Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
«Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν»
Χριστούγεννα! Στέκεται η ψυχή μας με δέος μπροστά στην επίσκεψη, στην πιο μεγάλη που δέχτηκε ο κόσμος. Είναι η ημέρα του θείου δώρου που πρόσφερε ο Ουράνιος Πατέρας στα παιδιά Του. «Ούτως γάρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωαν. γ΄ 16).
Ο Χριστός γεννάται, σημαίνει ότι δεν γεννήθηκε μία και μόνη φορά. Γεννιέται καθημερινά στην καρδιά μας. Της δίνει τη γαλήνη που της χρειάζεται για να νιώσει το μέγεθος της αγάπης του Δημιουργού, που ήρθε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας.
Εκστατικοί στεκόμαστε μπροστά στο ασύλληπτο μυστήριο της ενανθρώπισης του Ιησού Χριστού. Έλαβε ανθρώπινη φύση, για να μας αγιάσει με την Αγιότητά Του και να μας λυτρώσει με τον θάνατό Του.
Ανεπανάληπτο το μήνυμα των αγγέλων κατά την Άγια Νύχτα της γεννήσεως του Σωτήρος Χριστού. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη» έψαλλαν τη νύχτα εκείνη οι άγγελοι. Η ειρήνη είναι δώρο Θεού και ευλογία. Γι’ αυτό προσευχόμαστε όλοι για μία μόνιμη ειρήνη στον κόσμο, μακριά από πολεμικές συγκρούσεις. Ζωή χωρίς εσωτερική και εξωτερική ειρήνη φαίνεται κάτι αδύνατο και καταστρεπτικό για τον άνθρωπο, τόσο ψυχικά, όσο και σωματικά.
Η ειρήνη δεν είναι μόνον η απουσία πολέμου. Είναι και αυτό βέβαια, αλλά η ειρήνη που έψαλλαν οι άγγελοι τη νύχτα της ενανθρώπισης του Χριστού, δεν είναι μία εξωτερική κατάσταση, άσχετη με την εσωτερική ζωή. Έχει άμεση σχέση με τον Θεό. Η ειρήνη του Χριστού συμφιλιώνει και επαναφέρει τον άνθρωπο στο Θεό. Ο ίδιος ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν».
Το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, επηρεάζεται από τη δική μας συμπεριφορά, από το δικό μας ζωντανό παράδειγμα χριστιανικής ζωής. Και η ευθύνη μας είναι άμεση. Μπορούμε να συμβάλλουμε αποτελεσματικά στην ειρήνη και τη χαρά όλων μας.
Όπως η ψυχή ζωογονεί το σώμα, έτσι και οι Χριστιανοί ζωογονούν τον κοινωνικό ιστό με τη ζωή, με τον λόγο τους και με τα καλά τους έργα.
Το μήνυμα της νύχτας των Χριστουγέννων, της εορτής των εορτών είναι σημαντικό, ξεχωριστό! Πολλές προσπάθειες έγιναν και γίνονται μέσα στον ιστορικό χρόνο για την εγκαθίδρυση της ειρήνης. Τα αποτελέσματα των πολέμων τα βιώνουμε καθημερινά. Μάταια γίνονται διεθνή δικαστήρια, διπλωματικές διαπραγματεύσεις, κινήματα ειρηνιστικά. Δεν υπάρχει δύναμη αποδοχής ειρήνης από τους λαούς της γης.
Η ειρήνη συνδέεται άμεσα με τη δικαιοσύνη. Ποτέ η ωμή βία δεν θα έλυνε το πρόβλημα της ειρήνης. Η ειρήνη είναι δώρο Θεού και γι’ αυτό αληθινή. Συμβαδίζει με τη δικαιοσύνη και την αγάπη, όπως τη δίδαξε ο Χριστός.
Οι φάτνες και τα χριστουγεννιάτικα δένδρα περνούν. Τα λαμπιόνια σβήνουν, οι ποιμένες γυρίζουν στις στάνες τους, οι μάγοι «δι’ άλλης οδού αναχωρούν», αλλά ο «τεχθείς βασιλεύς» των ψυχών μας μένει για πάντα κοντά μας.
Ας προετοιμάσουμε και τη δική μας φάτνη με ταπείνωση και πίστη, για να υποδεχτούμε τον Κύριο της δόξας.
Ευλογημένα Χριστούγεννα σε όλους τους ανθρώπους σε όλη τη γη!
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Πως Έρχεται Η Ειρήνη Στην Οικογένεια
– Βλέπετε πως η οικογένεια μοιάζει πάρα πολύ με ένα μικρό μοναστηράκι;
Όπως στο μοναστήρι το πρώτο που ζητιέται είναι η υπακοή –δηλαδή το να μην έχει κανείς δικό του θέλημα– το ίδιο είναι απαραίτητο και μες την οικογένεια: Να μάθει και ο άντρας να μην έχει δικό του θέλημα και η γυναίκα επίσης, να μην έχει δικό της θέλημα. Θα πρέπει και οι δυό να κάνουν το θέλημα του Θεού.
Όταν λοιπόν και ο άντρας και η γυναίκα προσπαθούν να κόβουν το δικό τους θέλημα και να κάνουν το θέλημα του Θεού, τότε τι γίνεται; Έχουν και οι δυό το ίδιο θέλημα, οπότε δεν υπάρχει «τσακωμός».
Αντίθετα, όταν ο καθένας κρατάει το δικό του θέλημα, πάντα υπάρχει μια αιτία και μια συνεχής κατάσταση έντασης και εκνευρισμού. Σε μία τέτοια οικογένεια, ο καθένας προσπαθεί να επιβάλει το θέλημά του στον άλλον, να έχει «το πάνω χέρι» όπως λέμε, να κάνει το «κουμάντο». Και είναι εγωισμός βέβαια αυτό, αλλά είναι και μια μόνιμη αιτία ταραχής και τσακωμού.
Η αγάπη και η συμφωνία των συζύγων, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ευημερία όλης της οικογένειας. Αν οι γονείς δεν είναι αγαπημένοι, τότε όλη η οικογένεια δεν πάει μπροστά. Τότε και τα παιδιά δεν αισθάνονται καλά, αλλά και οι σύζυγοι δεν χαίρονται την ζωή τους.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προβάλει την ενότητα της ψυχής με το σώμα, σαν πρότυπο ενότητας του άνδρα με την γυναίκα. Όπως είναι ενωμένη η ψυχή με το σώμα, έτσι πρέπει να είναι ενωμένος ο άνδρας με τη γυναίκα.
Οι Άγιοι Πατέρες μας διδάσκουν ότι η ψυχή δεν είναι μέσα στο σώμα, αλλά το σώμα είναι μέσα στην ψυχή. Δηλαδή η ψυχή αγκαλιάζει το σώμα. Έτσι πρέπει να είναι και η σχέση του άνδρα με την γυναίκα.
(Ιερομονάχου Σάββα Αγιορείτη)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Γενναία Ψυχή
Όταν ήμουν στο στρατό, συχνά το πολυβολείο ήταν γεμάτο νερό, στον ασύρματο οι μπαταρίες ήθελαν αλλαγή, και ήταν πολύ δύσκολο, γιατί ήταν φορτωμένη η γραμμή. Προτιμούσα όμως να κάνω μόνος μου τη δουλειά, για να μην ταλαιπωρηθούν οι άλλοι και χαιρόμουν που το έκανα. Ο διοικητής μου έλεγε: «Είμαι αναπαυμένος και ήσυχος όταν κάνεις εσύ τη δουλειά, αλλά σε λυπάμαι. Πες σε κάποιον άλλον να πάει.» «Όχι, χαίρομαι, κύριε διοικητά», του έλεγα. Στη διλοχία ήταν ακόμη ένας ασυρματιστής, αλλά δεν τον άφηνα στις επιχειρήσεις να κουβαλήσει ούτε την μπαταρία ούτε τον ασύρματο, αν και ήταν βαριά, για να μη βρεθεί σε κίνδυνο. Με παρακαλούσε εκείνος: «Γιατί δεν μου τα δίνεις;» Εσύ έχεις γυναίκα και παιδιά», του έλεγα. Ο Θεός μας φύλαξε και τους δύο, δεν άφησε να σκοτωθεί, ούτε εκείνος ούτε εγώ.
Προτιμότερο είναι για έναν ευαίσθητο άνθρωπο να σκοτωθεί ο ίδιος μια φορά από αγάπη, για να προστατέψει τον πλησίον του, παρά να αμελήσει ή να δειλιάσει και ύστερα να σφάζεται συνέχεια από τη συνείδησή του σ’ όλη του τη ζωή. Μια φορά, στον ανταρτοπόλεμο, τότε με τις επιχειρήσεις, οι αντάρτες μας είχαν αποκλείσει έξω από ένα χωριό και οι στρατιώτες θα έριχναν κλήρο ποιος θα πάει στο χωριό για εφόδια. «Θα πάω εγώ», είπα. Αν πήγαινε κάποιος άπειρος ή απρόσεκτος, μπορεί και να σκοτωνόταν και θα με έτυπτε μετά η συνείδηση. «Καλύτερα, σκέφτηκα, να σκοτωθώ εγώ, παρά να σκοτωθεί ο άλλος και να με σκοτώνει η συνείδησή μου σε όλη μου τη ζωή. Πως θ’ αντέξω μετά; Θα μου λέει η συνείδησή μου, μπορούσες να τον γλιτώσεις, γιατί δεν το γλίτωσες;» «Νήστευα κιόλας και ήμουν νηστικός, τέλος πάντων.» Οπότε μου λέει ο διοικητής: «Και εγώ προτιμώ να πας εσύ που πιάνεις πουλιά στον αέρα, αλλά να τρως, για να έχεις αντοχή.» Πήρα το όπλο και ξεκίνησα. Οι αντάρτες με πέρασαν για δικό τους και με άφησαν να περάσω. Πήγα στο χωριό, ανέβηκα σε ένα διώροφο σπίτι. Μια γριά που ήταν εκεί μου έδωσε εφόδια και γύρισα πίσω στη διλοχία.
Γέροντας Παΐσιος, «Πως θα σώσουμε τα παιδιά μας», σελ. 297-299
Η ανθρωπότητα μέσα στο σκοτάδι περίμενε τον Σωτήρα της. Η πνευματική κατάσταση της εποχής εκείνης ήταν τέτοια, που απαιτούσε τη θεία επέμβαση. Άνθρωποι σοφοί, σαν τον Σενέκα και τον ιστορικό Τάκιτο, περιγράφουν την εποχή που ήλθε ο Χριστός με μαύρα γράμματα.
Η Γέννηση του Κυρίου Ιησού Χριστού στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας ήταν, είναι και θα είναι το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός της ανθρωπότητας. Η μετάβαση από το π.Χ. στο μ.Χ. δεν είναι μόνον ένα ιστορικό ορόσημο. Είναι μία πραγματικότητα της ριζικής αλλαγής που κάνει ο Ιησούς Χριστός τόσο στη ζωή του ανθρώπου που εμπιστεύεται σ’ Αυτόν ως Σωτήρα της ψυχής του, όσο και σαν ιστορικά αναγνωρισμένη αλλαγή που έκανε και συνεχίζει να κάνει σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Διαβάζουμε στην Αγία Γραφή (Γαλ. 4:4), ότι: «Ότε δε ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός.» Ο ερχομός του Ιησού Χριστού στον κόσμο έγινε όταν παρουσιάστηκαν τα γεγονότα εκείνα που χρειάζονταν για να εκπληρώσουν το σωτήριο έργο του Θεού. Έτσι, μελετώντας την εποχή που γεννήθηκε ο Χριστός, διαπιστώνουμε τις παρακάτω πραγματικότητες:
α. Όλος ο τότε γνωστός κόσμος μιλούσε την ελληνική γλώσσα που είχε εξαπλωθεί με τις κατακτήσεις του Μεγ. Αλεξάνδρου. Έτσι το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα ελληνικά και η χριστιανική πίστη κηρύχθηκε στα ελληνικά σε πολλά μέρη του κόσμου.
β. Οι κοινοί νόμοι, η ειρήνη που επικράτησε, η παγκόσμια ρωμαϊκή κυβέρνηση, το άνοιγμα των συνόρων, οι δρόμοι που ανοίχτηκαν σ’ όλη την αυτοκρατορία, έδιναν τη δυνατότητα να κινηθεί κάποιος με ασφάλεια και ελευθερία. Έτσι, οι πρώτοι Χριστιανοί ιεραπόστολοι μπορούσαν να διέρχονται τις περιοχές και κήρυτταν τη χριστιανική πίστη σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
γ. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, τόσο στο θρησκευτικό όσο και στον ιδεολογικό τομέα, ήταν προετοιμασμένοι να δεχτούν την χριστιανική πίστη. Οι εθνικοί ειδωλολάτρες είχαν κουραστεί από τη λατρεία των ψεύτικων θεών. Τα φιλοσοφικά συστήματα είχαν φθαρεί και δεν ικανοποιούσαν. Η πνευματική κατάσταση ήταν απελπιστική.
δ. Οι Εβραίοι, ως ο μοναδικός λαός που πίστευε στον αληθινό Θεό, περίμεναν με αγωνία να έρθει ο Μεσσίας, ο εθνικός και πνευματικός τους ελευθερωτής. Η μεγάλη όμως τραγωδία του λαού αυτού ήταν ότι, όταν ήρθε, Τον απέρριψαν.
Τα γεγονότα, λοιπόν, της εποχής εκείνης απαιτούσαν τον ερχομό του Σωτήρα του κόσμου. Ο Ιησούς Χριστός στέκεται στην ιστορία της ανθρωπότητας ως η μοναδική προσωπικότητα που επισκίασε κάθε ανθρώπινο. Ποτέ δεν υπήρξε άλλος σαν Αυτόν. Ο Ιησούς Χριστός έφερε από τον ουρανό τη ζωή της ειρήνης, της αγάπης και της δύναμης για να ξαναδημιουργήσει τον άνθρωπο. Αυτός που αναγνωρίζει την πνευματική του κατάσταση, μετανοεί και ζητάει ταπεινά και ειλικρινά την αναγέννησή του γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος. Η σωτηρία του Ιησού Χριστού είναι απόλυτη και τέλεια. Η ριζική απελευθέρωση από τα βάρη ολόκληρης της ζωής του ανθρώπου που μετανοεί, είναι μια θαυμαστή πραγματικότητα. Ο άνθρωπος, έχοντας τον Χριστό στη ζωή του, ζει μια νέα και υπέροχη ζωή, όπου «τα παλαιά πέρασαν, όλα έγιναν καινούργια» (Β΄ Κορινθ. 5:17)
Η γέννηση του Χριστού, σήμαινε ότι ο Θεός γινόταν άνθρωπος, για να βγάλει τον άνθρωπο από το βούρκο που βρισκόταν και να τον ανεβάσει στον ουρανό. Η αιωνιότητα έμπαινε στο χρόνο. Το Αιώνιο Πνεύμα φόρεσε τη σάρκα και πήρε το αίμα το ανθρώπινο και το φθαρτό για να το κάνει αιώνιο. Ο Δημιουργός ενώθηκε με το δημιούργημά Του. Γι’ αυτό ο Βασιλιάς των Βασιλιάδων άφησε το θρόνο Του και ήρθε να γεννηθεί στην αχυρένια φάτνη.
Ο Πάνσοφος, Παντογνώστης και Πανάγαθος Θεός αποφάσισε να βάλει τέρμα στα ανθρώπινα δεινοπαθήματα. Με την ταπεινή γέννηση του Σωτήρα Χριστού, άρχισε ο Θεός της αγάπης να γράφει την καινούρια ιστορία του ανθρώπου, την ιστορία της άφθονης, πλούσιας ζωής εδώ κάτω στη γη και στη συνέχεια της υπέροχης αιώνιας ζωής στην αιωνιότητα του Παραδείσου.
Ο Χριστός γεννήθηκε, για να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Η γέννηση του Χριστού έφερε την αναγέννηση του ανθρώπου.
Ευχόμαστε στους αγαπητούς φίλους και συνδρομητές της εφημερίδας μας τα φετινά Χριστούγεννα
να γίνουν αφορμή για την κατάκτηση της καρδιάς μας ολοκληρωτικά από τον Χριστό,
ώστε δίκαια να ονομαζόμαστε «Χριστιανοί»
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Ο Χριστός Δίνει Ζωή
Ο Χριστός είναι το άκρον εφετόν, το άκρον επιθυμητόν, δεν υπάρχει ανώτερο. Όλα τα αισθητά έχουν κόρο, αλλά ο Θεός δεν έχει κόρον. Αυτός είναι το παν. Ο Θεός είναι το άκρον εφετόν. Καμία άλλη χαρά, κανένα άλλο κάλλος, τίποτα δεν μπορεί να παραβγεί μ’ Αυτόν. Τι άλλο από το ανώτατον;
Ο έρωτας προς τον Χριστόν είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει…. Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσουμε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Η σαρκική αγάπη έχει κορεσμό. Μετά μπορεί ν’ αρχίσει η ζήλεια, η γκρίνια, μέχρι κι ο φόνος. Μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος. Η εν Χριστώ αγάπη δεν αλλοιώνεται. Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά-σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ’ απελπισία. Ο θείος έρωτας, όμως μας ανεβάζει στην σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δε χορταίνεται. Είναι μια ηδονή ακόρεστος, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν.
Μόνο σε ένα σημείο σταματάει ο κορεσμός. Όταν ο άνθρωπος ενωθεί με τον Χριστό, αγαπάει, αγαπάει, αγαπάει κι όσο αγαπάει, τόσο βλέπει ότι θέλει ακόμη ν’ αγαπήσει. Το βλέπει ότι δεν έχει ενωθεί, δεν έχει δοθεί στην αγάπη του Θεού. Έχει συνεχώς την έφεση, την επιθυμία, τη χαρά, για να κατορθώσει να φτάσει στο άκρον εφετόν, στον Χριστόν. Όλο νηστεύει και όλο μετάνοιες κι όλο προσεύχεται κι όμως όλο δεν ικανοποιείται. Δεν το καταλαβαίνει ότι έφθασε ήδη σ’ αυτήν την αγάπη. Αυτό που επιθυμεί, δεν το νιώθει ότι τον γέμισε, ότι το πήρε, ότι το αισθάνεται, ότι το ζει. Αυτό το θείο έρωτα, αυτή τη θεία αγάπη λαχταρούν και ποθούν όλοι οι ασκηταί. Μεθούν με τη θεία μέθη. Μ’ αυτή τη θεία μέθη, το μεν σώμα μπορεί να γηράσει, να παρέρχεται, το πνεύμα, όμως, νεάζει και ανθεί.
Ναι, δεν χορταίνεται η αγάπη στον Χριστό. Όσο Τον αγαπάεις, νομίζεις ότι δεν Τον αγαπάεις κι όλο θέλεις πολύ να Τον αγαπάεις. Συγχρόνως όμως πλημμυρίζει η ψυχή σου απ’ την παρουσία Του και την εν Κυρίω χαρά την αναφαίρετο Δεν θέλεις τότε τίποτα να επιθυμήσεις.
(Βίος και Λόγοι Πορφυρίου, σελ. 225-226)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2018
Ιερά Μητρόπολη Γουινέας
Η ορθόδοξη νεολαία έξω από τον Ι. Ναό του Αγίου Μωυσέως
Η χώρα αυτή είναι φτωχή όπου το 47% του πληθυσμού ζει κάτω από πολύ άθλιες συνθήκες, ενώ το 93% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό και η παιδική θνησιμότητα είναι στα ύψη.
Η Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής έστειλε ένα κοντέινερ με 576 σάκους ρύζι, 100 κιβώτια μπισκότα, 96 κιβώτια ζάχαρη, 83 κιβώτια αλεύρι, 55 κιβώτια καραμέλες, 52 κιβώτια ζαχαρούχο γάλα, 50 κιβώτια μαγειρικό λάδι, 40 κιβώτια αλάτι, τοματοπολτέ, ζυμαρικά, χαλβά και 329 κιβώτια με ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, βιβλία κ.λ.π.
Η μεγαλύτερη παραγκούπολη βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας, στην οποία έχουν βρει καταφύγιο πάνω από 20 χιλιάδες ενήλικες και παιδιά, που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες χωρίς νερό, ρεύμα και πρόσβαση σε ανθρώπινους χώρους υγιεινής, με κίνδυνο την περίοδο των βροχοπτώσεων να πνιγούν από τα μεγάλα ρεύματα νερού ή να σκοτωθούν από τις κατολισθήσεις. Οι εικόνες φρικτές, όμως παρά τις άθλιες συνθήκες και την ταλαιπωρία των παιδιών, οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι. Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Γου- ινέας κ. Γεώργιος, εξ ονόματος του Πατριαρχείου δεσμεύτηκε για την άμεση ανακαίνιση του σχολείου και την ταχύρρυθμη εκπαίδευση των δασκάλων στην Ορθόδοξη Παιδαγωγική Ακαδημία.
Οι ιερείς και οι μοναχές συνεχίζουν το ευλογημένο έργο τους, υπηρετώντας τους ντόπιους με αγάπη και θυσία.
(Εξωτερική Ιεραποστολή, Σεπτ. 2018, σελ. 15-17)
Ορθόδοξο σχολείο στο Φρίταουν
Βαπτίσεις στη Γουινέα
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Δέηση Αποστόλου Παύλου
«Γι’ αυτό γονατίζω μπροστά στον Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που δίνει ζωή και ύπαρξη σ’ όλα τα όντα, ουράνια και επίγεια.
Παρακαλώ το Θεό να ενισχύει πλουσιοπάροχα και δυναμικά με το Πνεύμα Του τον εσωτερικό σας άνθρωπο, να κατοικήσει ο Χριστός στις καρδιές σας με την πίστη, και να είστε ριζωμένοι και θεμελιωμένοι στην αγάπη.
Έτσι, θα μπορέσετε μαζί με ολόκληρο το λαό του Θεού να συλλάβετε ποιο είναι το πλάτος και το μήκος, το βάθος και το ύψος του μυστηρίου της σωτηρίας, και να γνωρίσετε την αγάπη του Χριστού, που ξεπερνάει κάθε ανθρώπινη γνώση.
Έτσι θα γεμίσει η ζωή σας με την πλούσια χάρη του Θεού.
Ο Θεός έχει τη δύναμη να κάνει απείρως περισσότερα απ’ όσα ζητάμε ή σκεφτόμαστε, καθώς η δύναμή Του ενεργεί σ’ εμάς.
Ας είναι δοξασμένος παντοτινά μέσα στην εκκλησία και δια του Ιησού Χριστού. Αμήν.
(Προς Εφεσίους, κεφάλαιο 3, 14-21)
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2018
Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και η Μοναξιά
Είναι σήμερα παραδεκτό ότι τα λεγόμενα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), όπως είναι το Facebook, το Messenger, το Instagram, το Viber και άλλες εφαρμογές έφεραν μια επανάσταση στη μεταξύ μας επικοινωνία. Σήμερα, είναι πλέον εφικτό στον καθένα ενήλικο, ακόμα και ανήλικο, να έχει πρόσβαση σε «φίλους». Η επικοινωνία πολλές φορές βοηθά και είναι χρήσιμη.
Μελέτες όμως πανεπιστημίων επισημαίνουν τον κίνδυνο από την υπερβολική χρήση των κινητών τηλεφώνων και των tablets, καθώς και των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Πολλοί είναι εκείνοι που «συνομιλούν» για ώρες ατελείωτες με πρόσωπα τα οποία τους είναι άγνωστα και ποτέ τους δεν τα συνάντησαν, μα ούτε πρόκειται να τα συναντήσουν. Αναζητούν βέβαια τη διέξοδο από προβλήματα που τους καταπιέζουν. Η μοναξιά, η έλλειψη αγάπης στο οικογενειακό περιβάλλον και άλλα ψυχολογικά προβλήματα αναζητούν επίμονα τη λύση τους. Ατελείωτες είναι οι ώρες που ξοδεύονται πίσω από μια ψυχρή οθόνη με ένα πληκτρολόγιο.
Ίσως κάποιες φορές, να υπάρχει κάποια έστω και μικρή βοήθεια. Η βοήθεια αυτή, όμως, είναι στιγμιαία και αποτελεί μια παρένθεση. Τα προβλήματα συνεχίζουν να παραμένουν άλυτα και οι ανάγκες να παραμένουν ακάλυπτες. Ο πόθος της επικοινωνίας μας και η επιθυμία για την αγάπη δεν βρίσκουν ανταπόκριση. Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι «κρύβονται». Άλλα υπόσχονται, άλλα λένε και άλλα στην πραγματικότητα επιθυμούν. Γι’ αυτό οι παγίδες και οι κίνδυνοι παραμένουν κρυμμένοι.
Από την άποψη αυτή, η επανάσταση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ήταν αυτή που περιμέναμε. Τα κινητά τηλέφωνα, τα tablets και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη ζωντανή μας επικοινωνία με Εκείνον, που είναι ο πραγματικός μας φίλος και μας αγαπά. Εκείνος γνωρίζει την κάθε μας ανάγκη και η αγάπη Του φανερώνεται με τη βοήθειά Του και τη στήριξή Του. Τα λόγια του Χριστού είναι συντροφιά μας στις ώρες της μοναξιάς μας. Τα λόγια Του είναι η παρηγοριά μας, όταν οι θλίψεις μάς επισκέπτονται μέσα από τα γεγονότα της καθημερινής μας ζωής.
«Μέσα στο πλήθος της αμηχανίας μου, όταν το άγχος με βασάνιζε μέσα μου, οι παρηγοριές σου απάλαιναν την ψυχή μου» (Ψαλμός 94:19).
Δημήτρης Κοντογούρης