oikogeneia_Jan_FebΗ χαρά κρατάει την οικογένεια ενωμένη και ευτυχισμένη. Η οικογένεια που γελάει, που λέει αστεία, που πειράζει αθώα ο ένας τον άλλο, είναι η οικογένεια που στέκεται, που βγάζει ανθρώπους σωστούς, φυσιολογικούς, χρήσιμους στην κοινωνία. Το γέλιο και η χαρά ζωογονούν τη ζωή κάθε μέλους της και κάνουν το οικογενειακό περιβάλλον μια ζεστή φωλιά, μια εστία αστείρευτης δύναμης και ενότητας.

 

Ο σοφός Σολομώντας στις Παροιμίες του, κεφ. 15 και στίχο 13 λέει: «Καρδία ευφραινόμενη ιλαρύνει το πρόσωπον, υπό δε της λύπης της καρδίας καταθλίβεται το πνεύμα». Ο στίχος αυτός πηγαίνει βαθύτερα από την εξωτερική χαρά. Πηγαίνει στην αιτία. Ο άνθρωπος που χαίρεται, είναι ο άνθρωπος που έχει γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που ο Θεός είναι στην καρδιά του. Με τον Θεό στην καρδιά του χαίρεται και θα χαίρεται πάντοτε. Τη χαρά αυτή τη βλέπει κανείς στο πρόσωπο και στη ζωή του. Η λύπη που κάνει τον άνθρωπο δυστυχισμένο δεν έχει θέση στη ζωή του, γιατί η δύναμη της νέας ζωής που βάζει ο Θεός μέσα του, είναι μεγαλύτερη από τη λύπη. Η ζωή και το πρόσωπο του πιστού λάμπουν από γλυκύτητα και χαρά.

 

Σε ένα άλλο στίχο, πάλι ο σοφός Σολομώντας λέει: «Η ευφραινομένη καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν, το δε καταθλιμένον πνεύμα ξηραίνει τα οστά» (Παροιμ. 17:22). Η καρδιά που χαίρεται είναι το ζωντανό φάρμακο που θεραπεύει τη λύπη. Η καρδιά που αναγεννά ο Θεός με το Άγιό Του Πνεύμα ζωοποιεί τον άνθρωπο, τον θεραπεύει ψυχικά και τον κάνει υγιή και χαρούμενο. Κάθε εσωτερική, πνευματική θλίψη ξηραίνει και μαραζώνει τον άνθρωπο. Τον κάνει δυστυχισμένο, απογοητευμένο και άρρωστο ψυχικά.

 

Η χαρά είναι από τα σπάνια σύγχρονα συναισθήματα που ομορφαίνουν τη ζωή μας και μπορεί να ξαναδημιουργηθεί στη ζωή κάθε ανθρώπου που θα πιστέψει και θα ζητήσει ο Θεός να γίνει Κύριος και Σωτήρας στη ζωή του. Όταν το κάνει αυτό, τότε καθαρίζεται από όλα τα αρνητικά εκείνα στοιχεία που του πνίγουν τη χαρά και τότε αρχίζει να γελάει και να χαίρεται με την καρδιά του και από την καρδιά του. Τότε η χαρά του αυτή γεμίζει το σπίτι του και κάνει την οικογένειά του μια χαρούμενη και ευτυχισμένη οικογένεια, που πλέον θα επιθυμεί με χαρά να ζει την εκκλησιαστική ζωή.

 

Μιχάλης Κανταρτζής

 gamos

 Όταν δύο νέοι άνθρωποι αποφασίσουν να προχωρήσουν μαζί δια βίου τελώντας το μυστήριο του γάμου, αρχίζουν να σκέπτονται μια σειρά από προετοιμασίες πρακτικών ζητημάτων που πρέπει να προηγηθούν του Μυστηρίου.

   Σκέπτονται, προβληματίζονται και αγωνιούν για το ποιο θα είναι το σπίτι που θα κατοικήσουν, τι επίπλωση θα βάλουν σ’ αυτό, πού θα τελέσουν το Μυστήριο και ποιους γνωστούς θα καλέσουν σ’ αυτό, σε ποιο κέντρο θα γίνει το τραπέζι, ποια θα είναι τα ρούχα που θα φορέσουν, πού θα κάνουν τα γαμήλιο ταξίδι, κ.τ.λ. Όλα αυτά είναι τόσο ψυχοφθόρα που μετατρέπουν το χρονικό διάστημα ως το γάμο, από περίοδο χαρούμενης αναμονής, σε περίοδο τρεξίματος και άγχους. Και μέσα σ’ όλες αυτές τις προετοιμασίες πολλές φορές δεν μένει καθόλου χρόνος και διάθεση για κάποια πνευματική προετοιμασία για το μεγάλο γεγονός.

 

Έρχεται λοιπόν η ώρα του γάμου και κατά κανόνα το Μυστήριο μετατρέπεται σε ένα κοινωνικό γεγονός, στο οποίο προτεραιότητα έχουν τα λαμπρά ρούχα και τα κοσμήματα και όχι η λαμπρότητα της ψυχής, δηλαδή το πνευματικό ένδυμα που απαιτεί ο Χριστός. Δεν καθαρίζουμε την ψυχή μας για να έλθει να κατοικήσει Αυτός που θα είναι το στήριγμα και η καταφυγή σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Έτσι, η πιο ιερή στιγμή στην κοινή πορεία που αρχίζει, δεν προσφέρει τα πνευματικά εφόδια που θα χρειασθούν οι νεόνυμφοι μόλις ανοιχτούν στο πέλαγος της εγγάμου ζωής. Και είναι επόμενο, στην πρώτη κιόλας μεγάλη φουρτούνα, να διακινδυνεύσουν να υποστούν απρόσμενο ναυάγιο.

Δυστυχώς, στο πλοίο της ζωής μας δεν συνταξιδεύει ο Χριστός, που μπορεί με τον λόγο Του να γαληνεύσει την τρικυμισμένη θάλασσα. Διότι μέσα στην παραζάλη των προετοιμασιών ξεχάσαμε να Τον καλέσουμε να πορευθεί μαζί μας.

                                                            Το μυστήριο του γάμου, Ιερομονάχου Γρηγορίου

family_sept-oktΜέσα στον γάμο πρέπει να υπάρχει κοινωνία και αλληλομετάδοση των υλικών και πνευματικών αγαθών. Ό,τι ανήκει στον άνδρα, προσφέρεται με αγάπη στη γυναίκα. Ό,τι ανήκει στη γυναίκα, προσφέρεται με αγάπη στον άνδρα. Όταν στον γάμο αρχίζει να ακούγεται ο λόγος «τα δικά μου» ή «τα δικά σου», κάτι δεν πηγαίνει καλά. Κάτι προδίδει ότι δεν βαδίζουμε στο δρόμο της αγάπης. «Δικά μου χρήματα, δικόςμου μισθός, δικό μου γούστο, δική μου επιθυμία» είναιφράσεις που σήμερα ακούγονται συχνά και προδίδουν από μόνες τους την έλλειψη της αγάπης.

Φαίνεται πως σε κάθε εποχή υπήρχε η αρρώστια αυτή. Γι’ αυτό ακούμε τον ιερό Χρυσόστομο να ελέγχει τους συζύγους για το θέμα αυτό: «Μετά τον γάμο δεν είστε πλέον δύο σώματα αλλά ένα, και πώς οι περιουσίες σας είναι δύο και όχι μία; Ω, της φιλαργυρίας! Έχετε γίνει ένας άνθρωπος, μία ζώσα ύπαρξη και λες ακόμη «τα δικά μου»; Είναι καταραμένος και άθλιος ο λόγος αυτός και τον έχει εισηγηθεί ο Διάβολος. Ο Θεός όλα τα δημιούργησε κοινά για όλους μας, και τα πιο αναγκαία από τα χρήματα, και συ λες ότι τα δικά σας δεν είναι κοινά; Δεν είναι δυνατόν βέβαια να πεις «ο δικός μου ήλιος, το δικό μου φως, τα δικά μου νερά»! Όλα τα απαραίτητα, λοιπόν, ο Θεός τα έκανε κοινά,και τα χρήματά σας δεν είναι κοινά»;

Στην περίπτωση που η γυναίκα μιλά για «δικό μου» ή «δικό σου» ο άγιος Ιωάννης συμβουλεύει τον άνδρα να διδάξει τη γυναίκα του, αλλά με πολλή καλοσύνη: «Να βγάλεις από την ψυχή της κυρίως αυτό: «το δικό μου» και το «δικό σου» . Αν πει «τα δικά μου», να της πεις: «Ποια λες δικά σου, δεν καταλαβαίνω. Τίποτε δικό μου δεν έχω εγώ, πώς λοιπόν λες «τα δικά μου», ενώ όλα είναι δικά σου;…. Όλα είναι δικά σου, κι εγώ δικός σου είμαι».

Αυτός ο λόγος δεν είναι λόγος κολακείας, αλλά πολλής συνέσεως… Λέγε λοιπόν: «Κι εγώ είμαι δικός σου, παιδί μου. Αυτό με συμβούλεψε ο απόστ. Παύλος λέγοντας:

Ο ανήρ του ιδίου σώματος ουκ εξουσιάζει, αλλ’ η γυνή.

Εάν δεν έχω εξουσία πάνω στο σώμα μου, αλλά την ε-

ξουσία την έχεις εσύ, πολύ περισσότερο δεν έχω εξου-

σία πάνω στα χρήματα…. ώστε με αυτά που λες, δίδαξέ

της ποτέ να μη λέγει «δικό μου» και «δικό σου».

(Ιερόμ. Γρηγορίου «Το μυστήριο του Γάμου», σελ. 12,13)

 

 

paididakryaΠριν από λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρω του διαδικτύου. Πραγματικά είναι συγκλονιστική.

Σε ένα νηπιοτροφείο στην Καλλιθέα όπου φιλοξενεί παιδιά, που αδυνατούν οι γονείς να τους προσφέρουν ακόμη και την απαραίτητη διατροφή, εκτυλίχθηκε το εξής περιστατικό:

Μια μητέρα επισκέφθηκε τα παιδιά της για να μείνει λίγο μαζί τους. Πέρασε η ώρα με αγκαλιές χαρές και παιχνίδια. Ήρθε όμως η ώρα που έπρεπε να φύγει. Με κλάματα, τα μικρά κρατούσαν την μανούλα με τα χεράκια τους τόσο σφιχτά, που την πονούσαν, ενώ εκείνη το μόνο που μπορούσε να τους δώσει ήταν υποσχέσεις. Τους υποσχόταν ότι θα ξανάρθει την επομένη ημέρα. Τότε ακριβώς ήταν που το μεγαλύτερο παιδάκι, με ποτάμι τα δάκρυα να τρέχουν από τα ματάκια του, άρχισε να την παρακαλάει με δυνατή φωνή να τα πάρει στο σπίτι… «Πάρε μας μαζί σου μανούλα. Μη μας αφήσεις εδώ…….»

«Δεν μπορώ καρδούλα μου, δεν έχουμε τίποτα στο σπίτι ούτε να φάμε…», ήταν η απάντηση της μάνας εκείνης

Το πρόσωπο της μικρής τότε σοβάρεψε, σκέφτηκε λίγο και έδωσε την πιο συγκλονιστική απάντηση, που έχω ακούσει στην ζωή μου, για τη λύση στο πρόβλημα: «Πάρε μας μανούλα μου στο σπίτι και εμείς δεν θα πεινάμε ποτέ……»!!

Στη δύσκολη κατάσταση που ήρθε και μακάρι να μην παραταθεί η διάρκειά της, όλοι μας ψάχνουμε κάποιο στήριγμα. Υποσχέσεις που δόθηκαν από διαφόρους άρχοντες αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες και απέμεινε η απογοήτευση, ο καθημερινός μας φόβος από τις ποικίλες φήμες και ειδήσεις των δημοσιογράφων, αλλά και η αγωνία για το αύριο. Κοιμόμαστε και ξυπνάμε με την αγωνία, εάν θα πληρωθεί η σύνταξη, ο μισθός ή το μεροκάματο. Αγωνία, εάν θα μπορέσουμε να εξοφλήσουμε τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, τη δόση για την Εφορία ή τη δόση για το δάνειο στην Τράπεζα.

Ίσως αυτό αναπάντητο ερώτημα βασανίζει συνέχεια τη σκέψη μας και πιέζει ασφυκτικά το νου μας. Πού βρίσκομαι και πού επιτέλους θα καταλήξω;

Ίσως μέσα σε όλα αυτά να κρύβεται και η αιτία της δυστυχίας μας και γι’ αυτό ξεχάσαμε την αγάπη του Θεού. Αυτή την αγάπη όμως έχουμε πραγματικά ανάγκη να τη ξαναθυμηθούμε. Ο άσωτος γιος τη θυμήθηκε και έτσι πήρε το κουράγιο να αποφασίσει την επιστροφή του. Θυμήθηκε ότι ο πατέρας του τον αγαπούσε. Έτσι βρήκε το θάρρος να αποφασίσει να πάρει το δρόμο της ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ. Το παράδειγμά του λοιπόν είναι αυτό που μπορεί σήμερα να βοηθήσει τον καθένα μας να πάρει μια απόφαση. Μια απόφαση που θα είναι ένα ΤΕΛΟΣ, αλλά και μια ΑΡΧΗ. Μια απόφαση που θα είναι το τέλος του κακού παρελθόντος που μας κυνηγά αλύπητα, αλλά και η αρχή μιας ζωής κοντά στον Πατέρα μας που μας αγαπά. Μας αγαπά και μας περιμένει!

family_ioul-avg_2013-                     Γέροντα, για την ανατροφή των παιδιών ευθύνονται μόνον οι γονείς;

-                     Κυρίως οι γονείς ευθύνονται, γιατί, ανάλογα με την ανατροφή που θα δώσουν στα παιδιά, θα γίνουν καλοί κληρικοί, καλοί εκπαιδευτικοί κ.λπ. και θα βοηθούν και αυτά με την σειρά τους τα δικά τους παιδιά, και τα παιδιά του κόσμου. Η μητέρα μάλιστα έχει περισσότερη ευθύνη από τον πατέρα για την ανατροφή των παιδιών.

          Αν οι γονείς, κατά το διάστημα που το παιδάκι είναι ακόμη στην κοιλιά της μητέρας προσεύχονται, ζουν πνευματικά, το παιδάκι θα γεννηθεί αγιασμένο. Και στην συνέχεια, αν το βοηθήσουν πνευματικά, θα γίνει αγιασμένος άνθρωπος και θα βοηθάει την κοινωνία, είτε στην Εκκλησία θα διακονεί, είτε στην εξουσία θα ανεβεί, κ.λπ. Πρέπει όλοι να βοηθούμε τα παιδιά, ώστε να γίνουν σωστοί άνθρωποι και να μείνει λίγο προζύμι για τις επόμενες γενιές. Γιατί τώρα, όπως πάνε τα πράγματα, πάει να χαθεί και το προζύμι. Κι αν χαθεί το προζύμι, μετά τι θα γίνει;

          Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν, και στην πνευματική τους αναγέννηση. Γιατί ο άνθρωπος, εάν δεν αναγεννηθεί πνευματικά, είναι για την κόλαση. Ύστερα οι γονείς, ό,τι δεν μπορούν να κάνουν οι ίδιοι για τα παιδιά τους, θα το αναθέσουν σε δασκάλους. Γι’ αυτό λέει και η Εκκλησία μας «τους γονείς ημών και διδασκάλους». Υπάρχουν όμως και οι πνευματικοί Πατέρες, που μπορεί να μην έχουν παιδιά, αλλά βοηθούν πιο θετικά στην αγωγή των παιδιών, γιατί εργάζονται για την πνευματική τους αναγέννηση.

          Θέλω να πω, όλοι πρέπει να βοηθούν, καθένας με τον τρόπο του, με το παράδειγμά του, για να αναγεννηθούν τα παιδιά, ώστε να ζήσουν ειρηνικά σ’ αυτή τη ζωή και να πάνε στον Παράδεισο. Όταν τα παιδιά γίνουν πνευματικοί άνθρωποι, ούτε νόμους χρειάζονται ούτε τίποτε. «Δικαίοις νόμος ου κείται». Ο νόμος είναι για τους παρανόμους. Η πνευματική εξουσία είναι ανώτερη από τις ανθρώπινες εξ

«Γέρων Παΐσιος» σελ.33,34

Σελίδα 9 από 11

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top