Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2025
Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Οι Καλοί Λογισμοί
Ο Γέροντας πάντα μας προέτρεπε να έχουμε καλούς λογισμούς. Έλεγε:
– Ανάλογα με το τι μηχανή έχει ο καθένας μας είναι και το έργο που παράγει. Σου φέρνω ένα παράδειγμα, για να το καταλάβεις. Αν ένας έχει μία μηχανή που κατασκευάζει σφαίρες και μέσα στη μηχανή βάλει το καλύτερο υλικό που υπάρχει, για παράδειγμα χρυσάφι, η μηχανή του θα διαμορφώσει καταστροφικές σφαίρες. Αν βάλεις ασήμι, θα βγάλει ασημένιες σφαίρες, σίδηρο, σιδερένιες σφαίρες. Αν όμως τώρα κάποιος μετατρέψει τη μηχανή αυτή και αντί για να βγάζει σφαίρες την φτιάξει έτσι, ώστε να κατασκευάζει, ας πούμε δισκοπότηρα, πηλό αν της ρίξεις πήλινα δισκοπότηρα θα βγάλει. Σίδηρο, σιδερένια δισκοπότηρα, κ.ο.κ.
Μία μέρα πήγε στο Γέροντα ένας δημοσιογράφος, στον οποίο δεν στέριωνε καλός λογισμός. Όλα τα έβλεπε με κακό λογισμό. Άρχισε λοιπόν να ρωτά το Γέροντα διάφορα πράγματα και να τον στενοχωρεί. Σε μια στιγμή ρωτά το Γέροντα.
– Γιατί, Γέροντα κάθεστε εδώ πέρα αμέριμνος στην ησυχία σας και δεν πηγαίνετε έξω, να βοηθήσετε τον κόσμο που πνίγεται από προβλήματα;
Τότε ο Γέροντας με ανεβασμένο λίγο τον τόνο της φωνής του, του λέει:
– Η δική σου μηχανή είναι χαλασμένη και παράγει μόνιμα κακούς λογισμούς. Ό,τι και να δεις, ό,τι και σου πουν, στραβά θα το πάρεις. Τώρα με βλέπεις εδώ, λες γιατί δεν πάω έξω να βοηθήσω τον κόσμο. Αν πάω έξω, θα πεις γιατί, αφού είμαι καλόγηρος, γυρνώ μέσα στον κόσμο και δεν κάθομαι στην ησυχία. Γι’ αυτό το λόγο μόνο ένα έχω να σου πω και τίποτε άλλο. Να διορθώσεις το χαλασμένο σου λογισμό και να ξέρεις ότι άλλη είναι η δουλειά του σηματοδότη στους πολύβοους δρόμους της Αθήνας και άλλη του φάρου στα έρημα βράχια.
Πηγή: Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου, Ο Γέρων Παΐσιος, Άγιον Όρος, 1994
«Και ιδών αυτόν εσπλαχνίσθη» (Λουκάς 10:33)
Βρισκόμαστε στη γνωστή παραβολή του Χριστού, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Σ΄ αυτήν, ένας ταξιδιώτης φεύγει από την Ιερουσαλήμ, την πόλη του Θεού, για να πάει στην Ιεριχώ, μια πόλη υπό κατάρα (βλ. Ιησούς του Ναυή, 6:26), που συμβόλιζε δηλαδή έναν τόπο μακριά από την παρουσία του Θεού. Γι’ αυτό ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει ότι αυτό το ταξίδι απεικόνιζε την κάθοδο του ανθρώπου προς την αμαρτία. Φυσικό επακόλουθο λοιπόν να πέσει σε ληστές που τον κακοποίησαν, τον ξεγύμνωσαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Ούτε ο Λευίτης ούτε ο ιερέας που τυχαία περνούσαν από κει νοιάστηκαν γι’ αυτόν, αλλά με πλήρη αδιαφορία τον προσπέρασαν. Και τώρα περνάει ο Σαμαρείτης, που για μας είναι ο Χριστός, ο καλός Σαμαρείτης ο οποίος ήρθε ακριβώς εκεί που βρισκόταν ο μισοπεθαμένος ταξιδιώτης.
Είναι συγκλονιστικό ότι είναι ο Χριστός, αυτός που έρχεται και μας βρίσκει και όχι εμείς Αυτόν. Έρχεται και μας βρίσκει, μάλιστα, μέσα στον τόπο της δικής μας πτώσεως. Εκεί που εμείς τα κάναμε θάλασσα, εκεί που δεν τα καταφέραμε, που αποτύχαμε, που πέσαμε, που αμαρτήσαμε. Και γίνεται Σαμαρείτης για μας που αμαρτήσαμε και απομακρυνθήκαμε απ’ Αυτόν, για μας που δεν το αξίζαμε. Και μας σώζει, παίρνοντας τις δικές μας αμαρτίες (αστοχίες, λάθη) πάνω στο σταυρό, πεθαίνοντας για τη δική μας λύτρωση. Και μας χαρίζει αιώνια ζωή, αρκεί να τον πιστέψουμε, αρκεί να τον δεχτούμε Κύριο και Σωτήρα στη ζωή μας. Κι όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο: επειδή μας αγάπησε. «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον Μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ΄ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάννης 3:16).
Το πόσο μας αγαπάει το βλέπουμε και στην παραβολή αυτή. Γιατί το πρώτο πράγμα που έκανε ο Σαμαρείτης, το πρώτο πράγμα όταν είδε τον μισοπεθαμένο ταξιδιώτη, ήταν να τον σπλαχνισθεί. «Και ιδών αυτόν εσπλαχνίσθη». Δεν είπε: «Γιατί έφυγες απ’ την Ιερουσαλήμ; Γιατί απομακρύνθηκες απ’ την πόλη του Θεού;» Δεν του λέει τίποτα για το λάθος του. Γιατί ο Χριστός δεν βλέπει την αμαρτία. Βλέπει την τραγωδία που προήλθε από την αμαρτία. Και σπλαχνίζεται τον άνθρωπο. Σπλαχνίζεται τον αμαρτωλό. Τι σημαίνει «σπλαχνίστηκε»; Σημαίνει πόνεσε. Ο Χριστός, όταν σε είδε, πόνεσε. Κάθε φορά που μας βλέπει εξαγριωμένους, να παραφερόμαστε, να κακολογούμε, μας βλέπει γυμνούς και μισοπεθαμένους και πονάει. Κάθε φορά που μας βλέπει να αμφισβητούμε την αγάπη Του, μας βλέπει πληγωμένους και τραυματισμένους και πονάει. Σπλαχνίζεται και πονάει. Δεν σκληραίνει. Όταν εγώ σε δω να αμαρτάνεις ή εσύ με βλέπεις να αμαρτάνω, ούτε εγώ ούτε εσύ πονάμε ο ένας για τον άλλο. Ας είμαστε ειλικρινείς.
Μόνον ο Χριστός μας σπλαχνίζεται και μας πονάει όταν μας βλέπει πληγωμένους και μισοπεθαμένους από την αμαρτία. Και είναι αυτός ο μόνος καλός Σαμαρείτης, ο μόνος Σωτήρας, που το όνομά Του είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλο όνομα, μεγαλύτερο και από τον θάνατο. Ο Μόνος που χαρίζει στον άνθρωπο την πραγματική ειρήνη και την αιώνια ζωή.
Σήμερα άνοιξε την καρδιά σου με μετάνοια και πίστη, και κάλεσε τον Χριστό να έρθει στη ζωή σου. Αυτός θα γίνει ο Σωτήρας και ο Κύριος της ζωής σου αιώνια. Γιατί σε αγαπάει. Γιατί σε σπλαχνίζεται και πονάει για σένα, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει. Στρέψου σ΄ Αυτόν, κάλεσε Αυτόν και Αυτός θα σου αποκαλύψει την αγάπη Του και τη σωτηρία Του στη ζωή σου. Έτσι έγινε στη ζωή όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό γεννήθηκε ο Χριστός από την Παρθένο Μαρία (Χριστού-γεννα), ώστε να δώσει την δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να γίνει Άγιος, όπως Αυτός είναι Άγιος. Δόξα στο όνομα της Αγίας Τριάδος!
Ι. Κανταρτζής
Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2025
BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH
Αγιοκατάταξη του Ιεραποστόλου π. Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου
Με πολύ συγκίνηση και περίσσεια χαρά πληροφορηθήκαμε την αγιοκατάταξη του π. Χρυσοστόμου Παπασαραντόπουλου (1903-1972), πρωτοπόρου της Ορθοδόξου Ιεραποστολής στην αφρικανική ήπειρο, που έγινε από την Ιερά Σύνοδο του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας στις 8/10/2025.
Ο π. Χρυσόστομος ήταν ιερομόναχος από το Βασιλίτσι της Μεσσηνίας. Υπηρέτησε ως εφημέριος στη Μεσσηνία, την Έδεσσα και τη Θεσσαλονίκη. Επίσης διετέλεσε ηγούμενος στη Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνος και στη Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας. Σπούδασε θεολογία και έμαθε γαλλικά σε μεγάλη ηλικία. Παρά τα προβλήματα της υγείας του και τη μεγάλη του ηλικία, δεν δίστασε να αφήσει το 1960 την Ελλάδα και να πορευθεί στην Αφρική, για να φυτέψει τον σπόρο της Ορθοδοξίας, της αγάπης, της προσφοράς στην Ουγκάντα, την Τανζανία, την Κένυα και το Κονγκό, ενώ ήταν ο εμπνευστής και πνευματικός ιδρυτής της Αδελφότητας Ορθοδόξου Ιεραποστολής που στήριξε και στηρίζει έμπρακτα την ιεραποστολική δραστηριότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αφρική.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσο σπούδαζε στην Θεολογική Σχολή γνωρίστηκε με φοιτητές από την Ουγκάντα. Από αυτούς πληροφορήθηκε την ανάγκη ευαγγελισμού των Αφρικανών, αλλά και της παροχής βοήθειας σε αυτούς, οι οποίοι μαστίζονται από επιδημίες, πείνα και κάθε είδους δυστυχία. Με εφόδια την πίστη, την αγάπη και την ελπίδα, παρουσιάστηκε στον τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστόφορο και ζήτησε την ευλογία του. Ο Πατριάρχης του επέστησε την προσοχή στους κινδύνους που έμελλε να αντιμετωπίσει στην ιεραποστολή. Όμως ο φλογερός ιεραπόστολος δεν εκάμφθη και δήλωσε στον Πατριάρχη ότι είναι έτοιμος να πεθάνει για την αποστολή αυτή.
Έκτοτε ο άγιος γέρων Χρυσόστομος έκανε την Αφρική νέα του πατρίδα. Έζησε, όχι στην ιεραποστολή, αλλά για την ιεραποστολή.
Εκοιμήθη στις 29 Δεκεμβρίου 1972 σε ηλικία 69 ετών και ετάφη στο κοιμητήριο της Κανάγκα. Στις 21 Δεκεμβρίου 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευρίσκονται στον κήπο του Ι. Ναού του Αγίου Ανδρέα στο ιεραποστολικό κέντρο της Κανάγκα.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2025 
Στο άρθρο αυτό επιχειρείται μια ψηλάφηση του 5ου κεφαλαίου του κατά Ιωάννη αγίου Ευαγγελίου.
«Ο Πατέρας μου εξακολουθεί να εργάζεται ως τώρα, γι’ αυτό κι εγώ εργάζομαι» (Ιωάν. 5:17).
«Σας βεβαιώνω πως ο Υιός δεν μπορεί να κάνει τίποτε από μόνος του. Κάνει μόνο αυτό που βλέπει να κάνει ο Πατέρας. Αυτά που κάνει εκείνος, τα ίδια ακριβώς κάνει και ο Υιός» (Ιωάν. 5:19).
Ο Θεός εργάζεται συνεχώς και ο Λόγος του Θεού εργάζεται συνεχώς. Ο Υιός-Λόγος «βλέπει» τον Πατέρα και πράττει ανάλογα. Ο δικός μας λόγος ποια έργα βλέπει; Ποια έργα πράττει η καρδιά (νους) που γεννά τον λόγο; Ο Κύριος είπε: «Από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα» (Λουκ. στ:45).
Ο λόγος που εκφέρεται από το στόμα του ανθρώπου, τα έργα που πράττει συνειδητά, είναι δηλωτικά της καρδιακής (πνευματικής) του κατάστασης. Είναι γνωστό πως το περιβάλλον που ο άνθρωπος μεγαλώνει, οι πράξεις, σκέψεις, απόψεις και καταστάσεις διαμορφώνουν την ψυχή του και εκφράζεται ανάλογα. Ό,τι «βλέπει» αυτό ποιεί, αυτό πράττει, αυτά τα έργα κάνει.
Χρειάζεται η καθαρή καρδιά, γιατί χωρίς καθαρή καρδιά κανείς δεν μπορεί να δει τον Θεό (Ματθ. 5:8) και αν δεν δει κανείς τον Θεό, δεν μπορεί να εκτελεί και τα έργα Αυτού και έτσι μένει κενός, άδειος και χωρίς ζωή αληθινή, δηλαδή νεκρός. «Αυτός που έρχεται από το Θεό είναι ανώτερος από όλους. Αυτός που προέρχεται από τη γη έχει ανθρώπινη προέλευση και μιλάει ανάλογα. Αυτός που έρχεται από το Θεό κηρύττει ό,τι είδε κι άκουσε, κανείς όμως δεν δέχεται τη μαρτυρία του» (Ιωαν. 3:32).
Αν η ψυχή τρέφεται από τη νοοτροπία του κόσμου και ασχολείται με το πως να κατακτήσει αυτόν το γήινο κόσμο, στρέφει την ψυχή του στα πλούτη, στην εξουσία, στην υπερβολική ηδονή, στην κυριαρχία των αισθήσεων, στην γκρίνια και στο μίσος, τότε και η ζωή του θα είναι πεπερασμένη, θα έχει ένα τεράστιο κενό.
Όσοι όμως ζητούν να βρουν νόημα στη ζωή, να πιστέψουν πως υπάρχει κάτι ανώτερο για τον άνθρωπο, αν εξυψώσουν την ψυχή τους και αν υπερβούν τα στενά όρια της ύπαρξής τους, θα βρουν πολλές πηγές που έχουν το νερό της ζωής που δεν είναι άλλο από τον Λόγο του Θεού - τον Ιησού Χριστό - που οδηγεί προς τον Πατέρα Θεό.
Οι ζωές των Αγίων δείχνουν ποια είναι η οδός της ζωής, βιώσαν αυτόν που «έβλεπαν», κι ακολούθησαν την οδό όπως τους αποκαλυπτόταν. Είναι ο δρόμος όπου η καρδιά του ανθρώπου «βλέπει» τον Πατέρα να εργάζεται και εργάζεται και ο άνθρωπος ανάλογα. Η αγιοσύνη είναι για τον άνθρωπο εκείνον, που την ποθεί, που ζητά να γίνει υιός Θεού κατά χάρη, φίλος του Χριστού( Ιωαν 15:15).
«Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας, κι η χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη. Αυτή είναι η δική μου εντολή: να αγαπάτε ο ένας τον άλλο, όπως Εγώ σας αγάπησα» (Ιωάν.15:9).
Η ζωή μας, λοιπόν, είναι στα χέρια της επιθυμίας μας. Αν θέλουμε τη ζωή, ας τη κοιτάξουμε, ας την αναζητήσουμε, ας εμπνευστούμε από εκείνους που την βρήκαν και να αναζητήσουμε τη χάρη του Θεού εν Χριστώ Ιησού.
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
Εμείς διώχνουμε τον κόσμο
Από την αρχή διευκρινίζω ότι το σημερινό μου κείμενο αρχικά δείχνει ως πολιτικό, αλλά προϊόντως διαπιστώνεται πως είναι θρησκευτικό.
1. Κατ’ εμέ δεν υπάρχουν 22 κόμματα, αλλά μόνον δύο: Το μονοβασιλικό και τό πολυβασιλικό. Δέν θέλουμε να έχουμε Βασιλευομένη Δημοκρατία κατά τήν οποίαν ο βασιλεύς δέν κυβερνά, αλλά θέλουμε να έχουμε τέτοια διοίκηση κατά τήν οποίαν ο εαυτός μας να δρα σαν να είναι ηγέτης βασιλικής δημοκρατίας. Οι πλείστοι είναι δοκησίσοφοι και απορούν γιατί οι άλλοι δέν ακολουθούν τήν γνώμη τους, π.χ. αρκεί να κοιτάξουμε πώς οδηγούμε, σαν να είναι δικός μας ο δρόμος.
2. Ελαχιστότατοι πιστεύω ασχολούνται καθώς πρέπει με τα πολιτικά. Ποιοί είναι αυτοί οι σωστοί; Όσοι λένε: «Το κόμμα που εψήφισα τά λέει κατά 60% σωστά, απλώς με τά υπόλοιπα συμφωνώ λιγότερο». Και κατονομάζει μάλιστα σε ποιά σημεία οι άλλοι έχουν δίκιο. Απεναντίας, σχεδόν όλοι δρουν ως μισθωτοί του κόμματός τους. Ποτέ δέν λένε καλή κουβέντα για τους άλλους. Σοβαρότης μηδέν.
Αυτή τήν τάση, που τήν βρήκαμε έτοιμη εκ γενετής, φοβάμαι ότι την επεκτείναμε και στον εκκλησιαστικό χώρο. Ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα πως οι ιερείς πρέπει να είναι στο απυρόβλητο (να τους δικηγορούμε όταν έχουν ατοπήσει), αλλά ούτε ότι πρέπει νάναι και στο απειρόβλητο (να τους κακολογούμε, έτσι για χόμπι). Το μαράζι έγκειται στην διαπίστωση ότι σχεδόν τους ιερείς, οι οποίοι κάνουν σωστά τήν δουλειά τους, ενώ παραδόξως εκθειάζουμε τους ιερείς που, εάν ξέραμε ποιές είναι οι ιερατικές υποχρεώσεις τους, θα βλέπαμε ότι είναι σαφώς υποδεέστεροι τών προαναφερθέντων. Απλό παράδειγμα, όσοι αρχίζουν τόν όρθρο την ώρα που εντέλλονται, φαίνονται ότι τάχα τάπαν γρήγορα-γρήγορα. Απεναντίας, κάποιοι που ξεκινούν περί τις οκτώ, φαίνονται ότι τελείωσαν σωστά (11 παρά)!! Για όσους τηρούν εκείνα που λέει η Αγία Γραφή λέμε ότι είναι χαλαροί, ενώ γιά όσους θέτουν περιορισμούς και στερήσεις (δηλαδή επινοούν τύψεις) ότι υπάγονται απευθείας στό Επιτελείο τού Θεού!!! Μπορεί οι δύο όχθες τών ποταμών να μοιάζουν, αλλά χωρίζουν κόσμους. Εάν μάθουμε να τις ξεχωρίζουμε, θα προαχθεί η κάθε Εκκλησία. Αλλά προηγείται η αυτογνωσία, και να αποκαθηλώσουμε τόν εαυτό μας από τήν θέση τού Υψηλοτάτου που τόν έχουμε θέσει, ως αυτονοήτως ηγέτη βασιλικής δημοκρατίας. Πάμπολλοι κοινωνικά ωφέλιμοι ενορίτες με υψηλή οξύνοια τά βλέπουν αυτά και η Εκκλησία μας (εξ αιτίας ημών) τούς έχει χάσει. Φτιάξαμε μιαν Ελλάδα για την οποίαν οι νέοι δέν νοιάζονται.
π. Γεώργιος Δ. Γεωργιάδης, Σούρπη Μαγνησίας
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
Προς Προβληματισμό
Όταν πεθάνεις, μην ανησυχείς για το σώμα σου. Οι συγγενείς σου θα κάνουν ό, τι είναι απαραίτητο σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Θα βγάλουν τα ρούχα σου, θα σε πλύνουν, θα σε ντύσουν, θα σε πάρουν από το σπίτι σου και θα σε μεταφέρουν στη «νέα σου διεύθυνση». Πολλοί θα έρθουν στην κηδεία σου για να «πούνε το τελευταίο αντίο». Κάποιοι θα ακυρώσουν δεσμεύσεις και ακόμη θα χάσουν τη δουλειά τους για να έρθουν.
Τα αντικείμενά σου, ακόμη και αυτά πού δεν σου άρεσε να δανείζεις, θα πουληθούν, θα δοθούν ή θα καούν: Τα κλειδιά σου, τα εργαλεία σου, τα βιβλία σου, τα CD σου, τα παπούτσια σου, τα ρούχα σου. Και να είσαι σίγουρος ότι ο κόσμος θα σταματήσει να κλαίει για σένα. Η οικονομία θα συνεχιστεί. Στη δουλειά σου θ’ αντικατασταθείς. Κάποιος με τις ίδιες ή καλύτερες ικανότητες θα πάρει τη θέση σου. Τα περιουσιακά σου στοιχεία θα μεταβούν στους κληρονόμους σου. Και μην έχεις την εντύπωση ό,τι θα συνεχίσουν να σε αναφέρουν, να σε κρίνουν και να επικρίνουν για τα μικρά και μεγάλα πράγματα που έκανες στη ζωή. Οι αληθινοί φίλοι σου θα κλαίνε για μερικές ώρες ή λίγες μέρες, αλλά μετά θα επιστρέψουν στο γέλιο. Τα ζώα σου θα συνηθίσουν στον νέο κάτοχο. Οι φωτογραφίες σου θα παραμείνουν στον τοίχο για λίγο ή θα συνεχίσουν σε κάποιο έπιπλο, αλλά στη συνέχεια θα διατηρηθούν στο κάτω μέρος ενός συρταριού. Κάποιος άλλος θα καθίσει στον καναπέ σου και θα φάει στο τραπέζι σου.
Ο βαθύς πόνος στο σπίτι σου θα διαρκέσει μία εβδομάδα, ένα μήνα, ένα χρόνο...Τότε θα προστεθείς στις αναμνήσεις και στη συνέχεια η ιστορία σου τελείωσε. Τελείωσε ανάμεσα στους ανθρώπους. Τελείωσε σε αυτόν τον κόσμο.
Αλλά ξεκίνησε η ιστορία σου στη νέα σου πραγματικότητα. Στη ζωή σου μετά το θάνατο. Η ζωή σου και όλα τα εγκόσμια έχασαν την αξία που είχαν: Σώμα, ομορφιά, εμφάνιση, επίθετο, άνεση, θέση, τραπεζικός λογαριασμός, σπίτι, αυτοκίνητο, επάγγελμα, τίτλοι, διπλώματα, μετάλλια, τρόπαια, φίλοι, σύζυγος, οικογένεια.
Στη νέα σου ζωή θα χρειαστείς μόνο το πνεύμα σου. Και η αξία που έχεις συγκεντρώσει εδώ θα είναι η μόνη περιουσία που θα έχεις εκεί. Αυτή η τύχη είναι η μόνη που θα πάρεις μαζί σου και δημιουργείται κατά τη διάρκεια της περιόδου που βρίσκεσαι εδώ. Όταν ζεις μία ζωή αγάπης για τους άλλους και σε γαλήνη με τον γείτονά σου, ζυμώνεις την πνευματική σου περιουσία.
Γι’ αυτό προσπάθησε να ζήσεις πλήρως και να είσαι ευτυχισμένος ενώ βρίσκεσαι εδώ, γιατί όπως είπε ο Φραγκίσκος της Ασίζης: «Δεν θα πάρεις αυτά που έχεις από ‘δω. Μόνο ό,τι έδωσες θα πάρεις».
π. Δημήτριος Μ.Τ.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ
Πώς αντιλαμβανόμαστε τη σωτηρία μας;
Το θέμα αυτό έχει και σύγχρονες προεκτάσεις. Σήμερα είναι πολλοί άνθρωποι προσκολλημένοι στον τύπο και ξεχνούν το σκοπό της ζωής τους. Ο σκοπός της χριστιανικής μας ζωής δεν είναι να φανούμε στους άλλους πως είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά να βιώσουμε με την πίστη μας τη χάρη του Θεού. Μπορούμε να πούμε πως η σωτηρία μας είναι η βίωση της θυσίας του Χριστού δια της πίστεως. Σωτηρία δεν είναι η κοινωνική μας καταξίωση, αλλά η κατάσταση της θεώσεως. Πολλοί θέλουν να αποκτήσουν ένα καλό όνομα με το να κάνουν καλές πράξεις «προς το θεαθήναι» (Ματθ. 6:1). Ακόμη, πολλοί έχουν την εντύπωση πως εξαντλείται η ευλάβειά μας με τη σχολαστική τήρηση θρησκευτικών τύπων. Ακόμα και η πραγματοποίηση καλών έργων, έξω όμως από τη χάρη του Θεού, δηλαδή αυτονομημένων και αποκομμένων από την κατά Χριστό ζωή, είναι ανώφελη. Δεν οδηγεί πουθενά τον άνθρωπο. Πρέπει να περισσεύει η δικαιοσύνη μας από τη δικαιοσύνη των ανθρώπων, δηλαδή «η κατά Χριστόν ζωή μας» να είναι ανώτερη από την ισχύ των κοινωνικών μας καταξιώσεων που προέρχονται από την εκπλήρωση των θρησκευτικών τύπων και των λεγομένων καλών μας έργων. Η σωτηρία μας είναι μυστήριο της χάριτος κι όχι αντιμισθία των καλών μας έργων, όπως φαντάζονται μερικοί. Βεβαίως τα καλά έργα είναι καρπός της χάριτος, αλλά η πίστη στο πρόσωπο του Κυρίου μας είναι η αιτία της σωτηρίας μας. Αυτή η πίστη γεννά και τα καλά έργα. Μόνα τους τα καλά έργα δεν σώζουν.
Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας υπήρξαν διδάσκαλοι της χάριτος, γιατί την είχαν βιώσει, γι’ αυτό και ονομάζονται πνευματικοί, δηλαδή καινούργιοι άνθρωποι. Άνθρωποι που μέσα στην καρδιά τους γεννήθηκε ο Χριστός και ενεργεί το Άγιο Πνεύμα. Η χάρη του Θεού τους δίδαξε να συμμετέχουν σωστά στα παθήματα του Χριστού, να ζουν μυστηριακή ζωή, να συμμετέχουν στο μυστήριο της ζωής, δηλαδή στη Θεία Ευχαριστία, να είναι ταπεινοί και να ζητάνε το έλεος του Θεού. Η χάρη του Θεού τους παρακίνησε να κάνουν και καλά έργα, χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση. Υπέμεναν τις θλίψεις, «ανάπαυσιν και παράκλησιν της χάριτος εκδεχόμενοι», κατά τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο. Είχαν την αδιάκριτη αγάπη. Η χάρη του Θεού ξεχύνεται παντού, αρκεί να βρεθεί κάποιος να την αναζητήσει και να την βιώσει εν Χριστώ Ιησού. Το πιο φοβερό πράγμα είναι να μην ενεργεί μέσα σου η χάρη του Θεού. Ας ευχηθούμε να ζήσουμε με την πίστη μας τη σώζουσα χάρη του Θεού, για να φθάσουμε τη σωτηρία μας.
«Φωνή Κυρίου», 27 Ιουλίου 2005, Ο Εδέσσης Ιωήλ
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
Είτε λάβεις απάντηση στην Προσευχή, είτε δεν λάβεις
Αν, λοιπόν, εισακούστηκες, ευχαρίστησε το Θεό. Αν δεν εισακούστηκες, μείνε κοντά Του, για να εισακουστείς. Αν, πάλι, Τον έχεις πικράνει με τις αμαρτίες σου, μην απελπίζεσαι. Όταν πικράνεις έναν άνθρωπο, αλλά στη συνέχεια παρουσιάζεσαι μπροστά του και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ, ζητώντας ταπεινά συγχώρηση, δεν θα κερδίσεις τη συμπάθειά του; Πολύ περισσότερο θα κερδίσεις τη συμπάθεια του ανεξίκακου Θεού, αν και το πρωί και το μεσημέρι και το βράδυ και κάθε ώρα επικαλείσαι την ευσπλαχνία Του με την προσευχή.
Ας τ’ ακούσουν όλα αυτά όσοι προσεύχονται με ραθυμία και βαρυγγωμούν, όταν ο Κύριος αργεί να ικανοποιήσει το αίτημά τους. Τους λέω: “Παρακάλεσε το Θεό!”. Και μου απαντούν: «Τον παρακάλεσα μια, δυο, τρεις, δέκα, είκοσι φορές, μα δεν έλαβα τίποτα». Μη σταματήσεις, ώσπου να λάβεις. Σταμάτησε, όταν λάβεις. Ή μάλλον, ούτε και τότε να σταματήσεις την προσευχή. Πριν λάβεις, να ζητάς. Και αφού λάβεις, να ευχαριστείς.