Μάρτιος - Απρίλιος 2026
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Η ευχαριστία στην προσευχή μας
Η προσευχή μας να ξεκινάει η πρώτα με θερμή ευχαριστία. Πριν ακόμα λάβουμε απάντηση για τα αιτήματά μας, να ευχαριστούμε τον Θεό. Μα, πώς γίνεται αυτό; Μας το διδάσκει ο απ. Παύλος στην προς Φιλιππισίους επιστολή του, κεφ. 4 και στίχοι 6-7: «Για τίποτε να μην σας πιάνει άγχος, αλλά σε κάθε περίσταση τα αιτήματά σας να τα απευθύνεται στον Θεό με προσευχή και δέηση που θα συνοδεύονται από ευχαριστία. Και η ειρήνη του Θεού, πού είναι ασυλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές σας κοντά στον Ιησού Χριστό».
Ο απ. Παύλος επομένως μας προτρέπει να ευχαριστούμε τον Θεό όταν του ζητάμε κάτι. Αλλά, γιατί να Τον ευχαριστούμε, πριν ακόμα απαντηθούν τα αιτήματά μας; Να τον ευχαριστούμε για όσα μας έδωσε στο παρελθόν. Για παράδειγμα:
Αντιμετωπίζουμε κάποιον πειρασμό; Τότε λέμε, Κύριε, σε ευχαριστούμε για τις τόσες φορές που μας γλίτωσες από πολλούς πειρασμούς. Έτσι θα μας ελευθερώσεις και τώρα.
Αντιμετωπίζουμε κάποια ασθένεια; Κύριε, Σε ευχαριστούμε για την υγεία που μας χάρισες τόσα χρόνια. Κύριε, Σε ευχαριστούμε για τις τόσες φορές που μας θεράπευσες στο παρελθόν. Το ίδιο θα κάνεις και τώρα, και γι’ αυτό Σε ευχαριστούμε!
Συνδυάζουμε λοιπόν την ευχαριστία για τις ευλογίες του Θεού στο παρελθόν, με το παρόν.
Θυμόμαστε το θαύμα του Ιησού Χριστού που θεράπευσε τους 10 λεπρούς και μόνον ένας επέστρεψε για να Τον ευχαριστήσει. Βλέποντας ο Ιησούς την ευχαριστιακή καρδιά του πρώην λεπρού, του χάρισε, μαζί με την υγεία, και την σωτηρία της ψυχής του!
Τέλος, ο Μέγας Βασίλειος μας συμβουλεύει: «Προσευχόμενος, μη ευθέως επί αίτησιν έρχου». Δηλαδή, η προσευχή μας να ξεκινάει πρώτα με δοξολογία και ευχαριστία, μετά με μετάνοια και τελευταίο να φέρνουμε το αίτημά μας στον Πατέρα Θεό.
Ας μην ξεχνάμε αδελφοί να είμαστε ευγνώμονες στον Θεό για το κάθε τι στη ζωή μας.
Μ. Ψαρέλλης
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2026
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου
Ρωτά μια κυρία: «Το βράδυ, κατάκοπη καθώς είμαι από το μόχθο της ημέρας, δεν έχω όρεξη για προσευχή. Άλλωστε, γιατί να προσευχηθώ;…».
Απαντά ο Άγιος: «Μα πώς είναι δυνατό να μην έχει κανείς διάθεση επικοινωνίας με τον Κύριο, έστω και εξουθενωμένη σωματικά; Μήπως οι οποιεσδήποτε διασκεδάσεις ξεκουράζουν τον άνθρωπο; Όχι, αυτές τον καταπονούν περισσότερο, ενώ η προσευχή έλκει τη Θεία Χάρη, που αναπαύει σώμα και ψυχή.
Δεν προσεύχεστε, λοιπόν… Ή είστε θυμωμένη με το Θεό ή πιστεύετε ότι δεν Τον έχετε ανάγκη. «Γιατί να προσευχηθώ;», αναρωτιέστε. Νιώθετε αυτάρκεια και αυτοϊκανοποίηση. Είστε χορτάτη! Και δεν θέλετε να ζητάτε…
Κάθε βράδυ, όσο κουρασμένη κι αν είστε, μην παραλείπετε να καταφεύγετε σ’ Εκείνον. Να προσεύχεστε γονατιστή ή καθισμένη. Και όταν μπορείτε, να σηκώνεστε όρθια. Δεν έχει τόση σημασία ή στάση, φτάνει να προσεύχεστε. Να ευχαριστείτε τον Κύριο για την ημέρα που πέρασε, όσο δύσκολη κι αν ήταν, να Τον παρακαλάτε για μια καλή νύχτα και να ζητάτε συγχώρηση με βαθειά μετάνοια για τα σφάλματά σας».
Οδηγίες προς όλους: Προσευχή τη νύχτα στο κρεβάτι.
Στη διάρκεια της νύχτας, όποτε ξυπνάτε για λίγο και πριν σας ξαναπάρει ό ύπνος, να προσεύχεστε έτσι όπως είστε ξαπλωμένοι. Αυτό δεν είναι κακό. Απεναντίας μάλιστα, αν συνηθίσετε να λέτε την ευχή ή κάποιον ψαλμό στα μεσοδιαστήματα του ύπνου, θα διώχνετε όλους τους κακούς λογισμούς, που σας πολεμούν εκείνη την ώρα».
(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην πνευματική ζωή,
Ι. Μ. Παρακλήτου, Έκδ. ε΄, σ. 47-48)
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2025
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Οσίου Εφραίμ του Σύρου
Ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἑκούσια ὑπέμεινες τὸν σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὴ σωτηρία μας, γιὰ νὰ σώσεις τὸ γένος μας, ποὺ εἶχε φυλακισθεῖ στὰ κατώτατά της γῆς,
Σὺ ποὺ μὲ τὸ θάνατό Σου ἐπήγασες ζωὴ στὸν κόσμο, καὶ νέκρωσες τὸν θάνατο καὶ σὰν σκηνὴ ξέσκισες καὶ κατέστρεψες τὸ δεσμωτήριο τοῦ Ἅδη, ἡ βροχὴ τῆς ἀφθαρσίας, ὁ ἀτίμητος μαργαρίτης τῆς θείας ἀστραπῆς, τὸ ζωηφόρο σταφύλι ποὺ ἀποστάζεις τὸ γλυκασμὸ τῆς παγκόσμιας σωτηρίας, τὸ ἀληθινὸ καὶ ἀνέσπερο φῶς, ὁ Λόγος, ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ἡ λάμψη τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ, ἀκατάληπτε καὶ ἀνεξερεύνητε Χριστέ, ὁ μόνος εὔσπλαγχνος καὶ συμπαθής, δεῖξε καὶ σὲ μένα τὸν ἁμαρτωλὸ τὴν πολλή Σου ἀγαθότητα, καὶ ἀκούοντας τὶς παρακλήσεις μου, δώρησέ μου ὅλα ὅσα σου ζητῶ.
Μὴ μὲ ἀποδοκιμάσεις τὸν ἀδιόρθωτο. Μὴ μὲ ἀπορρίψεις τὸν ρᾴθυμο καὶ ἀνυπόμονο. Μὴν πεῖς σὲ μένα τὸν ἄθλιο στὴ Δευτέρα Παρουσία Σου: «Τί ὑπέμεινες γιὰ μένα;» γιατὶ δὲν ὑπέφερα ποτὲ ἔστω καὶ λίγο... Λυπήσου, Κύριε, λυπήσου, εὔσπλαγχνε, λυπήσου, φιλάνθρωπε, λυπήσου, μόνε ἀγαθέ, καὶ μὴ μὲ κρίνεις ἀνάξιό της ἀγάπης Σου.
Μὴ μὲ ἐλέγξεις ὀργισμένος καὶ μὴ θυμηθεῖς τὶς παλιὲς καὶ τὶς πρόσφατες ἀνομίες μου. Σὲ Σένα τὸν Κύριο καὶ Θεὸ εἶναι ἡ δικαιοσύνη καὶ σὲ μένα ἡ ντροπή...
Σπλαγχνίσου με καὶ ἐλέησέ με μόνο γιὰ τὴν ἀγαθότητά Σου. Στήριξε τὴν ψυχή μου Σὺ ποὺ ἀνορθώνεις τοὺς πεσμένους. Δές, οἱ ἁμαρτίες μου εἶναι μεγάλες καὶ πολλές, καὶ ἡ προσευχή μου εἶναι ἀδύνατη, καὶ ἡ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς μου ξήρανε τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας...
Βοήθησέ με, Κύριε, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ σῶσέ με τὸν ἀσεβῆ χάρη στὴν εὐσπλαγχνία Σου. Μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων... Ἀμήν.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2025
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Σημεία Και Τεράστια
Από Τους Πρώτους Χριστιανούς
Στα πρώτα βήματα των μαθητών του Χριστού, ακριβώς μετά την Ανάληψη του Κυρίου και την Πεντηκοστή, ανέβαιναν μαζί ο Πέτρος κι ο Ιωάννης στο ναό, στις τρεις το απόγευμα, την ώρα της προσευχής. Μπροστά στην πύλη του ναού, που λέγεται Ωραία, έφερναν έναν άνθρωπο χωλό εκ γενετής και τον έβαζαν κάθε μέρα εκεί για να ζητάει ελεημοσύνη απ’ αυτούς που έμπαιναν στο ναό. Αυτός τους κοίταξε με προσοχή περιμένοντας κάτι να πάρει απ’ αυτούς. Αλλά ο Πέτρος είπε: «Χρήματα ασημένια και χρυσά δεν έχω· αυτό όμως που έχω, αυτό σου δίνω: στο όνομα του Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, σήκω πάνω και περπάτα!» Και πιάνοντάς τον από το δεξί χέρι, τον σήκωσε. Αμέσως στερεώθηκαν τα πόδια του και οι αστράγαλοί του και μ’ ένα πήδημα στάθηκε όρθιος κι άρχισε να περπατάει. Ύστερα μπήκε μαζί τους στο ναό, περπατώντας και πηδώντας και δοξολογώντας το Θεό.
Ως αποτέλεσμα, οι μαθητές του Χριστού να αρχίσουν να κηρύττουν στον λαό για την ανάσταση του Ιησού και να τον προτρέπουν σε μετάνοια.
Ενώ αυτοί μιλούσαν στο λαό, τους πλησίασαν οι ιερείς και ο διοικητής της φρουράς του ναού και οι Σαδδουκαίοι, αγανακτισμένοι, γιατί δίδασκαν το λαό και κήρυτταν ότι η ανάσταση του Ιησού αποδεικνύει την ανάσταση των νεκρών. Τους συνέλαβαν, λοιπόν, και τους έβαλαν στη φυλακή και την επόμενη μέρα τους κάλεσαν και τους έδωσαν εντολή να μη μιλούν καθόλου ούτε να διδάσκουν για τον Ιησού.
Όταν οι δύο απόστολοι απολύθηκαν, πήγαν στους αδερφούς και τους ανακοίνωσαν όσα τους είπαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι. Αυτοί, όταν τ’ άκουσαν, προσευχήθηκαν όλοι μαζί στο Θεό και είπαν: «Κύριε, εσύ δημιούργησες τον ουρανό, τη γη, τη θάλασσα και όλα όσα βρίσκονται σ’ αυτά...Και τώρα, Κύριε, κοίταξε τις απειλές τους! Δώσε δύναμη στους δούλους σου να κηρύττουν το λόγο σου με θάρρος. Άπλωσε το χέρι σου, για να γίνονται θεραπείες και θαυματουργικές αποδείξεις της δύναμής σου, στο όνομα του άγιου δούλου σου, του Ιησού».
Όταν τελείωσαν την προσευχή, σείστηκε ο τόπος όπου ήταν συγκεντρωμένοι· όλοι πλημμύρισαν από το Άγιο Πνεύμα και κήρυτταν το λόγο του Θεού με θάρρος (Πράξεις των Αποστόλων, Κεφ. 3 και 4).
Στο παραπάνω περιστατικό βλέπουμε πόσο άμεσα απαντούσε ο Θεός στην προσευχή της πίστης.
Ξέρουμε ότι ο Θεός δεν αλλάζει, αντίθετα είναι ο ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες. Επομένως, να μην αμφιβάλλει η καρδιά μας, αλλά όταν προσευχόμαστε και ζητάμε το θέλημα του Θεού, να πιστεύουμε ότι ο Θεός ακούει και απαντάει.
Ιούλιος - Αύγουστος 2025
OΛA ΔYNATA ME THN ΠPOΣEYXH
Ἡ Ἁγία Προσευχή Ἀνασταίνει
Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς
Ἡ ἁγία προσευχή ἀνασταίνει τόν καθένα ἀπό μᾶς, ὅταν εἶναι εἰλικρινής, ὅταν φέρνει ὅλη τήν ψυχή στόν οὐρανό, ὅταν ἐσύ μέ φόβο καί τρόμο λέγῃς στόν Κύριο:
«Δές, δές τούς τάφους μου, ἀναρίθμητοι εἶναι οἱ τάφοι μου, Κύριε! Μέσα σέ κάθε ἕναν ἀπό αὐτούς τούς τάφους, νά ’την ἡ ψυχή μου, νά ’την νεκρή, μακρυά ἀπό Σένα, Κύριε»!
Ναί, μέ τήν ἁμαρτία, μέ τά πάθη μας, πεθαίνουμε ψυχικά. Ἡ ψυχή ἀποθνήσκει, ὅταν χωρίζεται ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἁμαρτία εἶναι δύναμις πού χωρίζει τήν ψυχή ἀπό τόν Θεό.
Καί ἐμεῖς, ὅταν ἀγαπᾶμε τήν ἁμαρτία, ὅταν ἀγαπᾶμε τίς ἁμαρτωλές ἡδονές, στήν πραγματικότητα ἀγαπᾶμε τόν θάνατό μας, ἀγαπᾶμε τούς τάφους, τούς δυσώδεις τάφους, μέσα στούς ὁποίους ἡ ψυχή μας ἀποσυντίθεται.
Ἄν πενήντα φορές τήν ἡμέρα ἁμαρτήσῃς, ἄν πενήντα φορές ντροπιασθῇς, ἄν πενήντα τάφους σκάψῃς σήμερα, μόνο φώναξε: «Κύριε, δός μου μετάνοια. Πρίν εἰς τέλος ἀπόλωμαι, σῶσον με».
Ὁ Ἀγαθός Κύριος, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τήν ἀσθένεια καί τήν ἀδυναμία τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς καί τῆς ἀνθρωπίνης θελήσεως, εἶπε: «Ἔλα, ἀδελφέ. Ἀκόμη κι ἄν ἑβδομηκοντάκις τήν ἡμέρα ἁμαρτήσῃς, πάλι ἔλα καί πές: ἥμαρτον».