται το πράγμα. Μην υβρίζεις τον Θεό. Αν πεις ότι δεν μπορεί να φωτίζει ο ήλιος, τον ύβρισες. Αν πεις ότι ο Χριστιανός δεν μπορεί να ωφελεί, ύβρισες τον Θεό και τον είπες ψεύτη. Διότι είναι ευκολότερο να μη θερμαίνει και να μη χύνει φως ο ήλιος, παρά να μη φωτίζει ο χριστιανός... είναι ευκολότερο να γίνει σκοτάδι το φως, παρά να συμβεί αυτό. Μη λες, λοιπόν, είναι αδύνατο, διότι αδύνατο είναι το αντίθετο. Μην υβρίζεις, λοιπόν, τον Θεό.
Αν ρυθμίσουμε σωστά τη ζωή μας, οπωσδήποτε θα συμβούν κι εκείνα και θα ακολουθήσουν σαν κάτι το φυσικό. Δεν είναι δυνατόν να μείνει κρυφό το φως του Χριστιανού, δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί μια τόσο φωτεινή λαμπάδα. Ας μην αμελούμε, λοιπόν!
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2019
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Το Πνευματικό Χάδι της Προσευχής
Κάθε φορά που ο Γέροντας Πορφύριος μιλούσε για την προσευχή, αντιλαμβανόμουν ότι δεν εννοούσε μια προσπάθεια επιδερμική και αποσπασματική, αλλά βαθιά και διαρκή. Κάποτε, αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα του παιδιού μιας γνωστής στο Γέροντα και σε μένα μητέρας, η οποία μού ζήτησε να τον ρωτήσω σχετικά, μου είπε:
Το παιδί είναι καλό, δεν το θέλει αυτό που κάνει, αλλά αναγκάζεται, είναι δεμένο από κάτι. Δεν διορθώνεται με τη λογική, δεν μπορείς να το πείσεις με συμβουλές, ούτε να το αναγκάσεις με απειλές. Αυτό θα κάνει τα αντίθετα. Μπορεί να γίνει χειρότερα, μπορεί να μείνει έτσι, μπορεί και να απαλλαγεί απ’ αυτό. Για να απαλλαγεί, πρέπει να αγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο, με πολλή αγάπη, που δε θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει, αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί που θα τον βλέπει, θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί. Προ πάντων, το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα. Δεν πρέπει η μητέρα να αρκείται στο αισθητό χάδι στο παιδί της, αλλά να ασκείται στο πνευματικό χάδι της προσευχής. Όταν πάει να το χαϊδέψει χωρίς προσευχή, το παιδί κάνει έτσι (απλώνει βίαια τα χέρια και απωθεί την μητέρα). Όταν όμως, χωρίς να το χαϊδέψει, κάνει μυστικά για το παιδί της θερμή προσευχή, τότε αυτό αισθάνεται στην ψυχή του ένα ανεξήγητο, για εκείνο, πνευματικό χάδι, που το ελκύει προς την μητέρα του. Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς τον Χριστό, ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.
(Γέροντος Πορφυρίου,
Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών, σελ. 75, 76)