Ιούλιος - Αύγουστος  2026 

 
Αναγνωρίζοντας τον Χριστό στους Αγίους
 

Η καρδιά του ανθρώπου που είναι γεμάτη από την αγάπη του Χριστού επιρρεάζει το περιβάλλον του με την αγάπη αυτή. Όσοι ζουν μαζί του και τον αγαπούν, γεύονται αυτήν την αγάπη, τη φροντίδα, το ενδιαφέρον, τη θαλπωρή, την προσευχή και την ειρήνη. Αυτή η ποιότητα ζωής είναι που ελκύει ή απορρίπτει τον πλησίον του. Ο Χριστός που κατοικεί μέσα στον πιστό Χριστιανό, γίνεται έλξη ή απόρριψη των γύρω μας ανθρώπων, όχι λόγω κηρυγμάτων ή ομιλιών, αλλά λόγω της έμπρακτης ζωής του, που σκορπά οσμή ευωδίας πνευματικής γύρω του. « Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη»(Ματθ.5,14). (Εσείς είστε το φως του κόσμου, μια πόλη χτισμένη ψηλά στο βουνό δεν μπορεί να κρυφτεί).

Όταν έρθει η ώρα της ψυχής να αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο, θα αναζητήσει το γνωστό σε αυτή, την οσμή, δηλαδή, του πνεύματος που γευόταν σε αυτή εδώ τη ζωή. Αν γευόταν Θεό στο περιβάλλον που ζούσε, αν η χαρά της παρουσίας του Θεού γέμιζε την ψυχή του, τότε ο Θεός θα είναι οικείος και θα φέρει ανάπαυση και ειρήνη. Γι’ αυτό ο Χριστός είναι ο σύνδεσμος της ειρήνης και η ζωή της αιωνιότητας, γιατί δημιουργεί σχέση προσώπων, που μένει ζωντανή αιωνίως.

Ο Κύριος δήλωσε ευθέως πως, όποιος δίνει νερό σε κάποιον προφήτη επειδή είναι προφήτης θα λάβει αμοιβή εάν να ήταν αυτός ο προφήτης. Και ποια είναι αυτή η αμοιβή; Η χαρά της οικειότητας, η χαρά στη μετοχή της ζωής του Χριστού. Και η χαρά αυτή μεταδίδεται στον διπλανό σου. Άπλωσε αδελφέ το χέρι σου και αγάπα όπως ο Χριστός, να αναγνωρίσουν οι γύρω σου τον Κύριο ως αγάπη μέσα από σένα.

Αυτή είναι και η δυναμική της σχέσης μας με του Αγίους, που αγαπούν όπως ο Χριστός αγαπά και ζουν μέσα στη δόξα του Θεού, απλά διότι Τον αγάπησαν πολύ. Και Τον αγάπησαν , διότι βίωναν την αγάπη του Θεού από τους αγίους πατέρες τους.

«Γίνεσθε οὖν μιμηταὶ τοῦ Θεοῦ ὡς τέκνα ἀγαπητά, καὶ περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς καὶ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν προσφορὰν καὶ θυσίαν τῷ Θεῷ εἰς ὀσμὴν εὐωδίας» (Εφεσ.5,1-2).

«Μιμηθείτε λοιπόν το Θεό, αφού είστε αγαπητά του παιδιά, να συμπεριφέρεστε με αγάπη κατά το πρότυπο του Χριστού, που σας αγάπησε κι έδωσε τη ζωή του για μας ως προσφορά και θυσία, που τη δέχεται ευχάριστα ο Θεός».

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

Ιούλιος - Αύγουστος  2026

Χριστιανική Οικογένεια

Η Ειρήνη Στήν Οικογένεια

Ψυχή καί σῶμα εἶναι ἀδιάσπαστα. Τό μόνο πού τά χωρίζει εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος εἶναι, πού χωρίζει καί τόν ἄνδρα ἀπ΄ τήν γυναίκα.

Στό πλαίσιο μιᾶς τέτοιας ἑνότητας εἶναι ἀδιανόητη ἡ διάσταση καί ἡ διαμάχη. Ὅπως εἶναι ἀδιανόητο, εἶναι ἀδύνατο τό νά σκεφτεῖς ὅτι ἡ ψυχή πολεμάει τό σῶμα ἤ τό σῶμα τήν ψυχή. Ἀντίθετα ὑπάρχει μία ἀγάπη μεταξύ τους, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας, μᾶς λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, πρίν τήν Δευτέρα Παρουσία, κατά τήν κοινή ἀνάσταση, ἡ κάθε ψυχή θά βρεῖ τό δικό της σῶμα, τό σῶμα μέ τό ὁποῖο ἔζησε ἐδῶ στήν γῆ.

Κατά ἀνάλογο τρόπο εἶναι ἀδιανοητο νά ὑπαρχει διάσταση καί διαμάχη ἀνάμεσα στόν ἄνδρα καί στήν γυναῖκα… Καί ὅμως γίνεται… καί βεβαίως δέν εἶναι παρά μία φοβερή ἀρρώστια… Κάτι ἀνάλογο μέ αὐτό πού συμβαίνει στίς ἀρρώστιες, τίς ψυχικές ἤ καί τίς σωματικές. Σ΄ αὐτή τήν ἀρρωστημένη κατάσταση ἐπιτίθεται ἡ ψυχή ἐναντίον τοῦ σώματος ἤ τό ἀντίθετο…

– Πότε;

– Ὅταν δέν λειτουργεῖ σωστά ὁ ἄνθρωπος.

Συμβαίνει, δηλαδή, τότε αὐτό, πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ἡ σάρξ ἐπιθυμεῖ κατά τοῦ πνεύματος καί τό πνεῦμα κατά τῆς σαρκός». Ὅταν κυριαρχήσει στόν ἄνθρωπο τό σωματικό, τό σαρκικό φρόνημα, τότε τό σῶμα ἐπιτίθεται στό πνεῦμα, στήν ψυχή. Ἀντίστοιχα ὅταν ἡ ψυχή ὑποδουλωθεῖ στήν ἁμαρτία, τότε φθείρει καί τό σῶμα. Στήν κατάσταση τῆς ἁμαρτίας νοσοῦν ἀμφότερα, σῶμα καί ψυχή, καί ἐπιτίθενται τό ἕνα στό ἄλλο. Ἀντίθετα ὅταν ἡ ψυχή ὑποτάσσεται στόν Θεό, τότε εἶναι ὑγιής, τότε δέν ἐπιτίθεται στό σῶμα. Τό σῶμα ἐπίσης, τότε χαλιναγωγεῖται μέ τήν Θεία Χάρη πού ἐπισκιάζει τόν ὑπάκουο καί ταπεινό ἄνθρωπο καί ὑποτάσσεται στήν ψυχή. Ψυχή καί σῶμα ζοῦν ἁρμονικά καί τό ἕνα βοηθεῖ τό ἄλλο. Ὑπάρχει ἑνότητα καί ἁρμονία.

Τό ἴδιο πρέπει νά συμβαίνει καί μέ τήν οἰκογένεια. Δέν νοεῖται νά ἐπιτίθεται ὁ ἄνδρας στήν γυναῖκα ἤ ἡ γυναῖκα στόν ἄνδρα.

Πηγή: https://hristospanagia.blogspot.com/2010/06/mp3_9867.html

Ιούλιος - Αύγουστος  2026

Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος

Οι Φράσεις Του Που Έμειναν Στην Ιστορία

Χαρακτηριστικό είναι το σύνθημα για την ιεραποστολική αφύπνιση «Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή», την οποία χρησιμοποίησε στο περιοδικό ‘Πορευθέντες’ (Go Ye) που εξέδιδε το ομώνυμο «Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο ‘Πορευθέντες’». Και τα δύο είχε ιδρύσει (1959) ο τότε λαϊκός θεολόγος Αναστάσιος Γιαννουλάτος, για να αφυπνιστεί το ορθόδοξο χρέος του ευαγγελισμού των εθνών.

Παρόμοιες σύντομες φράσεις αναφέρονται ενδεικτικά παρακάτω:

«Κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας. Κάθε μορφή βίας στο όνομα της θρησκείας βιάζει, με όλες τις έννοιες, την ίδια τη θρησκεία. Κανείς πόλεμος δεν είναι ιερός. Μόνον η ειρήνη είναι ιερή».

«Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λάδι της θρησκείας για να δυναμώνει τη φωτιά των συγκρούσεων. Η θρησκεία είναι θείο δώρο, δοσμένο για να γαληνεύει τις καρδιές, να θεραπεύει τις πληγές και να φέρνει πλησιέστερα άτομα και λαούς».

«Η αγάπη είναι το αντίδοτο κατά του εγωκεντρισμού, εθνικού, φυλετικού, θρησκευτικού, που δηλητηριάζει την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και λαών».

«Ο διάβολος δεν σταματά να εργάζεται και η ειδικότητά του είναι να προκαλεί διχασμούς».

«Δεν χρειάζεται να συγκρίνετε τις δικές μας κορυφές με τις χαράδρες των άλλων».

«Ο άλλος δεν είναι αναγκαστικά ο εχθρός ή ο κίνδυνος. Μπορεί να είναι για μας εμπλουτισμός».

«Εμείς μαζεύουμε τις πέτρες που μας πετάνε όσοι πολεμούν το έργο μας και κτίζουμε με αυτές εκκλησίες και σχολεία».

«Οι νέοι δεν είναι μόνο το μέλλον, αλλά και το παρόν της Εκκλησίας μας»

«Όλα αυτά τα χρόνια έγινα διεθνής ζητιάνος της αγάπης, για να ανασυγκροτηθεί η Εκκλησία της Αλβανίας από τα ερείπια του ανελέητου διωγμού».

Ιούλιος -  Αύγουστος 2026

Ο Πιστός Στρατιώτης Του Χριστού

Το παρακάτω περιστατικό διηγόταν ένας στρατιώτης, που υπηρετούσε στο πεζικό.

Στο κέντρο εκπαίδευσης είχαμε έναν συνάδελφο στρατιώτη, που συνήθιζε κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο, να γονατίζει στο κρεβάτι του και να προσεύχεται.

Εμείς όλοι οι άλλοι στρατιώτες γύρω του τον περιγελούσαμε και πότε με άσεμνες ιστορίες, άλλες φορές με βλαστήμιες, ειρωνείες και κοροϊδίες, προσπαθούσαμε να τον αναγκάσουμε να πάψει να προσεύχεται. Εκείνος όμως ήταν ακλόνητος και τίποτα δεν μπορούσε να τον επηρεάσει, τίποτα και κανείς.

Ώσπου ένα βράδυ, καθώς προσευχόταν γονατιστός όπως πάντα, άρπαξα τις λασπωμένες από τα γυμνάσια της ημέρας και ιδρωμένες αρβύλες μου και του τις πέταξα με δύναμη στην πλάτη. Ένα μουγκρητό πόνου ακούστηκε, αλλά εκείνος συνέχισε να προσεύχεται, καθώς όλοι οι άλλοι γελούσαν γύρω του. Όταν τελείωσε την προσευχή του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, έπεσε όπως κάθε φορά στο κρεβάτι του για ύπνο.

Την επόμενη μέρα το πρωί μπροστά στο κρεβάτι μου βρίσκονταν οι αρβύλες μου καθαρισμένες και γυαλισμένες. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, καθώς αυτό δεν το περίμενα! Ήταν ένα γερό χτύπημα για μένα αυτή η μεγαλειώδης απάντηση του συναδέλφου στην προκλητικότητά μου και στην αισχρότητά μου. Μπροστά σε όλους τους συναδέλφους τον πλησίασα και κλαίγοντας με αναφιλητά, του ζήτησα συγνώμη. Όλοι ήταν γύρω μου σιωπηλοί και κοιτούσαν σαν χαμένοι.

Αυτός έγινε αιτία να πιστέψω στον Χριστό και να σωθώ.

Ιούλιος - Αύγουστος 2026

Μας Φωτίζει ο Άγιος Πορφύριος

 Έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως

«Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί.» Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Πήγαμε κάποτε για προσκύνημα μαζί με τον κο Γιώργο και την κα Καίτη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο στην Πάτμο. Ήταν πρωί. Ένιωθα να με πνίγει η χάρις του Αγίου Ιωάννου. Είχε κόσμο το σπήλαιο της Αποκαλύψεως. Φοβήθηκα μήπως προδώσω τα αισθήματά μου. Αν άφηνα τον εαυτό μου να εκδηλωθεί, θα με περνούσαν για τρελό. Αυτοσυγκρατήθηκα. Βγήκα έξω απ’ την εκκλησία. Δεν είναι καλό να βλέπουν οι άλλοι τα βιώματα της μυστικής επαφής με τον Θεό. Γι’ αυτό τους είπα κι εφύγαμε.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ήταν ησυχία. Ήμασταν οι τρεις μας. Δεν υπήρχε άλλος στην εκκλησία. Πριν μπούμε μέσα τους προετοίμασα. Τους λέω:

– Ό,τι κι αν δείτε, δεν θα κουνηθείτε, ούτε θα μιλήσετε.

Μπήκαμε μέσα με ευλάβεια, χωρίς θόρυβο, με σιωπή, απλά, ταπεινά. Σταθήκαμε μπροστά στη Θεία Αποκάλυψη. Γονατίσαμε και οι τρεις, εγώ στη μέση. Πέσαμε πρηνείς. Λέγαμε το «Κύριε Ιησού …» περίπου ένα τέταρτο. Εγώ αισθανόμουν άδειος. Καμιά συγκίνηση, τίποτα. Ερημιά. Κατάλαβε ο αντίθετος, ο διάβολος, και θέλησε να μ’ εμποδίσει. «Αυτά δεν γίνονται με πρόγραμμα», σκέφθηκα. Την έλεγα, την ήθελα την ευχή – ή μάλλον ούτε την έλεγα, ούτε την ήθελα, διότι όταν τη λέεις, όταν τη θέλεις, καμιά φορά το παίρνει είδηση ο αντίθετος. Είναι ένα πάρα πολύ λεπτό σημείο.

Δώστε πολλή προσοχή. Δεν σφίχθηκα, δεν επίεσα την κατάσταση. Δεν πρέπει σ’ αυτά τα πνευματικά να πηγαίνομε με τη βία. Βγήκα έξω. Περιεργάσθηκα τα λουλούδια, σαν να ήθελα ν’ αδιαφορήσω για το ότι δεν γινόταν το άνοιγμα της ψυχής μου. Κοίταξα λίγο τη θάλασσα. Μπήκα πάλι μέσα στο εκκλησάκι, έβαλα στο θυμιατό λίγα κάρβουνα, τα άναψα, έβαλα λίγο λιβάνι, θύμιασα και τότε άνοιξε η καρδιά μου. Τότε ήλθε η θεία χάρις. Στο πρόσωπό μου ήλθε μία λάμψη, έγινα ένθεος, ύψωσα τα μάτια μου. Σε μια στιγμή έπεσα κάτω. Όπως μου είπαν οι συνοδοί μου, έμεινα κάτω είκοσι λεπτά …

Αυτό το θαύμα, που μου έγινε στην Πάτμο, είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Έχει μεγάλη έννοια. Είδα το γεγονός της Αποκαλύψεως. Είδα τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, τον μαθητή του, τον Πρόχορο, έζησα το γεγονός της Θείας Αποκαλύψεως, όπως ακριβώς είχε συμβεί. Άκουσα τη φωνή του Χριστού απ’ τη σχισμή του βράχου …

Αυτά να μην τα πείτε πουθενά. Κύριε Ιησού Χριστέ … Να μ’ ελεήσει ο Θεός. Γιατί σας τα είπα; Πέστε μου … Σας τα είπα για να μάθετε να εγκαταλείπετε τον εαυτό σας απαλά, χωρίς πίεση στα χέρια του Θεού. Τότε Εκείνος θα έρχεται στις ψυχές σας και θα τις χαριτώνει. Αν ο πονηρός σας θέτει εμπόδια, να τον περιφρονείτε.

Καταλάβατε; Έτσι έκανα κι εγώ. Απασχολήθηκα με κάτι άλλο, όταν συνειδητοποίησα ότι κάτι παρεμβαίνει. Αυτό έχει πολύ βάθος. Τα λέω αυτά, αλλά δεν μου ‘ρχεται και καλό που τα λέω. Αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να τα λέω … Αυτά είναι μυστήρια, δεν μπορώ να τα εξηγήσω. Το μόνο που λέω είναι να γίνονται όλα απλά, ταπεινά, απαλά. Όταν το θέλεις και περιμένεις να ενωθείς με τον Θεό, όταν εκβιάζεις τον Θεό, δεν έρχεται. Αλλά έρχεται «εν ημέρα ή ου προσδοκάς και εν ώρα ή ου γινώσκεις». Είναι ένας αγιότατος τρόπος, αλλά δεν μπορείς να τον μάθεις απ’ έξω. Πρέπει να μπει μέσα στην ψυχή σου μυστικά, ώστε να τον ενστερνισθείς με την χάρι του Θεού.

(Bίος και Λόγοι, Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, σελ.520-522,

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής-Χρυσοπηγής, Χανιά, Κρήτη)

Ιούλιος - Αύγουστος 2026

Από την Βιωτή του Οσίου Παϊσίου
Η Μέλουσα Κρίση

– Γέροντα, πως θα γίνη η μέλλουσα Κρίση;

– Στην μέλλουσα Κρίση θα αποκαλυφθή σε μια στιγμή η κατάσταση του κάθε ανθρώπου και μόνος του καθένας θα τραβήξη για ’κει που είναι. Καθένας θα βλέπη σαν σε τηλεόραση τα δικά του χάλια και την πνευματική κατάσταση του άλλου. Θα καθρεφτίζη τον εαυτό του στον άλλον και θα σκύβη το κεφάλι και θα πηγαίνη στην θέση του. Δεν θα μπορή λ.χ. να πη μια νύφη που καθόταν μπροστά στην πεθερά της σταυροπόδι και η πεθερά της με σπασμένο πόδι φρόντιζε το εγγονάκι: «Γιατί, Χριστέ μου, βάζεις την πεθερά μου στον Παράδεισο κι εμένα δεν με βάζεις;», επειδή θα έρχεται μπροστά της εκείνη η σκηνή. Θα θυμάται την πεθερά της που στεκόταν όρθια με σπασμένο πόδι και φρόντιζε το εγγονάκι της και δεν θα έχη μούτρα να πάη στον Παράδεισο, αλλά ούτε και θα χωράη στον Παράδεισο. Ή οι μοναχοί θα βλέπουν τι δυσκολίες, τι δοκιμασίες είχαν οι κοσμικοί και πως τις αντιμετώπισαν και, αν δεν έχουν ζήσει σωστά, θα σκύψουν το κεφάλι και θα τραβήξουν μόνοι τους για εκεί που θα είναι.

Θα δουν εκεί οι μοναχές, που δεν ευαρέστησαν στον Θεό, ηρωίδες μάνες, που ούτε υποσχέσεις έδωσαν, ούτε τις ευλογίες και τις ευκαιρίες τις δικές τους είχαν, πως αγωνίσθηκαν και σε τι κατάσταση πνευματική έφθασαν, και εκείνες, καλόγριες, με τι μικροπρέπειες ασχολούνταν και βασανίζονταν, και θα ντρέπονται! Έτσι μου λέει ο λογισμός ότι θα γίνη η Κρίση. Δεν θα πη, δηλαδή, ο Χριστός: «Έλα εδώ εσύ, τι έκανες;» ή «Εσύ θα πας στην κόλαση, εσύ στον Παράδεισο», αλλά ο καθένας θα συγκρίνη τον εαυτό του με τον άλλον και θα τραβήξη για εκεί που θα είναι.

Πηγή: http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2013/06/blog-post_9384.html

Διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη: «Να είστε πάντοτε χαρούμενοι. Να προσεύχεστε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για το κάθε τι. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού» (Α’ Θεσ. 5:17-18).

Ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τον Θεό μπορεί ΠΑΝΤΟΤΕ να είναι χαρούμενος, πάντοτε να χαίρεται, σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Και αυτό γίνεται μελετώντας τον Λόγο του Θεού, μένοντας στα λόγια του Χριστού: «Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας και η χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη».

Ο Λόγος του Θεού, λοιπόν, η Αγία Γραφή, είναι πηγή της χαράς του ανθρώπου, γιατί εκεί μιλάει ο Θεός και τα λόγια Του είναι αυτά που δίνουν χαρά, και μάλιστα ΠΑΝΤΟΤΕ, ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος περνάει δυσκολίες και θλιβερές καταστάσεις. Γιατί τότε είναι που χρειάζεται την χαρά.

Λέει, λοιπόν, ο Δαβίδ σε ένα ψαλμό του: «Θλίψεις και αγωνίες με βρήκαν, αλλά οι εντολές Σου είναι η χαρά μου». Ξέρετε, συνήθως ψάχνουμε να βρούμε τη χαρά σε ανθρώπους και σε άλλα πράγματα, με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε περισσότερο. Μην περιμένεις να βρεις τη χαρά σε κανέναν, σε καμία και σε τίποτα. Ο Δαβίδ φωνάζει ότι τη χαρά την βρήκε στις εντολές του Θεού, στα προστάγματα του Κυρίου. Εκεί βρίσκεται, στον Λόγο του Θεού. Εκεί την βρήκαν όλοι οι Άγιοι μέσα στους αιώνες και πολλοί από αυτούς συνέγραψαν θαυμαστά κείμενα με τον αιώνιο Λόγο του Θεού και ονομάστηκαν Πατέρες της Εκκλησίας.

Εκεί, στον Λόγο του Θεού, μαθαίνουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει με αιώνια αγάπη. Εκεί μαθαίνουμε ότι αν Του δώσουμε τη ζωή μας, αυτή θα είναι φυλαγμένη στον Χριστό και η προσοχή Του θα είναι στραμμένη πάνω μας κάθε στιγμή.

Στον Λόγο Του καταλαβαίνουμε ότι κάθε τι που μας συμβαίνει, αποτελεί το σχέδιο του Θεού που μας αγαπάει, ένα σχέδιο που είναι μόνο για το καλό μας.

Λέει στο βιβλίο του προφήτη Ιερεμία: «Ξέρω πολύ καλά τα σχέδια που έχω κάνει για σας. Θέλω την ευημερία σας και όχι την καταστροφή σας». Αυτός είναι ο Θεός της άπειρης αγάπης για μας. Ο Θεός, που είναι πιστός στον λόγο Του, γιατί είναι αδύνατο να ψευστεί. Αυτός εκπληρώνει κάθε Του υπόσχεση. Γι’ αυτό, ο Λόγος Του, που είναι ζωντανός και ενεργός, είναι ικανός να μας γεμίσει με χαρά. Η φωνή του Θεού δίνει χαρά ΠΑΝΤΟΤΕ.

Άνοιξε σήμερα, και κάθε ημέρα, τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Μελέτησε τις σελίδες της και ο Θεός θα μιλήσει στην καρδιά σου. Άνοιξε την καρδιά σου και κάλεσε τον Χριστό, που τόσο πολύ σε αγάπησε ώστε να πεθάνει για σένα. Κάλεσέ Τον να έρθει στην καρδιά σου (ελθέ και σκήνωσον εν ημίν), να Τον γνωρίσεις και να ζήσεις με τη δική Του χαρά κάθε μέρα, για πάντα, μέσα στην Εκκλησία, το σώμα Του.

Ι. Κανταρτζής

Ιούλιος - Αύγουστος 2026

BOHΘEIA ΣTOYΣ ΛAOYΣ
H OPΘOΔOΞH IEPAΠOΣTOΛH

Από τήν λιτανεία των εἰδώλων στήν Ζωή πού τρέφει

Χατζῆ Σοφία, Δημοσιογράφος,
συγγραφέας, ραδιοφωνική παραγωγός

Στήν μακρινή Ταϊβάν, ἡ ὀμορφιά τῆς φύσης συναγωνίζεται τίς σκληρές συνθῆκες τοῦ τόπου…Γιά τόν ἱερέα π. Ἰωνᾶ Μοῦρτο ἡ δοκιμασία αὐτή κρατᾶ 26 χρόνια, ἀπό τότε πού δημιούργησε τό μοναδικό Ὀρθόδοξο Ἱεραποστολικό Κλιμάκιο στό νησί. Εἶναι ὁ πρῶτος ὀρθόδοξος ἱερέας πού βρίσκεται στήν χώρα. Ἐδῶ καί σχεδόν τρεῖς δεκαετίες τελεῖ τίς Θεῖες Λειτουργίες στόν μοναδικό Ὀρθόδοξο Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν Ταϊπέι. Ἡ Ἐκκλησία φιλοξενεῖται μόνιμα στόν 4ο ὄροφο ἑνός ψηλοῦ κτιρίου…

Ὁ π. Ἰωνᾶς, μοναχός τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Μηχανολόγος τοῦ Πολυτεχνείου μέ καταγωγή ἀπό τήν Πάτρα, παίρνει τήν εὐχή τοῦ τότε ἡγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη καί μετά ἀπό ὀλιγόχρονη περιοδεία στήν Ἀφρική καί τήν Ἰνδία, καταλήγει στην Ταϊβάν… Θεωρῶ ἀπαραίτητο νά ἀναφερθῶ σέ μία ἀναπάντεχη καί σπάνια εὐκαιρία νά παρακολουθήσω μέ τόν πατέρα Ἰωνᾶ καί τήν Πελαγία Υu, συνεργάτιδα τοῦ Κλιμακίου, μία λιτανεία τῶν εἰδώλων, μία γιορτή πού δύσκολα παρακολουθεῖ ἕνας ξένος. Πολυάριθμα ἅρματα διέσχιζαν τούς δρόμους, πάνω τους κάθονταν μεγάλες σέ ὄγκο θεότητες, συνοδευόμενες ἀπό μικρότερες θεϊκές μορφές… Σέ αὐτόν τόν κόσμο, ὁ π. Ἰωνᾶς γιά χρόνια μαθήτευε στήν παρατήρηση τῆς παράδοσής τους. Στάθηκε γιά νά κατανοήσει. Καί ἀπό αὐτό ξεκίνησε... Θα παραθέσω μέρος τοῦ κηρύγματός του κατά τήν Θεία Λειτουργία, πού τελεῖ στήν κινεζική γλῶσσα. «Στήν κινεζική κοσµοθεωρία οἱ νεκροί δέν ἔχουν ἀποχωρήσει ἀπό τήν οἰκογένεια. Παραµένουν ἀνώτερα µέλη σέ αὐτή. Οἱ νεκροί πρόγονοι στεροῦνται τῶν φυσικῶν σωµάτων τους. Οἱ ζωντανοί τούς προσδίδουν ἀνάγκες, πεῖνα, κρύο, χρέη, σάν αὐτές τῶν ζωντανῶν. Αὐτά τά χρέη τά πληρώνουν τά παιδιά καί τά ἐγγόνια, ὑπό τό κράτος τοῦ φόβου πώς οἱ πρόγονοι-φαντάσματα θά τούς βλάψουν. Στήν βουδιστική λατρεία-φροντίδα τῶν προγόνων, οἱ ζωντανοί πρέπει νά θρέψουν τούς νεκρούς…Αὐτό δημιουργεῖ ἄγχος. … Στήν Θεία Λειτουργία ὁ Θεός, ὁ Ἀπόλυτος Πρόγονος, τρέφει τούς ζωντανούς. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἀποκαλοῦμε τόν Θεό Πατέρα, λέμε τήν προσευχή “Πάτερ ἡμῶν”… Εἶναι ἀληθινός πατέρας μας, διότι ἔχει Υἱό. Καί ἐπειδή ἔχει Υἱό, μέσα σέ αὐτόν τόν Υἱό μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε καί ἐμεῖς καί νά βρεθοῦμε καί ἐμεῖς…».

Θά ἦταν παράλειψη νά μήν ἀναφέρω πώς ὁ π. Ἰωνᾶς φρόντισε μέσῳ τοῦ διαδικτύου νά μεταδίδονται ζωντανά ἡ Θεία Λειτουργία καί ὅλες οἱ ἄλλες ἀκολουθίες στήν κινεζική γλῶσσα στήν Κίνα καί σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο.

(Πηγή: Περιοδικό Ιεραπόστολος, Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός», Τ. 145)

Είναι πολύ σημαντικό να στηρίζουμε την ιεραποστολή, ιδιαιτέρως μάλιστα τον π. Ιωνά, που άοκνα μεταφέρει το μήνυμα του Ευαγγελίου στους Κινέζους. Για δωρεές μπορείτε να αποτανθείτε στον παραπάνω Σύνδεσμο, στο 2310606920.

Ο π. Ιωνάς κοινωνεί τα παιδιά

Θεία Λειτουργία