ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ (43)

war_sep-oktΟι περισσότεροι στρατιώτες είχαν πνεύμα θυσίας, αλλά ο Αρσένιος – ο Παΐσιος -ήταν άφοβος. Πολλές φορές κινδύνεψε να συλληφθεί αιχμάλωτος και αντίκρισε το θάνατο από πολύ κοντά.


 

Κάποτε επρόκειτο να ρίξουν κλήρο για το ποιος θα πάει στο χωριό για εφόδια. «Θα πάω εγώ», είπε ο Αρσένιος. Τον είδαν οι αντάρτες, αλλά τον πέρασαν για δικό τους. Πήρε τα εφόδια και γύρισε πίσω. Όταν έβαζαν κάποιον να κάνει επικίνδυνη βάρδια ή περίπολο, τον ρωτούσε ο Αρσένιος:

 

«Τι οικογένεια έχεις»; Αν του έλεγε, «είμαι παντρεμένος, έχω και παιδί» έλεγε, «καλά». Πήγαινε στο υπασπιστήριο, τον άλλαζε και πήγαινε αυτός στην θέση του.

Τον άλλο ασυρματιστή δεν τον άφηνε να κουβαλά ούτε τον ασύρματο ούτε τη μπαταρία, για να είναι ελεύθερος σε περίπτωση κινδύνου να τρέξει και να σωθεί.

«Σε μια μάχη» διηγήθηκε, «είχα σκάψει μια μικρή λακκούβα. Έρχεται ένας και μου λέει: “Να μπω και εγώ”; Στριμώχτηκα και με δυσκολία χωρέσαμε. Έρχεται και άλλος. Τον άφησα και αυτόν και εγώ βγήκα έξω. Ε, μια στιγμή με παίρνει ένα βλήμα ξυστά στο κεφάλι. Δεν είχα κράνος, φορούσα μόνο κουκούλα. Πιάνω με το χέρι μου το κεφάλι, δεν βλέπω αίματα. Το ξαναπιάνω τίποτα. Το βλήμα είχε περάσει ξυστά από το κεφάλι μου και είχε ξυρίσει μόνο τα μαλλιά και έκανε μια γραμμή έξι πόντους φάρδος χωρίς μαλλιά και ούτε γρατζουνιά δεν άφησε. Το είχα κάνει με την καρδιά μου.

 

Καλύτερα, είπα, να σκοτωθώ μια φορά εγώ, παρά να σκοτωθεί ο άλλος και μετά να με σκοτώνει η συνείδησή μου σε όλη μου την ζωή.

Πώς να αντέξω μετά, όταν θα σκέφτομαι ότι μπορούσα να τον σώσω και δεν τον έσωσα; Και ο Θεός φυσικά βοηθά πολύ αυτόν που θυσιάζεται για τους άλλους». (Ο Γέροντας Παΐσιος, σελ. 49,50)

patir_gervasiosΑρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, Ιεροκήρυκας εδώ και 36 χρόνια. Έχει επισκεφθεί φυλακές σε 90 χώρες. Έχει αποφυλακίσει 15.500 άπορους κρατουμένους, δίνοντας 4,4 εκατομμύρια ευρώ. Χρήματα που προήλθαν από προσφορές ανθρώπων που γνωρίζουν το έργο του…

Τον Οκτώβριο του 2012 προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης από τη Νορβηγική Ακαδημία. Δίκαια τον αποκαλούν «Άγγελο των φυλακισμένων».

Όταν ακούς τον πατέρα Γερβάσιο, δεν καταλαβαίνεις την ηλικία του. Είναι 83 ετών. Γεννήθηκε στον Αιμιλιανό Γρεβενών το 1931. Και όμως, όταν μιλάει για τους φυλακισμένους, για τους ανθρώπους που βοηθά να αποκτήσουν και πάλι την ελευθερία τους και να ακολουθήσουν το δρόμο του Θεού, νομίζεις ότι ξανανιώνει.


Η χάρη του Θεού είναι αυτή που του δίνει τη δύναμη να ταξιδεύει από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, εξηγεί, μιλώντας στο dogma.gr : «Έχω τέτοια όρεξη, τέτοια αγάπη, τέτοιο μεράκι, που αν μου πείτε τώρα να φύγω για την Ιρλανδία, να φύγω για την Αλάσκα, έφυγα αμέσως. Εάν μου πείτε για φυλακή έγινα πουλί και πέταξα».

 

Το έργο του ξεκίνησε στις 5 Μαρτίου του 1978, όταν υπηρετούσε στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης. Ήταν Κυριακή των Απόκρεω, η Κυριακή που διαβάζεται στη Θεία Λειτουργία η Ευαγγελική περικοπή της κρίσεως : «Εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με». Αυτή η φράση τον ενέπνευσε να ασχοληθεί με τους ανθρώπους, που για μικροαπάτες, κυρίως, βρίσκονται στη φυλακή και δεν έχουν τη δυνατότητα να εξαγοράσουν την ποινή τους. Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ανεπίσημα, τότε, ως «Ημέρα του Φυλακισμένου» και αργότερα ως «Διακονία Αποφυλακίσεως Απόρων Κρατουμένων».


Το όνομά του είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο. Η ζωή του είναι ένα συνεχές ταξίδι, από τη μία φυλακή στην άλλη. Όσο μακριά και αν είναι, εάν κάποιος άνθρωπος χρειαστεί τη βοήθειά του, θα πάει να τον βρει. Χωρίς να κοιτάξει χρώμα, φυλή ή θρησκεία.

 

Μπορεί να μην ξέρει τη γλώσσα τους, μας είπε, ξέρει όμως να ακούει τη φωνή τους. Όπου και αν βρέθηκε, τον δέχθηκαν με σεβασμό και αγάπη. Κάποιοι τον κοιτούσαν με περιέργεια. Δεν είχαν ξαναδεί από κοντά Χριστιανό Ορθόδοξο κληρικό. Όταν μάλιστα, σε μια φυλακή της Νέας Ζηλανδίας, τον υποδέχθηκαν ιθαγενείς Μαορί, εξεπλάγη, όταν τον χαιρέτησαν με τον παραδοσιακό τρόπο, ακουμπώντας τη μύτη τους στη δική του.


Έχει μάθει να σέβεται τους ανθρώπους, τις παραδόσεις τους, να ακούει τα προβλήματά τους και όπως μπορεί να βοηθάει και να μεταφέρει το μήνυμα αγάπης του Ιησού.


Σε αυτούς που αναρωτιούνται γιατί δίνει τόσα χρήματα σε αυτούς που έχουν φυλακισθεί και όχι σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη και δεν έχουν υποπέσει σε κάποιο αδίκημα, απαντά ότι το έργο του είναι ιεραποστολικό. Δουλειά του είναι να είναι κοντά στους αμαρτωλούς, για να τους φέρει στον ίσιο δρόμο.

 

Όπως ο γιατρός, θα ασχοληθεί με τον ασθενή που είναι πιο βαριά άρρωστος, έτσι και αυτός ασχολείται με τους αμαρτωλούς που έχουν τη διάθεση να μετανοήσουν ειλικρινά.

Xart2012_11


Πηγή: Αγιορείτικο Βήμα


Ένας Μουσουλμάνος στην Αίγυπτο σκότωσε τη γυναίκα του και την έθαψε με τα δύο κοριτσάκια τους, που το ένα ήταν μωρό και το άλλο 8 ετών. Τα κορίτσια τα έθαψε ζωντανά!! Ύστερα κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τα κορίτσια τα σκότωσε ένας θείος τους

 

Μετά από 15 μέρες πέθανε ένα άλλο μέλος από το σόι τους. Οι δικοί του αποφάσισαν να τοποθετήσουν τη σορό στον τάφο όπου βρισκόταν η μητέρα και τα δύο κοριτσάκια. Όταν άνοιξαν τον τάφο για την κηδεία, οι παρευρισκόμενοι δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους. Βρήκαν κάτω από το χώμα τα δύο κοριτσάκια ζωντανά!

 

Το εκπληκτικό γεγονός διαδόθηκε σαν αστραπή σ’ όλη τη χώρα και ο πατέρας των παιδιών ετοιμάστηκε για τη θανατική ποινή. Όπως ήταν φυσικό, οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή πάνω στο μεγαλύτερο παιδί, προκειμένου να τους διαφωτίσει για το πώς επέζησαν.

 

«Ένας άνδρας, ο οποίος φορούσε λευκά ρούχα που έλαμπαν σαν τον ήλιο, με χέρια ματωμένα από πληγές, ερχόταν και μας έδινε φαγητό», ήταν η απάντηση της μικρής. «Ακόμη, ο άνθρωπος αυτός ξυπνούσε και τη μαμά μου για να περιποιηθεί την αδελφή μου».

 

Το εθνικό αιγυπτιακό κανάλι, το οποίο πήρε τη συνέντευξη, μετέδωσε μέσω της (μουσουλμάνας) δημοσιογράφου: «Ο άνδρας αυτός δε μπορεί να ήταν άλλος από τον Ιησού, διότι κανείς άλλος δεν κάνει τέτοιου είδους πράγματα»!

 

Μπορεί μεν οι μουσουλμάνοι να δέχονται ότι ο «ΙΣΑ» (ο Ιησούς) τα έκανε όλα αυτά, αλλά οι πληγές δείχνουν ότι πραγματικά σταυρώθηκε, όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιησούς ζει. Εξάλλου, κανείς δεν διανοήθηκε να μη βασιστεί στα λόγια του κοριτσιού, γιατί ούτε αυτή ούτε η αδελφούλα του θα ήταν δυνατό να επιζήσουν, αν δε συνέβαινε ένα πραγματικό θαύμα.

 

Οι ηγέτες των μουσουλμάνων βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο, καθώς ούτε την αυθεντικότητα του θαύματος μπορούν να αμφισβητήσουν, ούτε και να περιορίσουν την έκταση που πήρε η δημοσιότητα της όλης ιστορί

 (Ιντερνέτ 18.11.2012)

foto-i-Google-tima-ton-odyssea-elyti-1-315x236του Οδυσσέα Ελύτη

Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;

Μοῦτρα. Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα. Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις. Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές. Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.

Το παρακάτω γεγονός είναι απίστευτο, αλλά απόλυτα αληθινό και εξελίσσεται στο παρελθόν. Ο κυρ-Απόστολος Μαργαρίτης δούλευε σε κάποια επιχείρηση. Απόκτησε τέσσερα παιδιά, τρία κορίτσια και ένα αγοράκι. Τα κατάφερνε μια χαρά. Δεν έλειπε τίποτε από το σπίτι του. Και ξαφνικά έπεσε κεραυνός! Η επάρατη αρρώστια τον χτύπησε ύπουλα. Τρεχάματα, εξετάσεις, θεραπείες. «Ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται»!

Έχασε τη θέση του και βρέθηκε στον «Άγιο Σάββα», το νοσοκομείο των καρκινοπαθών. Στη συνέχεια ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοίκιαζε «πέταξε» στο δρόμο την οικογένειά του!

Η καλόκαρδη κυρά–Μαρία έκλαψε με την καρδιά της. Πού να κουρνιάσει αυτή και τα τέσσερα κλωσσόπουλά της;

Ένας πονόψυχος Χριστιανός της είπε: «Στα Άνω Λιόσια υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο λεωφορείο. Θέλεις να σε πάω»;

Τι να κάνει η κυρά –Μαρία; Τρύπωσε σ’ αυτό το σαράβαλο με την ψυχή στο στόμα. Τα τζάμια όλα ήταν σπασμένα. Ευτυχώς ήταν καλοκαίρι. Το χειμώνα όμως, τι θα έκαναν;

Κάποια μέρα η κυρά-Μαρία ετοίμαζε λίγο φαγάκι για να το πάει στον άντρα της. Η δεκαπεντάχρονη κόρη ανέλαβε να προσέχει τα μικρά αδελφάκια της. Ξαφνικά είδε να σταματά μπροστά της ένα νοσοκομειακό αυτοκίνητο. Τρόμαξε. «Λες να πέθανε ο άντρας μου»; συλλογίστηκε. Βγήκε έξω αλαφιασμένη. Τότε κέρωσε! Τέσσερις νοσοκόμοι πάνω σ’ ένα ράντζο άφησαν στο πεζοδρόμιο τον άρρωστο σύζυγό της. Είχε τα χάλια του ο ταλαιπωρημένος! Ο καρκίνος είχε καταφάει τα κάτω χείλια και γενικά το πρόσωπό του ήταν γεμάτο καρκινώματα!

Ούρλιαξε η κυρά–Μαρία! «Τι κάνετε;»

Το νοσοκομειακό χάθηκε στη σκόνη! Αρκετοί γείτονες τρέξανε. Μερικοί φώναζαν. «Αίσχος! Ντροπή τους!» Οι πιο ψύχραιμοι πήραν μερικές αποφάσεις.

-Παιδιά ό,τι έχετε για το γείτονα!

Γρήγορα μαζεύτηκαν εκατό χιλιάδες!

-Σώπα, κυρά–Μαρία. Ο Θεός είναι μεγάλος!

-Να, βρήκαμε εκατό χιλιάδες δραχμές!

-Παιδιά, έχω εδώ κοντά ένα μικρό διαμερισματάκι! Το δίνω για το φαντάρο γιο μου.

Σε λίγο η οικογένεια βρισκόταν σ’ ένα δυαράκι. Την άλλη μέρα βρέθηκε εργασία για τη μητέρα! Μια φιλάνθρωπη κυρία φρόντισε να πηγαίνουν έξι μερίδες από το συσσίτιο της εκκλησίας στην ταλαίπωρη οικογένεια!

Ω Αγάπη! Έλα στη γη μας, για να στεγνώσουν μερικά καυτά δάκρυα.

                                                                               («Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ», Θεόδωρος Κ. Βγότζας

                                                                                                                                              σελ. 143,144)

Σελίδα 7 από 9

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top