Μάιος - Ιούνιος 2025
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Εγώ Φοβόμουνα Να Ακουμπήσω Τα Χέρια Μου Επάνω Στην Αγία Τράπεζα
«Εγώ τούς θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τούς ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο; Λέω: «πίετε εξ αυτού πάντες» και προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Πόνος μεγάλος για τον ιερέα.
– Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;
Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!
– Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω;
– Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τώ λαώ».
Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα. Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση από τον πνευματικό. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα; Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το πάν: Έμεινες με το αντίδωρο.
Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι «το Άγιο Θυσιαστήριο;»
Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία. Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος.
Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα! Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα. Και σ’ αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα, να μη βιώνουν το μοναδικό γεγονός.
Ποιος λειτουργεί, μωρέ; Ο παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μαζί;
Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λαού»;
Όπως στέκεται ο ιερέας πρέπει να στέκεται και ο πιστός. Συγκεντρωμένος. Απόλυτα παραδομένος στο Θεό. Αυτή την ώρα δέν είμαστε στη γη.
«Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες». Είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα.
Χωρίς «βιοτική μέριμνα». Είμαστε όλοι ιερουργοί… Πω, πω, πω! Τι μάς αξιώνει ο Θεός να ζούμε! Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται η Μεγάλη Θυσία, θα πρέπει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού».
Να κλαίμε από ευτυχία που ο ίδιος ο Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μάς. Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύουμε;
Πιο συνεπείς είναι αυτοί που δεν μπαίνουν στο ναό. Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκεντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό.
– Τα κατάλαβες αυτά πού λέω;
Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητοποιείς και τους άλλους αδελφούς μας, πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρικτά μυστήρια. Έτσι είναι, όπως τα λέω. Να μάς δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το «θαύμα».
Κανονικά θα έπρεπε και ο ιερέας και ο πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κοντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο. Αλλά ευδοκεί ο πολυεύσπλαχνος Θεός και, άκου φρικτό πράγμα, αναπαύεται κιόλας στη μηδαμινότητά μας.
Εδώ έκλαψε ο σεβάσμιος γέροντας, ο αληθινός λειτουργός…και πρόσθεσε:
– Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον… Τώρα μεταφέρεις Χριστό. Έγινες χριστοφόρος.
† Γεώργιος Παπαζάχος,
Καθηγητής Καρδιολογίας στο Παν/μιο Αθηνών και προσωπικός ιατρός του Οσίου Πορφυρίου
Μάρτιος - Απρίλιος 2025
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Πώς Αγιάζει ο Πιστός Χριστιανός
Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιαστεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια και αν είναι, μπορείτε να γίνετε Άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη.
Πιο εύκολα και γρήγορα γίνεται κανείς Άγιος στην Ομόνοια, παρά στα Κατουνάκια. Τον ασκητή στην έρημο τον βασανίζει ο διάβολος, ενώ στην Ομόνοια αν δοθείς στην αγάπη των συνανθρώπων, αγιάζεις. Εάν αγαπάς όλους τους ανθρώπους, εάν γεμίσεις την καρδιά σου με Χριστό, τότε δεν χωράει μέσα σου το κακό και φεύγει. Δεν μπορεί να βρει τόπο, για να μείνει ο πονηρός.
Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2025
Τα Μυστικά του Αγίου Πορφυρίου
Στην προσευχή μας πρέπει να ζητάμε μόνο τη σωτηρία της ψυχής μας. Διότι είπε ο Κύριος: «Ζητείτε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα προστεθήσετε ημίν» (κατά Ματθαίον, 6:33).
Εύκολα, χωρίς την παραμικρή δυσκολία, ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και να θυμάστε το μυστικό. Το μυστικό είναι να μη σκέφτεστε να ζητήσετε καθόλου κάτι συγκεκριμένο. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό, με απόλυτη ανιδιοτέλεια, χωρίς να λέτε «Δώσε μου αυτό» ή «Δώσε μου το άλλο». Αρκεί να πούμε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ο Χριστός δεν έχει ανάγκη να τον πληροφορήσουμε για τις διάφορες ανάγκες μας. Τις γνωρίζει όλες ασυγκρίτως καλύτερα από εμάς και μας δίνει την αγάπη Του.
Το σημαντικό είναι να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη αυτή με προσευχή και με την τήρηση των εντολών Του. Πρέπει να ζητάμε να γίνεται το θέλημά Του. Αυτό είναι προς το καλύτερο συμφέρον μας και είναι το ασφαλέστερο για μας και για εκείνους για τους οποίους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας δώσει τα πάντα άφθονα. Όταν υπάρχει έστω και ίχνος εγωισμού, τίποτε δεν συμβαίνει.
Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτα άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει Χριστός. Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα.
Όπου υπάρχει η αγάπη στο Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση.
Ένα δεύτερο μυστικό είναι το πού διοχετεύουμε την δύναμή μας. Για παράδειγμα, η ψυχή είναι ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. Στον μισό φυτρώνουν αγκάθια, στον άλλο μισό λουλούδια· και έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής) με δύο βρύσες και δύο αυλάκια. Η μία κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια. Κάθε φορά μόνο μια βρύση μπορώ ν’ ανοίξω. Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και μαραίνονται, ποτίζω τα λουλούδια και ανθίζουν.
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2024
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Χωρίς τον Χριστό είναι αδύνατον να διορθώσουμε τον εαυτό μας, δεν θα μπορέσουμε να αποδεσμευτούμε από τα πάθη. Μόνοι μας δεν μπορούμε να γίνουμε καλοί. «Χωρίς εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15:5). Όσο και αν προσπαθήσουμε, τίποτα δεν θα πετύχουμε. Ένα πρέπει να κάνουμε, να στραφούμε σε Εκείνον και να τον αγαπήσουμε εξ όλης της ψυχής μας (Μάρκ. 12:30). Η αγάπη στον Χριστό, μόνον αυτή είναι η καλύτερη θεραπεία των παθών.
Ο Θεός έχει βάλει μία δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. Από τον άνθρωπο εξαρτάται πώς την διοχετεύει, για το καλό ή για το κακό. Αν το καλό το παρομοιάσουμε με ανθόκηπο γεμάτο με λουλούδια, δέντρα και φυτά, ενώ το κακό με αγκάθια και αν τη δύναμη την παρομοιάσουμε με νερό, τότε μπορεί να συμβεί το εξής: όταν το νερό το διοχετεύσουμε προς τον ανθόκηπο, τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται.
Την ίδια στιγμή τα αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται και χάνονται.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ασχολείστε με τα αγκάθια. Μην καταπιάνεστε με την εκδίωξη του κακού. Έτσι μας θέλει ο Χριστός, να μην ασχολούμαστε με τα πάθη και με τον αντίθετο. Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη την δύναμη της ψυχής σας, προς τα λουλούδια και θα χαίρεστε την ομορφιά, την ευωδία και την δροσιά τους.
Πηγή: Βίος και λόγοι Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ. 291
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2024
Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος
Να λέτε στον Χριστό: «Ό,τι θέλεις Εσύ, ό,τι θέλει η αγάπη Σου, Κύριε». Εκείνος θα σας οδηγήσει. Σε Αυτόν ν’ ατενίζετε.
Όλα τα προβλήματά μας, τα υλικά, τα σωματικά, τα πάντα, να τ’ αναθέτομε στον Θεό. Όπως λέμε στην Θεία Λειτουργία, «… και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Όλη τη ζωή μας σ’ Εσένα, Κύριε, αφήνομε. Ό,τι θέλεις Εσύ. «Γενηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης».
Ο άνθρωπος του Χριστού όλα τα κάνει προσευχή. Και τη δυσκολία και τη θλίψη, τις κάνει προσευχή. Ό,τι και να του τύχει, αμέσως αρχίζει: «Κύριε Ιησού Χριστέ …». Η προσευχή ωφελεί σε όλα, και στα πιο απλά.
Όλα με την προσευχή τακτοποιούνται. Αλλά πρέπει να έχεις αγάπη, φλόγα στην προσευχή. Να μην έχεις άγχος αλλά εμπιστοσύνη στην αγάπη και στην πρόνοια του Θεού. Όλα είναι μέσα στην πνευματική ζωή. Όλα αγιάζονται, και τα καλά και τα δύσκολα και τα υλικά και τα πνευματικά και όσα αν ποιήτε, προς δόξαν Θεού ποιείτε. Πως το λέει ο απόστολος Παύλος; «Είτε ουν εσθίετε, είτε πίνετε, είτε τι ποιείτε, πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε». Όταν είσαι εν προσευχή όλα γίνονται όπως πρέπει.
Όλα συν Χριστώ είναι δυνατά.
Αυτή είναι η θρησκεία μας. Ύψος, μεγαλείο, χάρις, χαρά, αγαλλίασις! Πόσο τα ζούσε αυτά ο προφήτης Δαβίδ! Έλεγε: «Επιποθεί και εκλείπει η ψυχή μου εις τας αυλάς του Κυρίου». Τι ωραία!
Είναι μεγάλη τέχνη να τα καταφέρετε να αγιασθεί η ψυχή σας. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς. Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει. Στην εργασία σας, όποια κι αν είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι. Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη.
Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό. Τότε ξενοιάζετε και γίνεσθε όργανά Του.
Πηγή: διάφορες ιστοσελίδες του διαδικτύου