Το «ΟΧΙ» του 1940
Ο Άντονυ Ήντεν ήταν Υπουργός Πολέμου Μ. Βρετανίας στην κυβέρνηση Τσώρτσιλ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
28 Οκτωβρίου 1940. Τα χρόνια, οι δεκαετίες κύλησαν από τη μεγάλη εκείνη ημέρα και καινούργια γεγονότα στον κόσμο και τον τόπο μας έρχονται να επισκιάσουν τις μνήμες. Είναι ανάγκη όμως να μην ξεχνάμε τις μεγάλες στιγμές της ιστορίας μας. Είναι μοναδικές εκείνες οι ημερομηνίες που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας σχεδόν σε όλο τον κόσμο.
Ήταν Δευτέρα 28η Οκτωβρίου 1940, 6η ώρα το πρωί, όταν οι σειρήνες ξύπνησαν την Αθήνα και αντιλάλησαν σε κάθε ελληνική ψυχή. Πόλεμος!!! Οι Ιταλοί εισβάλλουν στην Πατρίδα μας, ύστερα από το «ΟΧΙ» του Μεταξά, που στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε από τον ελληνικό λαό. Ζήτησαν να εισβάλουν στα ελληνικά χώματα και να τα κατακτήσουν. Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Γενικού Στρατηγείου έδωσε λακωνικά τον τόνο: «Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλλουν από σήμερα το πρωί τα ημέτερα τμήματα προκαταλήψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».
Τώρα η Ιστορία γινόταν πράξη ζωής που καλούσε για το χρέος! Είχε αρχίσει και εξελισσόταν θριαμβευτικά στα Αλβανικά βουνά η εκπληκτική εποποιΐα. Ο εχθρός διέθετε αριθμητική υπεροχή. Οκτώ μεραρχίες, τάγματα μελανοχιτώνων και Αλβανών, μεγάλο όγκο πυροβολικού, αρμάτων μάχης και αεροπλάνων. Οι ελληνικές μεραρχίες ήταν μόλις τρεις, ανεπτυγμένες σε αμυντικές θέσεις, μήκους 250 χλμ. Οι εφεδρείες ελάχιστες, τα εφόδια του ελληνικού στρατού λιγοστά. Πού βρήκαμε τις αντοχές και ο λαός μας έδειχνε τέτοιο αδάμαστο, αγωνιστικό φρόνημα, απέναντι στον ιταμό επιδρομέα;
«Εμείς αγωνιζόμαστε υπέρ βωμών και εστιών». «Άμυνα κρατερά επί των θέσεών μας μέχρις εσχάτων», έλεγε η ημερήσια διαταγή.
Σκηνές άφθαστου ηρωισμού εκτυλίσσονται από τους λίγους ακρίτες των συνόρων και ελευθερώνονται πολλές ελληνικές πόλεις. Οι Ιταλοί δεν κατόρθωσαν να κερδίσουν ούτε μία σπιθαμή γης.
Τι κι αν είχε η Ευρώπη ολάκερη γονατίσει στον πιο ατιμωτικό ζυγό;
Ακόμη και η Βρετανία, η πιο κραταιή αυτοκρατορία του κόσμου, είχε απομείνει στο έλεος 100 αεροπλάνων. Τίποτε δεν ανέκοψε τη θεία ορμή των Ελλήνων. Το σύνθημά μας ήταν: Να υπερασπίσουμε με κάθε θυσία τα όσια και ιερά της φυλής μας.
Η πρώτη πράξη του ελληνικού δράματος έχει λήξει. Τα γεγονότα που επακολούθησαν από την επίθεση των Γερμανών κατά της Ελλάδας είναι γνωστά. Η Ελλάδα μετά τη δάφνη της νίκης και το ολοκαύτωμα της θυσίας δέχτηκε την τετραετή Γερμανοϊταλική κατοχή. Ο ελληνικός λαός υπέφερε, διώχθηκε, αλλά δεν λύγισε. Η αντίσταση της χώρας μας επιβράδυνε την έναρξη της γερμανικής επίθεσης κατά της Ρωσίας και σημείωσε την πρώτη αποτυχία του Άξονα.
Ο θρίαμβος των Ελλήνων του΄40-΄41 ήταν θαυματούργημα ψυχών, γεμάτων πατριωτισμό, πίστη στον Θεό, γενναιότητα και αυτοθυσία για τα ιδανικά τους.
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Φιλόλογος
Η Παναγία και ο Πόλεμος του ’40
«Ο αήρ είχε πάψει να φυσά, ο ουρανός ήταν αστεροειδής και κατά την επιστροφή του εμφανίζεται και του κόβει το δρόμο μια γυνή, έχουσα σεμνή την εμφάνισή της».
Ο Γιάννης Τσαρούχης, κρατώντας την “Παναγία της Νίκης” που ζωγράφισε στο αλβανικό μέτωπο από διηγήσεις στρατιωτών.
Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι υπάρχει τρόπος να αλλάξει ο άνθρωπος, να γίνει ένας καινούργιος άνθρωπος και να ζει μια νέα και υπέροχη ζωή.
Όταν ο σύγχρονος, τρομερά κουρασμένος άνθρωπος πιστέψει ότι μπορεί ν’ αλλάξει ριζικά η ζωή του, τότε και μόνον τότε θα γίνει ένα καινούργιο δημιούργημα. Όταν ο Θεάνθρωπος, ο Κύριος της ζωής και του θανάτου, έλθει στη ζωή του ανθρώπου, τότε ο άνθρωπος αλλάζει. Η ανανέωση που φέρνει ο Σωτήρας είναι τέλεια και ολοκληρωμένη. Η αναδημιουργία της ζωής του είναι το θαύμα των θαυμάτων. Ο Κύριος που «ζωοποιεί τους νεκρούς και καλεί τα μη όντα ως όντα» (Ρωμ. 4:17), είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να ζωντανέψει πνευματικά τον σύγχρονο άνθρωπο.
Πατήστε για να δείτε ή να "κατεβάσετε" το βιβλίο...
Ο Θεός Είναι Αγάπη
(Α΄ Ιωάννου 4:8)
Είναι η ανώτατη μορφή αγάπης. Μας το έδειξε με το να στείλει το Γιό Του να πεθάνει επάνω στο Σταυρό για να σωθεί ο άνθρωπος από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο.
Ο Θεός δεν είναι Θεός όπως εμείς οι άνθρωποι τον έχουμε δημιουργήσει μέσα μας και όπως θέλουμε να Τον πιστεύουμε, αλλά όπως Αυτός είναι. Ο Θεός δεν είναι Θεός αναλόγως με τις αντιλήψεις ή την εξυπνάδα μας, τα καλά ή τα κακά του χαρακτήρα μας, ούτε σύμφωνα με τα συμφέροντά μας. Ο Θεός είναι Θεός, δεν είναι άνθρωπος. Τα κύρια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Θεού είναι ό,τι ανώτατο, ό,τι υπέροχο και απαραίτητο χρειάζεται ο άνθρωπος.
Έτσι, ο Θεός είναι Παντοδύναμος, Πανάγαθος, Παντογνώστης, Πάνσοφος, πανταχού Παρών, Δίκαιος, Ελεήμων, Οικτίρμων, Πολυέλεος και Πολυεύσπλαχνος. Είναι μεγάλη αδικία για τον Θεό να υπερτονίζονται τα χαρακτηριστικά της δικαιοσύνης και της κρίσης Του πάνω στον άνθρωπο, πριν τονιστούν τα χαρακτηριστικά της καλοσύνης και της αγάπης Του που έχουν κύριο σκοπό να αναδημιουργήσουν τον άνθρωπο.
Ο Θεός, ο «μπαμπούλας» και ο άγριος, που διψάει για τιμωρία και εκδίκηση, δεν είναι ο Θεός της χριστιανικής πίστης. Ο Θεός είναι Αγάπη και έχει προσωπικό ενδιαφέρον για κάθε άνθρωπο. Είναι Μεγάλος, για να μπορεί να βοηθάει αυτούς που Τον πιστεύουν και Τον θεωρούν Κύριο, Αρχηγό και Σωτήρα της ζωής τους. Και είναι Μεγάλος και Υπέροχος, γιατί δεν επεμβαίνει στη ζωή του ανθρώπου που δεν υποτάσσεται σ’ Αυτόν. Δεν είναι επίσης ο Θεός μιας λεπτομέρειας στη ζωή μας, το απόμακρο εκείνο πρόσωπο που επικοινωνούμε μαζί Του όταν έχουμε κάποια ανάγκη και μετά το περιφρονούμε. Ο Θεός είναι αγάπη, πάλι το τονίζουμε. Ειναι η καλή δύναμη που χρειάζεται ο άνθρωπος για να ξαναδημιουργηθεί. Η βαθιά επιθυμία Του είναι να βλέπει τον άνθρωπο ευτυχισμένο και χαρούμενο, όπως Αυτός είναι. Θέλει να τον βλέπει να χαίρεται τη ζωή, να χαμογελάει, να πλουτίζει πάντοτε τη ζωή του με όλες τις ανώτατες εκείνες εμπειρίες που τον κάνουν μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα.
Έτσι, ο Πανάγαθος, Παντοδύναμος και Πάνσοφος Θεός αγωνίζεται με κάθε τρόπο, με ορατά και αόρατα μέσα, να συγκινήσει τον άνθρωπο και να τον κάνει να έρθει κοντά Του για να του δώσει τις υπέροχες και ευλογημένες ποιότητες του χαρακτήρα Του. Οι Πατέρες της Εκκλησίας επαναλαμβάνουν τα τρία βήματα της σωτηρίας του ανθρώπου: κάθαρση, φώτιση, θέωση.
Ας θυμόμαστε ότι ο μοναδικός σκοπός του Θεού είναι η μακαριότητα του ανθρώπου. Το ξέρουμε αυτό από το έργο Του. Το βλέπουμε στην αγάπη που έδειξε για τον άνθρωπο. «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε το Γιό Του τον Μονογενή για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάννης 3:16).
Αν υπήρχε η δυνατότητα να μας ρωτούσε ο Θεός τι θα θέλαμε να μας δώσει για να πεισθούμε για την αγάπη Του, τι θα Του ζητούσαμε; Θα ζητούσαμε πολλά και διάφορα, εκτός από το να στείλει τον Μονογενή Του Υιό να πεθάνει επάνω στο σταυρό για τις αμαρτίες μας. Υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη του γονιού στο μονάκριβο παιδί του; Ποιος γονιός θα θυσίαζε ένα από τα παιδιά του για την σωτηρία του κόσμου; Αντίθετα με μας, ο Πατέρας Θεός μας αγάπησε χωρίς υπολογισμούς και χωρίς όρια. Μας αγάπησε τόσο πολύ και τόσο βαθιά, ώστε να βάλει όλες τις κακίες μας επάνω στο μονάκριβό Του Γιο για να ελευθερωθούμε εμείς και να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι.
Η αγάπη Του πέρασε τα όρια της λογικής μας, όταν έκανε τον άγιο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό «αμαρτία και κατάρα για χάρη μας». Έτσι, ενώ εμείς έπρεπε να πληρώσουμε για τη δική μας ανταρσία εναντίον του Θεού, πλήρωσε ο αθώος Θεάνθρωπος, ώστε εμείς με ειλικρινή αναγνώριση της πνευματικής μας αποτυχίας και με πίστη στο έργο του Ιησού Χριστού στο σταυρό για μας, να ξαναγεννιόμαστε σε μια νέα, υπέροχη και αιώνια ζωή (Ιωάν.3:3,16). Ο Θεός, ο καλός Πατέρας, είναι ο μόνος που μπορεί να μας ξαναδημιουργήσει (Β’ Κορινθ. 5:17). Στη νέα αυτή δημιουργία βάζει μέσα μας όλες εκείνες τις δικές Του ποιότητες και δυνάμεις που χρειαζόμαστε για να γίνουμε πνευματικές, αληθινές προσωπικότητες.
Εκείνο, λοιπόν, που χρειάζεται πρώτα απ’ όλα ο σύγχρονος άνθρωπος είναι να πιστέψει, ότι ο Θεός τον αγαπάει πάρα πολύ και ότι μπορεί και θέλει να τον αναστήσει σε μια νέα ζωή. Δεύτερον, με ειλικρινή αναγνώριση της πνευματικής του αποτυχίας να ταπεινωθεί, να μετανοήσει μπροστά στο Δημιουργό του και να ζητήσει τη σωτηρία του, να ζητήσει να έρθει ο Χριστός της καρδιά του. Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος έφυγε από το Θεό και δεν ζει σωστά. Ο Θεός και μόνον ο Θεός μπορεί να τον ξαναδημιουργήσει, ώστε να μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος και χαρούμενος.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Εικόνα του αγιογράφου Κωνσταντίνου Γιαννάκη
Όπως είναι γνωστό, επάνω από το Σταυρό ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, έδωσε εντολή και την Παναγία μητέρα του παρέλαβε ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στο σπίτι του, όπου διέμενε μαζί με τον αδελφό του Ιάκωβο και τη μητέρα του Σαλώμη, συγγενή της Θεοτόκου. Όταν δε ήλθε η στιγμή να τελειώσει την επίγεια ζωή της, άγγελος Κυρίου (η παράδοση λέει ότι ήταν ο Aρχάγγελος Γαβριήλ) της το έκανε γνωστό τρεις μέρες πριν.
Η χαρά της Θεοτόκου υπήρξε μεγάλη, διότι θα συναντούσε το μονογενή της Υιό και Θεό όλων των ανθρώπων. Πήγε, λοιπόν, και προσευχήθηκε στο όρος των Ελαίων, όπου συνήθιζε να προσεύχεται και ο Κύριος Ιησούς. Έπειτα, γύρισε στο σπίτι του Ιωάννη, όπου του έκανε γνωστή την επικείμενη κοίμηση της.
Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε, ξαφνικά μια νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση της. Mαζί δε με τους Aποστόλους ήλθε και ο Aρεοπαγίτης Άγιος Διονύσιος, ο Άγιος Iερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος και οι λοιποί θεόσοφοι Iεράρχες.
Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της Γεσθημανή. Eπειδή, κατά θείαν οικονομίαν, ένας από τους Aποστόλους (ο Θωμάς όπως λέει η παράδοση) δεν ήταν παρών στην κηδεία της Θεομήτορος, ζήτησε να ανοιχτεί ο τάφος, ώστε να προσκυνήσει και αυτός το Σώμα της Θεοτόκου.
Έτσι, μετά από τρεις ήμερες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και ανελήφθη στους ουρανούς. Και βέβαια, όλη η ανθρωπότητα, με ευγνωμοσύνη για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό, αναφωνεί: «Χαίρε, ώ Μήτερ τής ζωής». (Πηγή:www.saint.gr)
Πόσο πολύ σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι ο Χριστός επάνω στο σταυρό είπε στην μητέρα του για τον Ιωάννη: ίδε ο υιός σου και στον Ιωάννη: ίδε η μήτηρ σου! Είναι η μητέρα όλων των πιστών και την ευχαριστούμε για την αμέριστη αγάπη της για μας και την τιμούμε, όπως την τίμησαν όλοι οι πιστοί και οι Άγιοι μέσα στους αιώνες!