Θα σε Βοηθήσει ο Θεός
Ο Θεός είναι το μόνο Πρόσωπο που δεν αδικεί κανέναν άνθρωπο και που δεν έχει απωθημένα για κανέναν. Και είναι τέτοιος ο Θεός, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α’ Ιωάν. 4:8). Σαν Θεός αγάπης που είναι, δίνει σε όλους τους ανθρώπους τις ίδιες ευκαιρίες να Τον αναγνωρίσουν ως Θεό τους και Κύριό τους, ώστε να ευεργετηθούν από Αυτόν. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται πόσο έξυπνος ή κουτός, μορφωμένος ή αμόρφωτος, πλούσιος ή φτωχός, μικρός ή μεγάλος είναι ο άνθρωπος. Γι’ Αυτόν όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Όλοι οι άνθρωποι έχουν άμεσα την ανάγκη Του. Οι άνθρωποι, όμως, συνειδητά αδιαφορούν να Τον γνωρίσουν.
Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, Αυτός που αποκάλυψε και παρουσίασε το Θεό με τη ζωή Του και τα έργα Του στην ανθρωπότητα, στην «επί του όρους Ομιλία» είπε το εξής χαρακτηριστικό για την αγάπη του Θεού σε όλους τους ανθρώπους: «Ο Θεός ανατέλλει τον ήλιο του για καλούς και κακούς και στέλνει βροχή σε δίκαιους και άδικους» (Ματθ. 5:45). Ο Θεός ενδιαφέρεται και αγαπάει όλους. Θέλει όλοι οι άνθρωποι να Τον αναγνωρίζουν, όχι μόνο ως Δημιουργό τους, αλλά ως Θεό που έχει τη δύναμη να τους βοηθήσει στα καθημερινά τους προβλήματα.
Ο Θεός μέσα στους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας βοηθά και συμπαραστέκεται σε κάθε άνθρωπο που ζητάει τη βοήθειά Του. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι γνήσια και πρακτική. Ο Θεός υπάρχει για να δίνει αυτό που ο άνθρωπος έχει ανάγκη.
Καθώς μελετούμε την Αγία Γραφή, που είναι το Θεόπνευστο Βιβλίο του Θεού, βλέπουμε ξανά και ξανά το θερμό ενδιαφέρον του Θεού για κάθε άνθρωπο. Ο Απ. Παύλος, κηρύττοντας στους Αθηναίους και παρουσιάζοντάς τους για πρώτη φορά τον αληθινό « Άγνωστο» γι’ αυτούς Θεό, είπε τα παρακάτω: «Ο Θεός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πράξεις Αποστόλων 17:25). Ο Θεός λοιπόν, ενδιαφέρεται για όλες τις υποθέσεις της ζωής μας και για όλες τις ανάγκες μας. Στους ψαλμούς, ο βασιλιάς των προφητών Δαβίδ, πάνω σ’ αυτή την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο γράφει: «Οι οφθαλμοί πάντων αποβλέπουσι προς σε και συ δίδεις εις αυτούς την τροφήν εν καιρώ. Ανοίγεις την χείρα σου και χορταίνεις την επιθυμίαν παντός ζώντος» (Ψαλμ. 145:15,16). Βλέπουμε, ότι ο Θεός δείχνει την αγάπη Του στον άνθρωπο με τέτοιες γενναιόδωρες χειρονομίες, ώστε να ικανοποιεί απόλυτα τις επιθυμίες του ανθρώπου.
Ενώ, λοιπόν, ο Θεός μας βοηθάει σε όλες τις ανάγκες μας, ο σύγχρονος άνθρωπος παραμένει, δυστυχώς, αβοήθητος και φορτωμένος με άγχη. Αυτό συμβαίνει γιατί συνειδητά πιστεύει ότι οι ανάγκες του είναι μόνον υλικές. Έτσι, δουλεύει σκληρά, κουράζεται σωματικά και ψυχικά, φορτώνεται με άγχη και πηγαίνει απ’ το κακό στο χειρότερο. Ως αποτέλεσμα, τα αγαθά που αποκτάει του δημιουργούν περισσότερη θλίψη παρά χαρά. Αγνοεί και επιμένει να αγνοεί, ότι είναι ο μόνος ζωντανός οργανισμός στη γη που έχει δημιουργηθεί από τον Θεό σε «ψυχήν ζώσα». Είναι το μόνον ον που είναι «γένος Θεού» (Πράξεις 17:29) και σαν γένος Θεού δεν μπορεί να ζει μόνο με υλικά αγαθά και να είναι ευτυχισμένος. Χρειάζεται να ζητήσει το Θεό να έλθει στη ζωή του, να τον καθαρίσει από όλα τα κακά και τα βάρη του και να τον κάνει έναν καινούργιο άνθρωπο. Όσο ο Θεός κι αν φροντίζει τις γήινες ανάγκες του, δεν πρόκειται ποτέ ο άνθρωπος να ικανοποιηθεί και να γεμίσει εσωτερικά, αν δεν ζητήσει το Θεό που τον δημιούργησε να έρθει στη ζωή του και να την κάνει όπως θέλει ο Θεός να είναι.
Το έργο αυτό της αναδημιουργίας του ανθρώπου, το έκανε ο Ιησούς Χριστός επάνω στο Σταυρό. Στο Σταυρό χύνοντας το αίμα Του, καθαρίζει, ελευθερώνει, σώζει, λυτρώνει και ξαναφτιάχνει κάθε άνθρωπο που μετανοεί για τις αμαρτίες του και ζητάει από το Θεό να τον κάνει ένα καινούργιο άνθρωπο. Όταν το κάνει αυτό, γίνεται ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος, χαίρεται και απολαμβάνει με τον σωστό τρόπο του Θεού τα υλικά αγαθά. Τότε καταλαβαίνει, ότι δεν είναι μόνον ύλη. Τότε, και μόνον τότε, ζει ευτυχισμένος και χαρούμενος γιατί απολαμβάνει όλα τα υλικά και πνευματικά αγαθά του Θεού.
Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας
Από αυτή τη λατρεία για τον Χριστό προήλθε Το Άσμα Ασμάτων του σοφού Σολομώντος. Αυτό το βιβλίο καλλιεργεί το θείο πόθο, τη θεία αγάπη, τη λατρεία και την εγρήγορση σε σχέση με τον ουράνιο Νυμφίο. Τι ωραία λόγια, γεμάτα αγάπη, πάθος, έρωτα Θείο! Φαίνονται σαν ανθρώπινα, είναι όμως θεία. «Ότι τέτρωμαι της σης αγάπης εγώ, μη χωρίσεις με νυμφίε επουράνιε», λέει ένα τροπάριο του εσπερινού της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας. Δηλαδή πάσχω, υποφέρω. Σε ζητάει η ψυχή μου, θέλει Εσένα που είσαι το φως, η ζωή, ο Κύριός μου και ο Θεός μου.
Κατ’ εξοχήν στο Άσμα Ασμάτων βλέπουμε τον Χριστό ως Νυμφίο. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής μας. Η ψυχή μας, νύμφη Του, Τον ακολουθεί σ’ όλα. Και στο μαρτύριο και στο Γολγοθά και στη Σταύρωση, αλλά και στην ανάσταση. Όταν φθάσουμε σ’ αυτή την αγάπη, τότε ο Χριστός θα εγκύψει μέσα μας και θα γεμίσει την ψυχή μας.
Διαρκώς ατενίζουμε προς τα άνω, προς τον Χριστό. Να οικειώνεσθε με τον Χριστό, να εργάζεσθε με τον Χριστό, να ζείτε με τον Χριστό, ν’ αναπνέετε με τον Χριστό, να πονάτε με τον Χριστό, να χαίρεστε με τον Χριστό, να είναι το παν για σας ο Χριστός. Η ψυχή σας να ζητάει, να φωνάζει τον Νυμφίον της: «Σε, Νυμφίε μου, ποθώ!» Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος, είναι ο Πατέρας, είναι το παν. Δεν υπάρχει ανώτερο πράγμα στη ζωή από το να αγαπάμε τον Χριστό. Ότι θέλομε είναι στο Χριστό. Ο Χριστός είναι το παν. Όλη η χαρά, όλη η ευφροσύνη, όλη η παραδεισιακή ζωή. Όλα τα μεγαλεία έχομε, όταν έχομε τον Χριστό μέσα μας. Η ψυχή που είναι ερωτευμένη με τον Χριστό είναι πάντα χαρούμενη κι ευτυχισμένη, όσους κόπους και θυσίες κι αν της κοστίσει αυτό.
Κανείς δεν μπορεί ν’ αρνηθεί ότι το πλήρωμα είναι ο Χριστός. Όσοι αρνούνται αυτήν την αλήθεια είναι «άρρωστοι ψυχικώς». Κατέχονται υπό του κακού πνεύματος. Αρνούνται αυτό που τους λείπει. Έτσι βρίσκει κενή την ψυχή τους και μπαίνει ο διάβολος μέσα τους. Κι όπως το παιδί πληγώνεται πολύ βαθειά, αν στερηθεί στη ζωή του τον πατέρα και την μητέρα του, έτσι, και πολύ περισσότερο, αν στερηθεί ο άνθρωπος τον Χριστό και την Παναγία.
«Λόγος περί της Αγίας Πεντηκοστής»
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
Ο ίδιος δε ο Κύριος έλεγε: «Όποιος πιστεύει σε μένα, θα ρεύσουν ποτάμια ζωντανού ύδατος από την κοιλιά του», το οποίο ερμηνεύοντας ο Ευαγγελιστής: «τούτο το έλεγε περί του Πνεύματος που επρόκειτο να λαμβάνουν οι πιστεύοντες σ’ αυτόν». (Ιω. 17,39). Έλεγε επίσης στους μαθητές του: «Εάν με αγαπάτε, θα τηρήσετε τις εντολές μου, κι εγώ θα ζητήσω από τον Πατέρα να σας στείλει άλλο Παράκλητο, για να μείνει μαζί σας αιωνίως, το Πνεύμα της αληθείας» και «Ο δε Παράκλητος, το Άγιο Πνεύμα, που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομά μου, εκείνος θα σας διδάξει τα πάντα» και «θα σας οδηγήσει σε όλη την αλήθεια». (Ιω.14,15 - 14,26 - 15,26 - 17,39).
Τώρα λοιπόν εκπληρώθηκε η επαγγελία και κατήλθε το Άγιο Πνεύμα, σταλμένο και δοσμένο από το Πατέρα και τον Υιό και αφού περιέλουσε τους αγίους μαθητές και τους άναψε ως πραγματικές λαμπάδες και τους ανέδειξε σε φωστήρες υπερκοσμίους και παγκοσμίους. Όπως δε, αν κανείς ανάψει από τη φωσφόρο λαμπάδα άλλη και από εκείνη άλλη και ούτω καθεξής, κρατώντας το με τη διαδοχή, έχει πάντοτε το φως μόνιμα, έτσι διά της χειροτονίας των Αποστόλων επί τους διαδόχους των διαδίδεται η χάρις του θείου Πνεύματος δι’ όλων των γενεών και φωτίζει όλους τους υπακούοντας στους ποιμένες και διδασκάλους.
Το Άγιο Πνεύμα που δεν αποστέλλεται μόνο, αλλά και αποστέλλει τον από τον Πατέρα Υιό πάνω στη γη, μας δίδαξε θαυμαστά και μεγάλα. Διότι το Άγιο Πνεύμα ήταν πάντοτε και συνυπήρχε με τον Υιό στον Πατέρα, συνδημιουργώντας στον καιρό τους τα δημιουργηθέντα και συνανακαινίζοντας τα φθαρέντα και συγκρατώντας τα διαμένοντα, πανταχού παρόν και τα πάντα πληρόν και διέπον και εφορών. Όχι μόνο παντού, αλλά και πάνω από το παν, ούτε σε όλο τον αιώνα και το χρόνο μόνο, αλλά και πριν από κάθε αιώνα και χρόνο».
Ο Χριστός Αναστήθηκε
Tο κεντρικό μήνυμα της πρώτης αποστολικής Εκκλησίας και το σπουδαιότερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν, είναι και θα είναι η ανάσταση του Ιησού Χριστού. Οι άγιοι Απόστολοι και Πατέρες της Εκκλησίας, πιστεύοντας στην ανάσταση του Χριστού, κήρυξαν, θαυματούργησαν και στο τέλος πολλοί από αυτούς μαρτύρησαν, δίνοντας την ζωή τους για την πίστη αυτή.
Η ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο γεγονός της ανθρωπότητας.
Στην ιστορία των θρησκειών, μόνον ο τάφος του ιδρυτή του Χριστιανισμού είναι άδειος. Γι’ αυτό ακριβώς, η βάση και το θεμέλιο της πίστης μας είναι η ανάσταση. Ο απ. Παύλος γράφει: «Εάν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, δεν έχει καμία αξία η πίστη σας, βρίσκεστε ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας» (Α’ Κόρινθ. 15:17).
Το πιο σημαντικό και καταπληκτικό γεγονός της ανάστασης είναι η άμεση σχέση με τον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός δεν αναστήθηκε μόνο για να αποδείξει ότι είναι Θεός, αλλά για να δώσει την πίστη και την ελπίδα στον άνθρωπο ότι αυτός μπορεί να αναστηθεί ουσιαστικά και πραγματικά σε μια νέα ζωή. Η ανάσταση του Χριστού έγινε για να μπορεί ο άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό ή δεν είναι συνειδητός Χριστιανός, με μετάνοια για τις αμαρτίες του και με πίστη στο απολυτρωτικό έργο του Χριστού στο σταυρό και την ανάσταση, να «ανασταίνεται» σε μια υπέροχη ζωή εδώ κάτω στη γη και σε μια ακόμη πιο υπέροχη ζωή μετά το θάνατο.
Την ανάσταση του Χριστού την καταλαβαίνει κανείς όταν την πειραματιστεί στη ζωή Του. Η ανάσταση δεν διδάσκεται, δεν μαθαίνεται, δεν συζητιέται. Είναι ζωντανή εμπειρία αυτών που πίστεψαν σ’ αυτή και ζήτησαν την προσωπική τους ανάσταση. Η ανάσταση είναι η ολοκληρωτική ήττα του θανάτου και η μετάβαση του ταπεινωμένου ανθρώπου σε μια νέα ζωή. Ο Ιησούς Χριστός είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, κι αν πεθάνει θα ζήσει. Και καθένας που ζει κι εμπιστεύεται σ’ εμένα δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιωάν. 11:25,26). Αυτούς τους ανθρώπους ο αναστημένος Χριστός αναλαμβάνει να τους βοηθήσει καθημερινά. Σ’ αυτούς φανερώνεται ζωντανός, παντοδύναμος και πανάγαθος.
Στην αγχώδη εποχή μας, όπου ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ταραγμένος ανήσυχος, νευρικός, ανικανοποίητος, φορτωμένος με καταθλίψεις, φόβους, άγχη, προβλήματα και αρρώστιες, ο Θεάνθρωπος επαναλαμβάνει τα λόγια που είπε στις γυναίκες μετά την ανάστασή Του: «Μη φοβάσαι» (Ματθ. 28:10). Αφού ο θάνατος, το πιο φοβερό γεγονός για τον άνθρωπο, έχει νικηθεί, οποιοδήποτε άλλο κακό μπορεί να νικηθεί. Ο Ιησούς Χριστός είναι πιο δυνατός απ’ όλα τα κακά που αντιμετωπίζουμε. Έτσι, μπορεί και θέλει να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τη στενοχώρια, την κακία, την ακολασία, θέλει και μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα και να θεραπεύσει κάθε αρρώστια. Εκείνο που πρέπει να κάνει ο άνθρωπος, είναι να σταθεί ταπεινά, σαν τον τελώνη και τον άσωτο, και με ειλικρίνεια και πίστη να ζητήσει τη σωτηρία του και την ανάστασή του. Ο Χριστός δέχεται όλους. Το δήλωσε κατηγορηματικά όταν είπε: «Τον ερχόμενο προς εμέ δεν θέλω εκβάλει έξω» (Ιωάν. 6:37).
Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
«Μεγάλο και Θείο, απόρρητο και ακατανόητο, όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στους αγγέλους και τους αρχαγγέλους είναι το γεγονός ότι η φύση μας έγινε ομόθεος διά του Ιησού Χριστού και μας χαρίστηκε η επάνοδός μας στο καλύτερο. Αυτό είναι το μυστήριο που πιστεύεται, αλλά δεν γνωρίζεται. Είναι ακατανόητο όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους αγγέλους και τους αρχαγγέλους. Αρχίζει από το γεγονός που γιορτάζεται σήμερα. Ο αρχάγγελος ευαγγελίζεται στην Παρθένο τη σύλληψη του Ιησού Χριστού. Εκείνη έκπληκτη ζήτησε τον τρόπο με τον οποίο αυτό θα γινόταν και είπε προς αυτόν: «Πώς θα μου συμβεί αυτό αφού δεν γνωρίζω άνδρα;» και τότε ο αρχάγγελος κατέφυγε προς τον Θεό λέγοντας: «Πνεύμα Άγιο θα έρθει σ’ εσένα και δύναμις Υψίστου θα σε επισκιάσει». Αυτό που ομολογείται από τον αρχάγγελο προς την Παρθένο ενέχει το μεγαλύτερο μυστήριο. Ο Σωτήρας και Λυτρωτής του ανθρωπίνου γένους, θα γίνει άνθρωπος για να σώσει τον άνθρωπο.
Παραβαίνοντας την εντολή του Θεού κατεβήκαμε μέχρι τον Άδη και πολλά δεινά μας βρήκαν διαδοχικά. Το γένος μας γεύτηκε τη λύπη και η ζωή μας έγινε γεμάτη οδύνη. Ο Θεός όμως που μας έπλασε με ευσπλαχνία και φιλανθρωπία έκλινε από τους ουρανούς και κατέβηκε για να μας βρει, παίρνοντας από την αγία Παρθένο τη φύση μας που την ανακαίνισε. Ο Θεός στέλνοντας τον αρχάγγελο στην Παρθένο, την κάνει μητέρα του Χριστού μόνο με τη προσφώνηση που ακούει σήμερα. Αν η σύλληψη του Χριστού θα ήταν από ανθρώπινη επέμβαση, ο Χριστός δεν θα ήταν ο νέος άνθρωπος. Τώρα ήρθε και από το Άγιο Πνεύμα γίνεται άνθρωπος και σαρκώθηκε στη μήτρα της Παρθένου, μένοντας αναλλοίωτος Θεός και τέλειος άνθρωπος.
Το όνομα της Παρθένου ήταν Μαριάμ, που ερμηνεύεται Κυρία. Εκείνη ήταν πράγματι παρθένος και στο σώμα και στη ψυχή. Έχει γραφεί για κείνη ότι ήταν η κλεισμένη πύλη που κανείς δεν πρόκειται να περάσει από αυτήν, παρά μόνον ο Χριστός. Η Παναγία είναι Κυρία και με ένα άλλο τρόπο. Δεσπόζει όλων, καθώς είναι ελεύθερη και ρίζα της ελευθερίας του γένους των ανθρώπων, και γι’ αυτό ακριβώς ο άγγελος εμφανιζόμενος στην Παρθένο της απευθύνει το: «Χαίρε κεχαριτωμένη. Ο Κύριος είναι μαζί σου, είσαι ευλογημένη ανάμεσα στις γυναίκες». Η Παρθένος φοβήθηκε μήπως ο άγγελος είναι κάποιος απατηλός και δεν δέχτηκε χωρίς εξέταση τον χαιρετισμό. Ταράχθηκε και ρώτησε πώς είναι δυνατόν να γίνει αυτό. Ο αρχάγγελος αμέσως της διέλυσε το θεοφιλή φόβο, λέγοντάς της: «Μη φοβάσαι Μαρία γιατί πέτυχες τη χάρη του Θεού».
Η Παρθένος ρώτησε όχι από απιστία, αλλά επειδή ζητούσε να μάθει πώς ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί αυτό το θαύμα, γι’ αυτό ακριβώς μετά την εξήγηση του αρχαγγέλου εκείνη τρέχει προς τον Θεό και απευθύνεται προς αυτόν. Λέγει λοιπόν στον αρχάγγελο: «Ιδού εγώ η δούλη του Κυρίου, ας μου γίνει σύμφωνα με το λόγο σου». Τότε έφυγε από εκεί ο άγγελος, αφού άφησε στην γαστέρα της τον Δημιουργό του κόσμου, ενωμένο με την Παρθένο.
Μετά από αυτό το γεγονός η Παναγία είναι το μοναδικό μεθόριο μεταξύ κτιστής και άκτιστης φύσεως, είναι η χώρα του αχωρήτου. Αυτήν θα υμνήσουν στο μέλλον, μετά το Θεό, όλοι οι πιστοί. Αυτή είναι η αιτία κάθε καλού και η προστάτης και πρόξενος των αιωνίων αγαθών, είναι η αρχή των αποστόλων και το εδραίωμα των μαρτύρων, είναι η δόξα της γης και η τερπνότητα των ουρανίων, είναι το στολίδι όλης της κτίσεως. Στον Ιησού Χριστό ανήκει κάθε δόξα και τιμή και προσκύνηση στους αιώνες τον αιώνων».