Ιούλιος - Αύγουστος 2025
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Όταν σε αδικούν
Αν κάποια μέρα περπατάς ήσυχος στο δρόμο σου και δεις τον αδελφό σου να προπορεύεται και αυτός ήσυχα, αλλά σε μια στιγμή αντικρύσεις έναν κακό άνθρωπο, να πετάγεται ξαφνικά από μια πάροδο και με ένα μαχαίρι να ορμά κατεπάνω στον αδελφό σου, να τον χτυπά, να του τραβά τα μαλλιά, να τον πληγώνει και να τον ρίχνει κάτω ματωμένο, εσύ, μπροστά σ’ αυτό το θέαμα, θα οργιστείς εναντίον του αδελφού σου ή θα τον λυπηθείς; Φυσικά θα τον λυπηθείς και θα προσπαθήσεις να τον βοηθήσεις όσο μπορείς.
Παρομοίως κάθε άνθρωπος, που σε προσβάλλει, που σε βλάπτει, που σε συκοφαντεί, που σε αδικεί με οποιοδήποτε τρόπο, είναι ένας αδελφός σου, που έπεσε στα χέρια του κακοποιού διαβόλου.
Εσύ, όταν αντικρύσεις τον αδελφό σου να σε αδικεί, τι πρέπει να κάνεις; Πρέπει να τον λυπηθείς πολύ, να τον συμπονέσεις και να παρακαλέσεις θερμά και σιωπηλά το Θεό, να στηρίξει εσένα στη δύσκολη αυτή ώρα της δοκιμασίας σου και να ελεήσει και τον αδελφό σου που έπεσε θύμα του ληστού διαβόλου, και ο Θεός θα βοηθήσει και εσένα και τον αδελφό σου.
Διότι, αν δεν το κάνεις αυτό, αν, αλλά αντιθέτως, οργιστείς εναντίον του αδελφού σου, αντιτάσσοντας στην επίθεσή του την αντεπίθεσή σου, τότε ο διάβολος, που βρίσκεται στο σβέρκο του αδελφού σου, πηδάει και στο δικό σου σβέρκο και σας χορεύει και τους δύο...
Πηγή: https://romios.gr/pneymatikes-symvoyles-apo-ton-agio-porfyrio
Μάιος - Ιούνιος 2025
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Εγώ Φοβόμουνα Να Ακουμπήσω Τα Χέρια Μου Επάνω Στην Αγία Τράπεζα
«Εγώ τούς θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τούς ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο; Λέω: «πίετε εξ αυτού πάντες» και προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Πόνος μεγάλος για τον ιερέα.
– Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;
Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!
– Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω;
– Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τώ λαώ».
Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση από τον πνευματικό. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το πάν: Έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι «το Άγιο Θυσιαστήριο;»
Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία. Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος.
Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα! Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα. Και σ’ αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδικό γεγονός.
Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ο παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μαζί;
Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λαού»;
Όπως στέκεται ο ιερέας πρέπει να στέκεται και ο πιστός. Συγκεντρωμένος. Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δέν είμαστε στη γη.
«Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες». Είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα.
Χωρίς «βιοτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιερουργοί… Πω, πω, πω! Τι μάς αξιώνει ο Θεός να ζούμε! Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται η Μεγάλη Θυσία, θα πρέπει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού».
Να κλαίμε από ευτυχία που ο ίδιος ο Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μάς. Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύουμε;
Πιο συνεπείς είναι αυτοί που δεν μπαίνουν στο ναό. Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκεντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό.
– Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;
Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητοποιείς και τους άλλους αδελφούς μας, πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρικτά μυστήρια. Έτσι είναι, όπως τα λέω. Να μάς δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το «θαύμα».
Κανονικά θα έπρεπε και ο ιερέας και ο πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κοντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. Αλλά ευδοκεί ο πολυεύσπλαχνος Θεός και, άκου φρικτό πράγμα, αναπαύεται κιόλας στη μηδαμινότητά μας.
Εδώ έκλαψε ο σεβάσμιος γέροντας, ο αληθινός λειτουργός…και πρόσθεσε:
– Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον… Τώρα μεταφέρεις Χριστό. Έγινες χριστοφόρος.
† Γεώργιος Παπαζάχος,
Καθηγητής Καρδιολογίας στο Παν/μιο Αθηνών και προσωπικός ιατρός του Οσίου Πορφυρίου
Μάρτιος - Απρίλιος 2025
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Πώς Αγιάζει ο Πιστός Χριστιανός
Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιαστεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και αν είναι, μπορείτε να γίνετε Άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη.
Πιο εύκολα και γρήγορα γίνεται κανείς Άγιος στην Ομόνοια, παρά στα Κατουνάκια. Τον ασκητή στην έρημο τον βασανίζει ο διάβολος, ενώ στην Ομόνοια αν δοθείς στην αγάπη των συνανθρώπων, αγιάζεις. Εάν αγαπάς όλους τους ανθρώπους, εάν γεμίσεις την καρδιά σου με Χριστό, τότε δεν χωράει μέσα σου το κακό και φεύγει. Δεν μπορεί να βρει τόπο, για να μείνει ο πονηρός.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2025
Τα Μυστικά του Αγίου Πορφυρίου
Στην προσευχή μας πρέπει να ζητάμε μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας. Διότι είπε ο Κύριος: «Ζητείτε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσετε ημίν» (κατά Ματθαίον, 6:33).
Εύκολα, χωρίς την παραμικρή δυσκολία, ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και να θυμάστε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μη σκέφτεστε να ζητήσετε καθόλου κάτι συγκεκριμένο. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό, με απόλυτη ανιδιοτέλεια, χωρίς να λέτε «Δώσε μου αυτό» ή «Δώσε μου το άλλο». Αρκεί να πούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ο Χριστός δεν έχει ανάγκη να τον πληροφορήσουμε για τις διάφορες ανάγκες μας. Τις γνωρίζει όλες ασυγκρίτως καλύτερα από εμάς και μας δίνει την αγάπη Του.
Το σημαντικό είναι να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη αυτή με προσευχή και με την τήρηση των εντολών Του. Πρέπει να ζητάμε να γίνεται το θέλημά Του. Αυτό είναι προς το καλύτερο συμφέρον μας και είναι το ασφαλέστερο για μας και για εκείνους για τους οποίους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας δώσει τα πάντα άφθονα. Όταν υπάρχει έστω και ίχνος εγωισμού, τίποτε δεν συμβαίνει.
Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτα άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει Χριστός. Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.
Όπου υπάρχει η αγάπη στο Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση.
Ένα δεύτερο μυστικό είναι το πού διοχετεύουμε την δύναμή μας. Για παράδειγμα, η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. Στον μισό φυτρώνουν αγκάθια, στον άλλο μισό λουλούδια· και έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής) με δύο βρύσες και δύο αυλάκια. Η μία κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια. Κάθε φορά μόνο μια βρύση μπορώ ν’ ανοίξω. Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και μαραίνονται, ποτίζω τα λουλούδια και ανθίζουν.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2024
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατον να διορθώσουμε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσουμε να αποδεσμευτούμε από τα πάθη. Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνουμε καλοί. «Χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15:5). Όσο και αν προσπαθήσουμε, τίποτα δεν θα πετύχουμε. Ένα πρέπει να κάνουμε, να στραφούμε σε Εκείνον και να τον αγαπήσουμε εξ όλης της ψυχής μας (Μάρκ. 12:30). Η αγάπη στον Χριστό, μόνον αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.
Ο Θεός έχει βάλει μία δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Από τον άνθρωπο εξαρτάται πώς την διοχετεύει, για το καλό ή για το κακό. Αν το καλό το παρομοιάσουμε με ανθόκηπο γεμάτο με λουλούδια, δέντρα και φυτά, ενώ το κακό με αγκάθια και αν τη δύναμη την παρομοιάσουμε με νερό, τότε μπορεί να συμβεί το εξής: όταν το νερό το διοχετεύσουμε προς τον ανθόκηπο, τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται.
Την ίδια στιγμή τα αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται και χάνονται.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ασχολείστε με τα αγκάθια. Μην καταπιάνεστε με την εκδίωξη του κακού. Έτσι μας θέλει ο Χριστός, να μην ασχολούμαστε με τα πάθη και με τον αντίθετο. Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη την δύναμη της ψυχής σας, προς τα λουλούδια και θα χαίρεστε την ομορφιά, την ευωδία και την δροσιά τους.
Πηγή: Βίος και λόγοι Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ. 291