Ιούλιος - Αύγουστος 2019

Αυγουστιάτικες Σκέψεις

Όλοι οι καλοκαιρινοί μήνες σημαίνουν χαρές στις θάλασσες, ανεμελιά, χαλαρότητα από το καταπιεστικό χειμωνιάτικο πρόγραμμα, αλλαγή παραστάσεων, αλλαγή τρόπου ζωής. Ανάλαφρα ρούχα και ανάλαφρα φαγητά. Πιο πολύ απ’ όλους τους καλοκαιρινούς μήνες ο Αύγουστος, ιδίως τα τελευταία χρόνια, καθιερώθηκε σαν συνώνυμο των διακοπών. Αύγουστος ο μεγαλοπρεπής, ο εκθαμβωτικός, ο αυτοκρατορικός, μιας και το όνομά του το πήρε από τον αυτοκράτορα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον Αύγουστο.

Τι να πρωτοθαυμάσουμε, τι να πρωτοχαρούμε τον Αύγουστο! Τις υπέροχες έναστρες νύχτες του, το μεγάλο, το αγέρωχο φωτεινότατο φεγγάρι του; Οι παλιοί συνήθιζαν την παροιμία: «Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να΄ σουν δυο φορές το χρόνο», λόγω της πλούσιας καρποφορίας. Οι πρώτες συγκομιδές φρούτων έχουν ήδη γίνει και οι αποθήκες γεμίζουν. Κι η θάλασσα σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο που περιβάλλεται από καταγάλανα νερά. Ο Αύγουστος έχει την πιο ζεστή θάλασσα από όλο το χρόνο. Αναζωογονεί, αγκαλιάζει, ξεκουράζει τα σώματα που τον εμπιστεύονται.

Ας χαρούμε κι ετούτο το Καλοκαίρι στη θάλασσα ή στο βουνό. Ας θαυμάσουμε το μεγαλείο του Θεού και τον πολιτισμό της Πατρίδας μας. Να διαβάσουμε βιβλία που δεν μπορούσαμε τον χειμώνα, με όμορφες ιστορίες και περιπέτειες.

Ωστόσο υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δεν έχουν τη δυνατότητα διακοπών. Άλλοι από οικονομική δυσχέρεια, άλλοι αναγκασμένοι από προβλήματα υγείας να μην μπορούν να μετακινηθούν. Όποια κι αν είναι η αιτία αυτής της στέρησης, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Επιβαρύνεται σημαντικά, όταν μάλιστα συνυπάρχει και η μοναξιά. Μέσα στη δική μας αυγουστιάτικη χαρά, ας μην ξεχνάμε και αυτά τα άτομα. Υπάρχουν πολλοί τρόποι. Όταν η ψυχή θέλει, το μυαλό βρίσκει πολλούς τρόπους. Να στείλουμε μία κάρτα, να παίρνουμε τηλέφωνο, να νιώσουν ότι κάποιος τους συλλογιέται, προσεύχεται γι’ αυτούς. Έτσι ο χρόνος κυλάει και γρήγορα τα πράγματα αλλάζουν.

Αλλά η μεγαλύτερη προσφορά του Αυγούστου είναι ότι φιλοξενεί τη μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Της Παναγιάς με τα πολλά ονόματα και τα άπειρα ξωκλήσια. Η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου και οι καθημερινές παρακλήσεις που γίνονται στις Εκκλησίες, μας γεμίζουν ειρήνη και γαλήνη.

Τα πάντα στη φύση μιλούν για το μεγαλείο του Θεού. «Ως εμεγαλύνθη τα έργα Σου, Κύριε! Πάντα εν σοφία εποίησας».

Ηλιοπούλου Φωτεινή, Εκπαιδευτικός

Ιούλιος - Αύγουστος 2019

Μεγάλη η προσφορά της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην παιδεία του Κονγκό

Ο Σεβασμιότατος κ. Μελέτιος με τον π. Θεόφιλο Κατάν, Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Μητροπόλεως Κατάγκας
και την Υπουργό Κοινωνικής Πρόνοιας κα Mari - Luisse Mwange

Ο Μητροπολίτης Κατάγκας κ. Μελέτιος, τέλεσε τον αγιασμό και εκφωνήθηκαν αρκετοί λόγοι, εξαίροντας την προσφορά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την ίδρυση και τον σκοπό του καινούργιου Σχολείου. Κατόπιν υπεγράφησαν από την εκπρόσωπο των εταιριών, την Υπουργό Κοινωνικής Πρόνοιας και τον Μητροπολίτη Κατάγκας όλα τα απαιτούμενα έγγραφα για την παράδοση, την παραλαβή και την λειτουργία αυτών.

Ακολούθως, όλοι οι συμμετέχοντες ξεναγήθηκαν στους χώρους των ειδικοτήτων, στο γκαράζ, στο ξυλουργείο, στο τμήμα κοπτικής-ραπτικής, στους υπολογιστές, στην ετοιμασία των γευμάτων, στους χώρους αισθητικής - κομμωτικής και τέλος ολοκληρώθηκε με παρατεθέν γεύμα στο καλαίσθητο εστιατόριο του Σχολείου.

Βάσει των όρων της άνω συμβάσεως, η κυριότητα περιέρχεται καθ’ ολοκληρίαν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και επιπλέον κατά τα τρία πρώτα έτη της λειτουργίας του οι μισθοί των καθηγητών και τα λοιπά έξοδα θα καταβάλλονται από τις δωρήτριες εταιρείες.

Στη μεγάλη περιφέρεια της επαρχίας Κατάγκας λειτουργούν με τη χάρη του Θεού, 80 σχολεία με 35.000 μαθητές και 630 διδασκάλους και καθηγητές υπό την εποπτεία του ορθόδοξου γραφείου της Ι. Μητροπόλεως.

Το Τμήμα κοπτικής - ραπτικής

Το Τμήμα αισθητικής - κομμωτικής

Μάιος - Ιούνιος 2019

Η Προσευχή Ελπίζει Να Λάβει Τα Πάντα

Όλοι σεις οι οποίοι προσεγγίζετε δια να υπηρετήσετε τον Θεόν μάθετε να είσθε ως Αυτός, ταπεινοί, ειρηνικοί και κατά την καρδίαν αληθείς. Μη επιτρέπετε να εισέλθη εις την καρδίαν σας απάτη, δολιότης ή ψυχρότης. Προσπαθείτε να έχετε το Πνεύμα Του, διότι «ει τις Πνεύμα Χριστού ουκ έχει, ούτος ούκ έστιν αυτού» (Ρωμ. 8,9). Ο Κύριος αναζητεί εντός μας ό,τι είναι όμοιον προς Αυτόν και συγγενές δια να εμβολιασθή η χάρις Του επάνω εις αυτό. Γνώριζε ότι ούτε μία λέξις δεν χάνεται κατά την προσευχήν αν λέγετε αυτήν με την καρδίαν σας. Ο Θεός ακούει κάθε λέξιν και την ζυγίζει. Ενίοτε νομίζομεν ότι οι λόγοι μας πλήττουν εις μάτην τον αέρα και ηχούν ωσάν την φωνήν του ανθρώπου που φωνάζει εις την έρημον. Όχι, όχι δεν είναι τούτο αληθές! Πρέπει να γνωρίζωμεν ότι ο Θεός μας εννοεί όταν προσευχώμεθα, δηλαδή τους λόγους μας, καθώς εννοούν αυτούς και εκείνοι οι οποίοι προσεύχονται τελείως, διότι ο άνθρωπος είναι εικών του Θεού. Ο Κύριος απαντά εις κάθε επιθυμίαν της καρδίας είτε αύτη εκφράζεται δια λόγου, είτε όχι.

«Δόξα εις την μηδέποτε λείπουσαν δύναμιν του σταυρού Σου Κύριε!» Όταν ο εχθρός με πιέζη με αμαρτωλάς σκέψεις και συναισθήματα και κάμνω με πίστιν το σημείον του σταυρού πολλάκις, η αμαρτία μου αιφνιδίως παρέρχεται, η δυσκολία εξαφανίζεται και γίνομαι ελεύθερος και πάλιν. Δόξα Σοι, Κύριε! Κύριε, μη επιτρέψης τίποτε το σαρκικόν, το υλικόν να μας παρασύρη μακράν Σου. Ικάνωσόν μας να είμαστε πάντοτε μαζί Σου! Πόσον καλόν είναι να είναι κανείς πάντοτε μαζί Σου.

(Η Εν Χριστώ ζωή, Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, σελ. 64,65)

Μάιος - Ιούνιος 2019

Ο Πλούτος Και Η Φτώχεια

Αν δεις κάποιον να γίνεται πλούσιος χωρίς να το αξίζει, μην τον καλοτυχίσεις, μην τον ζηλέψεις, μην τα βάλεις με τη θεία πρόνοια, μη νομίσεις ότι γίνεται τίποτα στον κόσμο τούτο τυχαία και άσκοπα. Θυμήσου την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου. O πλούσιος είχε φτάσει στην κορύφωση του πλούτου και των απολαύσεων, ενώ συνάμα ήταν σκληρός και απάνθρωπος, πιο άγριος κι από τα σκυλιά. Τα σκυλιά σπλαχνίζονταν το Λάζαρο κι έγλειφαν τις πληγές, που σκέπαζαν το σώμα του, ενώ ο πλούσιος ούτε τα ψίχουλα του τραπεζιού του δεν έδινε στον φτωχό. Ο πλούσιος είχε περισσότερα απ’ όσα του χρειάζονταν. Ο Λάζαρος δεν είχε ούτε τα απόλυτα αναγκαία, ούτε την απαραίτητη καθημερινή του τροφή. Και μολονότι πάλευε συνέχεια με την πείνα και την αρρώστια, δεν αγανάκτησε, δεν βλαστήμησε το Θεό, δεν παραπονέθηκε ενάντια στη θεία πρόνοια.

Δεν είναι, λοιπόν, αδικαιολόγητο, ενώ είσαι απαλλαγμένος από τέτοιες συμφορές, να βλαστημάς το Θεό, όταν άλλοι άνθρωποι, που δοκιμάζονται σκληρά από διάφορα βάσανα, δοξάζουν τον Κύριο ακατάπαυστα; Στο κάτω-κάτω, όποιος υποφέρει, κι αν ξεστομίσει καμιά βαρειά κουβέντα πάνω στον πόνο του, είναι άξιος κάποιας συγγνώμης. Όποιος, όμως, χωρίς να υποφέρει, βλαστημάει το Θεό και χάνει την ψυχή του, ποιάς συγγνώμης είναι άξιος;

Μάιος - Ιούνιος 2019

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Χαρά

Η πολυδιάστατη, πολύπλευρη και πολυάσχολη σύγχρονη ζωή έχει καταδικάσει τον άνθρωπο να ζει χωρίς την αληθινή πηγαία και γνήσια χαρά. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι χαίρεται όταν γλεντάει και διασκεδάζει. Έρευνες, όμως, πάνω στο θέμα αυτό έδειξαν ότι και στις διασκεδάσεις και στα γλέντια ο άνθρωπος προσποιείται πως χαίρεται. Η σύγχρονη ευημερία, η πολυάσχολη ζωή, οι καθημερινές απαιτήσεις και η ακόρεστη επιθυμία για επιδείξεις, για ανέσεις, για περισσότερα υλικά αγαθά, έχουν απογυμνώσει τον άνθρωπο από τη χαρά και τον έχουν φορτώσει με άγχη, καταθλίψεις, μελαγχολίες και στεναχώρια.

Η ζωή όμως που δίνει ο Θεός σε κάθε έναν που Τον πλησιάζει με μετάνοια και πίστη είναι η πιο υπέροχη ζωή που υπάρχει στον πλανήτη μας. Ένα θαυμαστό χαρακτηριστικό της ζωής αυτής είναι η χαρά, που μόνον ο Ιησούς Χριστός έχει.

Το πρώτο μήνυμα που ήρθε με τους αγγέλους από τον ουρανό στη γέννηση του Ιησού Χριστού ήταν: «Σας φέρνω ευχάριστα νέα που θα προξενήσουν χαρά μεγάλη σε όλο το λαό: γεννήθηκε σήμερα στην πόλη Δαβίδ για σας Σωτήρας, που είναι ο Χριστός Κύριος» (Λουκ. 2:10,11).

Η μοναδική χαρά που φέρνει ο Ιησούς Χριστός σε κάθε άνθρωπο, είναι η χαρά της εσωτερικής ελευθερίας. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει την πραγματική χαρά αν δεν αδειάσει απόλυτα από όλα τα κακά που τον κρατούν δεμένο στη δυστυχία. Η χαρά είναι αποτέλεσμα εσωτερικού καθαρισμού του ανθρώπου από το Θεό και όχι αποτέλεσμα διασκεδάσεων, κοσμικών επιδείξεων, δόξας, φήμης και πλούτου.

Ο Ιησούς Χριστός στον καθένα που Τον ζητά και Τον πιστεύει ως Σωτήρα του και Κύριό του, λαμβάνει τέτοια χαρά που ποτέ δεν στερεύει. Το μήνυμα αυτό της χαράς το πήραν και οι Άγιοι Απόστολοι και το έκαναν σύνθημα. Έτσι ο Απ. Ιωάννης λέει: «Και ταύτα γράφωμεν προς εσάς δια να είναι πλήρης η χαρά σας» (Α΄Ιωάν. 1:4). Ο Απ. Παύλος τονίζει στους Φιλιππησίους Χριστιανούς: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν θα σας πω, χαίρετε» (Φιλιπ. 4:4). Ο Χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία της χαράς χωρίς όρια. Γιατί η πηγή της είναι Αυτός ο ίδιος ο Θεός που είναι η χαρά.

Η χριστιανική χαρά βρίσκεται στη δύναμη και στην αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στον τέλειο καθαρισμό που ο Παντοκράτορας κάνει στη ζωή του μετανοημένου ανθρώπου. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στην αναγέννηση που φέρνει ο Κύριος των Κυρίων στον άνθρωπο και στη νέα ζωή που βάζει το Πανάγιο Πνεύμα Του. Και όλα αυτά δεν είναι λόγια. Είναι αλήθεια. Είναι ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας δύο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Η χαρά, λοιπόν, αποκτάται με αναγνώριση της αποτυχίας του ανθρώπου να βρει τη χαρά μόνος του και με πίστη στο Θεό ως το Μόνο που μπορεί να δώσει τη χαρά. Ζήτησε έτσι τη χαρά από το Θεό και θα την πάρεις. Έχεις απόλυτη ανάγκη από τη χαρά του Θεού.

Μάιος - Ιούνιος 2019

Πάψε επιτέλους… να λες δόξα σοι ο Θεός!

Του Πρωτ. Στέφανου Αναγνωστοπούλου

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, με κάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο. Το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Και μου είπε τα εξής, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε: «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δύο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν το «Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.

– Σκάσε, επί τέλους! Σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…

Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστείς καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».

Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό, ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:

– Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!

Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».

Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψελνε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.

Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!

Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο, αλλά και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.

Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό σε φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:

– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…

Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή και μέχρι να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.

Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; Διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε….. Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα - δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…»

Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…»

Ήτο σταθερός και αμείλικτος με τον παλαιό του εαυτό ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και ύστερα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετανοία, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.

(Πηγή: mimoupeisgr.blogspot.gr)

Μάιος - Ιούνιος 2019

Ο Θεός Ακούει Τις Προσευχές Των Παιδιών

Ο Θεός ακούει τις προσευχές των μεγάλων, καθώς και των μικρών. Ο θείος Θωμάς ήταν άρρωστος. Υπέφερε από μια πολύ άσχημη αρρώστια. Πολλές φορές έπεφτε στο πάτωμα αναίσθητος. Είχε επιληψία. Μια μέρα ο θείος Θωμάς έμεινε στο σπίτι για κάτι δουλειές. Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι της πόρτας και, πριν προλάβει καλά-καλά ν’ ανοίξει, μπήκαν μέσα χαρούμενα τ’ ανήψια του, ο Κώστας και η Λένα. Ο θείος Θωμάς αγαπούσε πολύ τα μικρά ανηψάκια του και χάρηκε ιδιαίτερα με την επίσκεψή τους. Πέρασαν λίγες ώρες ευχάριστα μαζί. Ξαφνικά, ο θείος Θωμάς ένιωσε άσχημα και έπεσε αναίσθητος στο πάτωμα. Η Λένα κι ο Κώστας όμως δεν τρόμαξαν, γιατί πολλές φορές είχαν δει τον αγαπημένο τους θείο σ’ αυτή την κατάσταση. Τα παιδιά είχαν διαβάσει στην Αγία Γραφή ότι ο Χριστός θεράπευε όσους πήγαιναν κοντά Του κι ακόμη ότι ο Θεός ακούει τις προσευχές των παιδιών Του. Έτσι, τα παιδιά ύψωσαν τη φωνή τους στον Θεό και προσευχήθηκαν με πίστη σ’ Εκείνον, να θεραπεύσει το θείο τους. Ξέρετε παιδιά ποιο ήταν το αποτέλεσμα της προσευχής; Ο θείος Θωμάς ποτέ πια δεν αρρώστησε από τότε. Ο Θεός τον θεράπευσε τέλεια και οριστικά. Ο Θεός άκουσε την προσευχή του Κώστα και της Λένας, όπως ακούει και σήμερα τις προσευχές όλων των παιδιών Του.

Όσοι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό έχουν το δικαίωμα να προσεύχονται, ζητώντας από τον Θεό ό,τι έχουν ανάγκη, κι Εκείνος, επειδή είναι γεμάτος έλεος και καλοσύνη, ακούει και απαντά στην κάθε προσευχή τους.

Μάιος - Ιούνιος 2019

Ώριμα Χρόνια

Ένα κομμάτι της ζωής μας θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως «ώριμα χρόνια». Είναι η ωριμότητα εκείνη που σχετίζεται με την πάροδο της ηλικίας.

Είναι όμως η περίοδος αυτή το τέρμα της ζωής μας ή μήπως περιέχει κάποιο ξεχωριστό νόημα; Ας το εξετάσουμε.

Δεν μπορούμε να καθορίσουμε το πώς και πότε φθάνει κάποιος στην ωριμότητα. Άραγε έχουν αξία μόνο τα νιάτα; Ο μεγάλος άνθρωπος είναι άχρηστος; Όχι, βέβαια. Μπορεί οι συνθήκες ζωής μέσα στις οποίες έζησε και ζει να του αλλοιώνουν τα δομικά στοιχεία που του χάρισε ο Θεός. Γι’ αυτό πολλές φορές αντιδρά στο καινούργιο που συναντά. Μέσα στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις νιώθει αδύναμος να τις παρακολουθήσει πλήρως. Με λίγη καλή προσπάθεια, όμως, μπορεί να έρθει πολύ κοντά στα μεγάλα αυτά επιτεύγματα της επιστήμης. Πώς;

Χρειάζεται να αποδεχτούμε πρώτα - πρώτα την ηλικία μας. Όσο πιο σωστά την αποδεχτούμε, τόσο πιο καθαρά θα δούμε το νόημα αυτής της περιόδου της ζωής μας. Όλα γύρω μας θα τα βλέπουμε με αγάπη και κατανόηση και τους νέους με μεγάλη συμπάθεια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους νουθετήσουμε, χωρίς να τους απομακρύνουμε από μας.

Ο ώριμος άνθρωπος δεν είναι απόλυτα κριτικός. Γίνεται γλυκός και μαλακός προς όλους εκείνους που νομίζει ότι τον απορρίπτουν. Μαθαίνει να τους αγαπά και προσπαθεί να τους αναγνωρίσει. Επιθυμεί να μεταφέρει στους νέους μια εμπειρία, έναν πλούτο ζωής που δοκιμάστηκε στην πορεία του χρόνου. Πόσοι νέοι δεν ευγνωμονούν για την πείρα και τις γνώσεις που απέκτησαν κοντά σε έναν καλό ηλικιωμένο γιατρό, ή επιστήμονα, εργάτη, καλλιτέχνη κλπ; Πόσοι γονείς δεν έδωσαν μία ζωή ολόκληρη για να μεγαλώσουν και να ολοκληρώσουν την αγωγή των εγγονών τους;

Όσο ο άνθρωπος ζει, τόσο σχεδιάζει, πολεμά, ελπίζει. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που τα ώριμά τους χρόνια τους έφεραν πιο κοντά και συνειδητά στις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Τους έφεραν κοντά στον Θεό! Τους γνώρισαν τους δρόμους που οδηγούν στην αιωνιότητα. Και ο άνθρωπος που ζει μέσα στην έννοια της αιωνιότητας, είναι ζωντανός και στο χτες και στο σήμερα και ελπίζει και ζει την αιωνιότητα απ’ αυτή τη ζωή. Έτσι τα ώριμα χρόνια μπορούν να αποβούν χρήσιμα και δημιουργικά.

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός