Μάρτιος - Απρίλιος 2026 

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

 Να Μας Αγαπάνε Ή Να Τους Αγαπάμε;

Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας. Η αγάπη χρειάζεται θυσίες. Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού.

Μη σε νοιάζει ποτέ, το εάν σε αγαπούν. Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι εάν σε αγαπούν, αλλά εάν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνον έτσι γεμίζει η ψυχή. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους και τότε έρχεται μυστικά μια μεταβολή, μια αλλαγή σε όλο το σύνολο. Αυτό που λέω είναι η καλύτερη ιεραποστολή.

Μάρτιος - Απρίλιος 2026

Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Ο Ταπεινός Έχει Όλες Τις Αρετές

– Γέροντα, φοβάμαι μήπως δεν σωθώ.

– Μη φοβάσαι· μαζί θα πάμε επάνω. Μόνο να πης στην Γερόντισσα να μας δώση δύο μεγάλα μπουκάλια για τον δρόμο – πρόσεξε να είναι πλαστικά, όχι γυάλινα, για να μη σπάσουν στο ταξίδι!… Θα τα γεμίσουμε νερό και, μέχρι να ανεβούμε στον Ουρανό, από την κούραση θα τα πιούμε! Μόνον τρία δάκτυλα θα αφήσουμε και θα παρακαλέσουμε τον Χριστό να το ευλογήση, να το κάνη κρασί και μετά θα το πιούμε και θα μεθύσουμε πνευματικά κοντά στον Χριστό.

– Γέροντα, ποιο είναι αυτό το νερό;

– Είναι η αγάπη προς τον Χριστό και τους αδελφούς.

– Και η μέθη;

– Είναι η μέθη από το Άγιο Πνεύμα. Αυτοί που μεθούν από το Άγιο Πνεύμα, αγάλλονται συνέχεια από την στοργή του Θεού, του Πατέρα τους. Αν μεθύση ο άνθρωπος πνευματικά με το ουράνιο κρασί, η ζωή του εδώ στην γη γίνεται μαρτυρική, με την καλή όμως έννοια. Αχρηστεύεται για τον κόσμο, αδιαφορεί για καθετί γήινο και όλα τα «θεωρεί σκύβαλα» (άχρηστα σκουπίδια). Βλέπεις, όσοι πίνουν πολύ και μεθούν, μετά δεν νοιάζονται για τίποτε.

«Μπάρμπα-Θανάση, το καλύβι σου καίγεται», φώναζαν σε κάποιο γεροντάκι που το καλύβι του είχε πάρει φωτιά. «Ασ’ το να καή», έλεγε αυτός, γιατί είχε πιει και ήταν μεθυσμένος!… Η άλλη μέθη, η ουράνια, είναι καλή, αλλά πρέπει να είναι κανείς συνέχεια εκεί, στο ατέλειωτο βαρέλι, το ουράνιο. Εύχομαι να βρήτε την παραδεισένια θεία κάνουλα και να πίνετε και να μεθάτε συνέχεια από το παραδεισένιο κρασί. Αμήν!

Από το βιβλίο, Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, λόγοι Ε’, Πάθη και Αρετές

Οκτώ ημέρες μετά την ανάστασή Του ο Ιησούς εμφανίζεται πάλι στους μαθητές Του. Αυτή την φορά είναι μαζί τους και ο Θωμάς. Οι λοιποί μαθητές ομολογούσαν και μαρτυρούσαν εξ ιδίας πείρας, προς τον Θωμά, ότι είδαν τον Κύριο Αναστημένο. Ο Θωμάς είχε ήδη πληροφορηθεί περί της τριημέρου Αναστάσεως του Κυρίου όχι μόνο από τους μαθητές, αλλά και από τις Μυροφόρες γυναίκες. Παρέμεινε όμως δύσπιστος. Ήθελε, όχι μόνο να ιδεί τον Κύριο, αλλά να βάλει και τα χέρια του στις πληγές που του προκάλεσε ο Σταυρός.

 Πόσοι άνθρωποι σήμερα δεν λέμε τα ίδια: «Αν δεν ιδώ με τα μάτια μου και δεν εξετάσω, δεν πιστεύω». Όμως ο Θεός όρισε ως τρόπο και μέσο ζωής για τον πιστό, την πίστη.

 Πίστη σημαίνει σιγουριά για αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα για αυτά που δεν βλέπουμε.

 Γι’ αυτό ο Κύριος, μας λέγει: «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να βλέπουν».

 Όμως επειδή ο Θωμάς ήταν ειλικρινής και καθαρός στην καρδιά, ο Χριστός δεν τον άφησε να χαθεί στους δρόμους της απιστίας. Μέγα το έλεος και η φιλανθρωπία του Δεσπότου Χριστού! Ενήργησε στον Θωμά, όπως ενεργεί σε κάθε καθαρή και ειλικρινή καδιά ανθρώπου. Εμφανίστηκε μπροστά του και τον κάλεσε να ερευνήσει τις πληγές. Ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή για τον Θωμά! Σεισμός γίνεται στην καρδιά του και στο νου του! Η θέα και μόνη του Χριστού ήταν αρκετή για να τον μετατρέψει από την μια στιγμή στην άλλη από δύσπιστο σε πιστό. Να μην έχει πλέον ανάγκη καμιάς άλλης αποδείξεως περί της Αναστάσεώς Του και να ομολογεί με πλήρη βεβαιότητα και πίστη, ότι ο Χριστός είναι πλέον ο Κύριός του και ο Θεός του! Κάνει μια ομολογία, που κανείς μέχρι την ώρα εκείνη δεν είχε κάνει.

 «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να ιδούν», μας λέγει ο Κύριος.

 Αδελφέ μου, πιστεύεις ακράδαντα στην εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου; Έχεις αναστηθεί και εσύ μαζί Του στην καινούργια εν Χριστώ ζωή, της χαράς, της ειρήνης και της ευφροσύνης; Είναι και για σένα ο Χριστός ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριός σου; Τον υπακούς και Τον ακολουθείς καθημερινά στη ζωή σου; Είσαι το συνειδητό μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ομολογείς από καρδιάς ότι προσδοκάς ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος;

 Μην αφήνεις την αμφιβολία και την δυσπιστία να κυβερνά την ζωή σου. Πίστεψε στο Χριστό χωρίς να ζητάς αποδείξεις. Δώσε την καρδιά σου σε Εκείνον και θα σε βεβαιώσει για την ύπαρξή Του και την ανάστασή Του. Ακολούθησέ Τον. Είναι «ο τοις πεσούσι παρέχων ανάσταση»!

Ν. Κ.

Μάρτιος - Απρίλιος 2026

BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH

Τανζανία
Ο Μπουκόμπας και Δυτικής Τανζανίας, Χρυσόστομος

Το διάστημα αυτό ζούμε στην Τανζανία μία μεγάλη πρόκληση! Μια ολόκληρη περιοχή στην περιφέρεια Κατάβι της δυτικής Τανζανίας, στα σύνορα με τη λίμνη Τανγκανίκα, έχει ζητήσει να προσέλθει στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η προσέλευσή τους είναι ομαδική. Ανήκαν στην ρωμαιοκαθολική ομολογία και ήταν οργανωμένοι σε μία Αδελφότητα ονομαζόμενη «Αγία Τριάς», μαζί με μία Μονή με 30 μοναχές και μία Μονή με 10 μοναχούς. Έχουν ένα ορφανοτροφείο, πολλές καλλιέργειες κλπ. Έχουν κάνει επίσημη γραπτή αίτηση και έχει ενημερωθεί προς τούτο το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, για να λάβουμε οδηγίες για τον τρόπο υποδοχής και ένταξης όλης αυτής της μεγάλης ομάδας.

Την ευθύνη αναλαμβάνει η Ιερά Επισκοπή μας, η οποία μαζί με τον μεγάλο αριθμό ενοριών έχει υπό την εποπτεία της και 15 ιεραποστολικά κλιμάκια, 30 νέους ιερείς, την ιερατική σχολή Μπουκόμπας «Ευαγγελιστής Μάρκος», το θεολογικό κολλέγιο «Άγιος Νικόλαος» Μουάνζας, την υπό ανέγερση Θεολογική Σχολή Άγιος Νεκτάριος, τα δύο γυμνάσια, το ένα δημοτικό σχολείο και το νοσοκομείο «Ανάστασις». Επιπρόσθετα, έχουμε αναλάβει την διαποίμανση τις νεοσυστηθείσας Ιεράς Επισκοπής Ρουάντας.

Τώρα έρχεται και η περιοχή Κατάβι, σε απόσταση χιλίων χιλιομέτρων από την Μπουκόμπα (βλ. χάρτη), όπου είναι η έδρα της Επισκοπής.

Εύχεστε και προσεύχεστε, αδελφοί μου, για την εμπέδωση του θεάρεστου έργου μας.

Πηγή: Ιεραπόστολος, Τ. 142, σελ. 118-121

Ο Μπουκόμπας και Δυτικής Τανζανίας, Χρυσόστομος, με ιερείς και λαϊκούς

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026

Πως να συμπεριφερόμαστε στους πλησίον μας  

«Ανάγκασε τον εαυτό σου, όταν συναντήσεις τον πλησίον σου, να τον τιμήσεις περισσότερο απ’ όσο αξίζει. Φίλησε τα χέρια και τα πόδια του με πολλή τιμή και σεβασμό, κράτησέ τα πολλές φορές και βάλε τα πάνω στα μάτια σου. Επαίνεσέ τον για αρετές που δεν έχει. Όταν αποχωριστείς από αυτόν, μίλησε μόνο καλά γι’ αυτόν και πες ό,τι αγαθό και τίμιο μπορείς. Με αυτόν τον τρόπο, τον προσελκύεις στο καλό και τον κάνεις να νιώθει ντροπή από την τιμή που του έδωσες, σπέρνοντας μέσα του σπέρματα αρετής.

Ακολουθώντας αυτήν την τακτική, συνηθίζεις τον εαυτό σου να δείχνει καλοσύνη, και αυτό αποτυπώνεται βαθιά μέσα σου. Έτσι, αποκτάς ταπεινότητα και, χωρίς πολλή προσπάθεια, θα κατορθώσεις τα μεγάλα. Επιπλέον, αν αυτός ο άνθρωπος έχει κάποια ελαττώματα, η τιμή που του έκανες τον κάνει πιο πρόθυμο να δεχτεί τη θεραπεία αυτών των ελαττωμάτων, νιώθοντας ντροπή για την καλή συμπεριφορά που έλαβε από εσένα.»

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026

Τί βγαίνει από την καρδιά του ανθρώπου; 

Είπε κάποιος ότι στις δοκιμασίες της ζωής και στις πικρές απογοητεύσεις με τους ανθρώπους η καρδιά κάποτε ραγίζει και τότε βγαίνει πικρία και δυσωδία.

Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε:

Όταν η καρδιά ραγίζει, αναδύει εκείνο που έχει μέσα της. Αν έχει δυσωδία, θα βγει προς τα έξω η δυσωδία. Αν έχει λουλούδια, θα βγει προς τα έξω η ευωδία τους. Τίποτε δεν μπορεί να δηλητηριάσει αυτή την ευωδία. Είναι η παρουσία της θεϊκής αγάπης, η οποία «εκκέχυται εν ταις καρδίες ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ιωαν. 5:5). Αν αφήσεις να μιλήσει η πατρική καρδιά της αγάπης, όλα θα είναι ρόδινα.

† π. Χριστόδουλος, Προηγούμενος Ι. Μονής Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026

Η Θεραπεία των Παθών μας

Η θεραπεία ενός πάθους, δεν έγκειται στο να φύγει το πάθος που υπάρχει, αλλά στο να αντικατασταθεί από την αντίστοιχη αρετή. Έχει κάποιος, για παράδειγμα, το πάθος της κλοπής. Κάποια στιγμή αποφασίζει να εξομολογηθεί και σταματάει να κλέβει.

Αυτό δεν είναι η θεραπεία του πάθους της κλεψιάς, αλλά η παύση της πράξεως. Αν κάποιος μείνει μόνο στην παύση της πράξεως, υπάρχει κίνδυνος υποτροπής, διότι μέσα του θα νοσταλγεί την πράξη. Θα ομοιάζει με κάποιον που κλαδεύει τα δέντρα και όχι τις ρίζες τους. Θα ξαναφυτρώσουν… Με το να νοσταλγώ μία αμαρτία, έχω πέσει στην αμαρτία κατά το ήμισυ (πτώση εν τη προαιρέση) και ενώ θα είμαι εξομολογημένος, ουδέποτε θα είμαι μετανοημένος.

Η θεραπεία του πάθους θα ξεκινήσει όταν ο άνθρωπος σταματήσει να κλέβει και αρχίσει να καλλιεργεί την αντίστοιχη αρετή, δηλαδή την αρετή της ελεημοσύνης. Και όταν κατακτήσει την αρετή της ελεημοσύνης, η αρετή αυτή θα τον εμποδίσει να κάνει υποτροπή στην κλεψιά.

Από κανένα πάθος (διαβολική συνήθεια) δεν μπορούμε να απαλλαγούμε, αν δεν το «μισήσουμε» και δεν το εξομολογηθούμε με ειλικρίνεια. Αν δεν μισήσω το πάθος, τέλεια μετάνοια δεν υπάρχει και χωρίς τέλεια μετάνοια, η εξομολόγηση δεν με ωφελεί και κινδυνεύω να κολαστώ…

Θα καλλιεργήσω λοιπόν την αντίστοιχη αρετή και τότε θα βρίσκομαι στα 4/5 της τέλειας μετάνοιας. Για να είναι τέλεια η μετάνοια θα πρέπει να εξασκώ την αρετή ταπεινά και όχι επιδεικτικά και υπερήφανα, όπως θα προσπαθήσει ο διάβολος με λογισμούς να με πείσει…

† Γέροντας Εφραίμ (πρώην Δικαίος της Σκήτης
του Αγίου Ανδρέα Αγίου Όρους)

Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026

Πώς μπορείς να καταλάβεις εάν πράγματι υπακούς στον Θεό;

Να υπακούς στο Θεό. Γιατί μπορεί να φαίνεται ότι τον υπακούς, ενώ δεν τον υπακούς. Η υπακοή φαίνεται όταν κάνεις το θέλημά Του και τότε σου δίνει τη ειρήνη Του.

Όταν έχεις υπομονή μέσα στα προβλήματα, τότε καταλαβαίνεις ότι υπακούς στον Θεό και είναι μαζί Σου.

Και όταν προσεύχεσαι, να λες: Κύριε συγχώρεσε μας, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε δικοί Σου, αλλά πολλές φορές δεν είμαστε!

Αθηνά Κ.