ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (4)

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Εξομολόγηση

metanoiakaieksomologisis

Καθώς αλλάζει η εποχή αποφάσισα να μπω στο δωμάτιό μου και να δω τι αλλαγές μπορούν και πρέπει να γίνουν. Αρχίζοντας από τα συρτάρια, διαπίστωσα πως είχαν μέσα πολλά «άχρηστα» αντικείμενα, αντικείμενα που κάποτε είχαν αξία. Σκόνη, υγρασία, φθορά ...

Ωωωω, ξάφνου προβάλλει μια φωτογραφία ... αναμνήσεις παρελθόντος ... συναισθήματα χαράς και λύπης ... και βγαίνουν στην επιφάνεια της ψυχής μου όλα όσα συνόδευσαν εμπειρικά τις αναμνήσεις αυτές. Χαρές, αλλά και πίκρες, θυμοί, στεναχώριες. Αυτός μου έκανε πολύ κακό ... και ακόμα δεν τον έχω συγχωρήσει. Αυτός μού έδωσε μεγάλη χαρά ... άραγε τι να κάνει αυτή η ψυχή; Πω πω, σκόνη. Κάτι πρέπει να κάνω. Κάνω ένα βήμα πίσω, ώστε να έχω καλύτερη οπτική του χώρου και διαπιστώνω πως το δωμάτιό μου είναι γενικά ένα αχούρι. Πώς ζούσα εδώ μέσα; Δεν είναι δυνατόν αυτό το δωμάτιο να είμαι εγώ, είπα μέσα μου.

Και καθώς διαλογιζόμουν τα λόγια αυτά, συνειδητοποίησα πως δυστυχώς αυτός είμαι. Αυτό το δωμάτιο είναι η έκφρασή μου, η εικόνα μου ... απηχεί πλήρως το ποιος είμαι. Μα δεν θέλω να ζώ εδώ μέσα, δεν θέλω να είμαι έτσι, δεν μου αρέσω.

Αποφάσισα λοιπόν, να πάρω ένα περιοδικό διακόσμησης, να εμπνευστώ από τις προτάσεις δωματίων από «αυτούς που ξέρουν πώς να στολίσουν ένα δωμάτιο σωστά» και να ταιριάζει σε μένα. Με χαρά λοιπόν ξεφύλλιζα το περιοδικό, ιδέες πολλές, προτάσεις πανέμορφες. Καθώς ο νους περιδιάβαινε στις σκέψεις και τις εικόνες, αναρωτήθηκα ... Άραγε μπορώ να υποστηρίξω αυτές τις προτάσεις ή θα ξαναγίνει το δωμάτιό μου όπως πριν, αφού εγώ παραμένω αμελής, ανοικοκύρευτος και αδιάφορος; Εγώ δεν κατάντησα το δωμάτιό μου σε αυτή την κατάσταση;

Επειδή, δεν έβρισκα λύση, αποφάσισα να πάω στον ειδικό, να μου πει τι πρέπει να κάνω και να γίνει το δωμάτιό μου όμορφο, φωτεινό, ευάρεστο στον κάθε επισκέπτη και κυρίως να με εκφράζει, να είναι η υλική προέκταση της ψυχής μου.

Πήγα στον «ειδικό» με σκοπό να μπει ένα τέλος στην ακαταστασία του «δωματίου» μου, να πεθάνει το παρελθόν μου και να αναγεννηθώ εσωτερικά, να γεμίσει η ζωή μου Φως, χαρά, χρώμα, Ζωή. Να ζήσω ελεύθερος από σκόνη, υγρασία, βρωμιά και δυσωδία.

Για να γίνει αυτό έπρεπε να “πετάξω” όλα τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άχρηστα, να καθαρίσω το χώρο από τις βρωμιές και τις σκόνες, αχ αυτή η σκόνη, παντού τρυπώνει, παντού βρίσκεται. Ο «διακοσμητής μου» πρότεινε τον τρόπο. Να πετάξω τα παλιά. Ήταν τόσο εύκολο, τα πήρε ο ίδιος. Τι ευλογία, τι ευτυχία, λύτρωση πραγματική, το είχα βάρος, γιατί δεν ήξερα πως θα πετάξω από πάνω μου όλη αυτή τη «σαβούρα». Και μου πρότεινε λύσεις θεϊκές, λύσεις πανέμορφες, λύσεις ιδανικές. Λυτρώθηκα, φύσηξε νέος άνεμος στην ψυχή μου, φωτίστηκε το δωμάτιό της, η καρδιά μου, απέκτησε χάρη, απέκτησε χρώμα, ζωντάνια.

Τώρα μάλιστα, το δωμάτιό μου, η ψυχή μου δηλαδή, αρχίζει και μοιάζει με αυτά που είδα στο ειδικό βιβλίο διακόσμησης, τους Αγίους, όπως αυτοί στολίζουν την Εκκλησία, με τον ειδικό διακοσμητή, τον πνευματικό μου, να βάζει στη μέση της ύπαρξής μου τον δωροδότη όλων αυτών των αλλαγών, τον Σωτήρα Χριστό.

«Η μετάνοια είναι μια αδιάκοπη επιστροφή στον Θεό, μια διαρκής αναζήτηση και εύρεση, εύρεση και αναζήτηση του Αγαπημένου. Είναι μια μόνιμη επιθυμία κι ένας πόθος δριμύς, που συνοδεύει ως τη θύρα της Βασιλείας, όσους με αίσθηση της αμαρτωλότητάς τους και αποδεσμευμένοι από το ατομικό τους θέλημα, ζητούν να φτάσουν στην αγάπη, εκεί όπου ο Θεός είναι «τα πάντα τοις πάσι» εκεί όπου η παρουσία του Θεού κάνει τα πάντα αληθινά παρόντα, ελεύθερα και ζωντανά, γιατί μόνο αυτή η παρουσία νικά το κενό, το μηδενισμό και το θάνατο του ανθρώπου (π. Μιχάλης Καρδαμάκης, Ορθόδοξη πνευματικότητα, Άσκηση και μετάνοια).

Όπως, λοιπόν, φροντίζουμε τον υλικό μας χώρο, το σπίτι μας, όπως φροντίζουμε για την ενδυμασία μας, την σωματική μας υγεία και τρέχουμε να πάρουμε συμβουλές και φάρμακα από τους ειδικούς, πολύ περισσότερο οφείλουμε στην ίδια μας την ψυχή να της δώσουμε τη φροντίδα που χρειάζεται: «Έχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου, που έχουμε μπροστά μας» (Εβρ. 12:1).

Να προσέλθουμε στο εξομολογητήριο όχι ως δικαστήριο, αλλά ως το χώρο που θα αφήσουμε εκεί τις αμαρτίες μας, τις έγνοιες μας, τα φορτία τις ψυχής μας και να λάβουμε τις απαραίτητες οδηγίες από τον πνευματικό μας για να γίνει η ψυχή μας όμορφη, ευάρεστη, φωτεινή και ευωδιαστή, σύμμορφη της εικόνας του Ιησού Χριστού.

Αντώνιος Βοναζούντας, Κατηχητής

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Χαρά

XARA

Η πολυδιάστατη, πολύπλευρη και πολυάσχολη σύγχρονη ζωή έχει καταδικάσει τον άνθρωπο να ζει χωρίς την αληθινή πηγαία και γνήσια χαρά. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι χαίρεται όταν γλεντάει και διασκεδάζει. Έρευνες, όμως, πάνω στο θέμα αυτό έδειξαν ότι και στις διασκεδάσεις και στα γλέντια ο άνθρωπος προσποιείται πως χαίρεται. Η σύγχρονη ευημερία, η πολυάσχολη ζωή, οι καθημερινές απαιτήσεις και η ακόρεστη επιθυμία για επιδείξεις, για ανέσεις, για περισσότερα υλικά αγαθά, έχουν απογυμνώσει τον άνθρωπο από τη χαρά και τον έχουν φορτώσει με άγχη, καταθλίψεις, μελαγχολίες και στεναχώρια.

Η ζωή όμως που δίνει ο Θεός σε κάθε έναν που Τον πλησιάζει με μετάνοια και πίστη είναι η πιο υπέροχη ζωή που υπάρχει στον πλανήτη μας. Ένα θαυμαστό χαρακτηριστικό της ζωής αυτής είναι η χαρά, που μόνον ο Ιησούς Χριστός έχει.

Το πρώτο μήνυμα που ήρθε με τους αγγέλους από τον ουρανό στη γέννηση του Ιησού Χριστού ήταν: «Σας φέρνω ευχάριστα νέα που θα προξενήσουν χαρά μεγάλη σε όλο το λαό: γεννήθηκε σήμερα στην πόλη Δαβίδ για σας Σωτήρας, που είναι ο Χριστός Κύριος» (Λουκ. 2:10,11).

Η μοναδική χαρά που φέρνει ο Ιησούς Χριστός σε κάθε άνθρωπο, είναι η χαρά της εσωτερικής ελευθερίας. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει την πραγματική χαρά αν δεν αδειάσει απόλυτα από όλα τα κακά που τον κρατούν δεμένο στη δυστυχία. Η χαρά είναι αποτέλεσμα εσωτερικού καθαρισμού του ανθρώπου από το Θεό και όχι αποτέλεσμα διασκεδάσεων, κοσμικών επιδείξεων, δόξας, φήμης και πλούτου.

Ο Ιησούς Χριστός στον καθένα που Τον ζητά και Τον πιστεύει ως Σωτήρα του και Κύριό του, λαμβάνει τέτοια χαρά που ποτέ δεν στερεύει. Το μήνυμα αυτό της χαράς το πήραν και οι Άγιοι Απόστολοι και το έκαναν σύνθημα. Έτσι ο Απ. Ιωάννης λέει: «Και ταύτα γράφωμεν προς εσάς δια να είναι πλήρης η χαρά σας» (Α΄Ιωάν. 1:4). Ο Απ. Παύλος τονίζει στους Φιλιππησίους Χριστιανούς: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν θα σας πω, χαίρετε» (Φιλιπ. 4:4). Ο Χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία της χαράς χωρίς όρια. Γιατί η πηγή της είναι Αυτός ο ίδιος ο Θεός που είναι η χαρά.

Η χριστιανική χαρά βρίσκεται στη δύναμη και στην αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στον τέλειο καθαρισμό που ο Παντοκράτορας κάνει στη ζωή του μετανοημένου ανθρώπου. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στην αναγέννηση που φέρνει ο Κύριος των Κυρίων στον άνθρωπο και στη νέα ζωή που βάζει το Πανάγιο Πνεύμα Του. Και όλα αυτά δεν είναι λόγια. Είναι αλήθεια. Είναι ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας δύο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Η χαρά, λοιπόν, αποκτάται με αναγνώριση της αποτυχίας του ανθρώπου να βρει τη χαρά μόνος του και με πίστη στο Θεό ως το Μόνο που μπορεί να δώσει τη χαρά. Ζήτησε έτσι τη χαρά από το Θεό και θα την πάρεις. Έχεις απόλυτη ανάγκη από τη χαρά του Θεού.

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ταπείνωση

telonoufariseou

Σε τίποτε δεν ατενίζει ο ύψιστος Θεός με τόση αγάπη, όσο στην ταπεινή και απλή καρδιά. Γι’ αυτό η Υπεραγία Θεοτόκος αναφέρει για τον εαυτό της το: «Επέβλεψεν (ο Κύριος) επί την ταπείνωσιν της δούλης Αυτού».

Όταν αποχωρεί από τον άνθρωπο η υπερηφάνεια, ενθρονίζεται εντός του η ταπεινοφροσύνη. Φεύγει το σκοτάδι και έρχεται το φως. Σκοτάδι είναι η υπερηφάνεια και φως η ταπεινοφροσύνη. Όταν κατακρίνουμε τον εαυτό μας και αναγνωρίζουμε την αθλιότητα και αισχρότητα μας, τότε θα έχουμε σημαντική αφορμή για ταπείνωση. Να αναγνωρίσουμε την φτώχεια και την αθλιότητά μας: «Ταπεινώστε, λοιπόν, τους εαυτούς σας κάτω από τη δύναμη του Θεού, για να σας εξυψώσει την ώρα της κρίσεως» (Α’ Πέτρου 5:6).

Ας αναγνωρίσουμε, ότι εμείς οι Χριστιανοί καταγόμεθα από τον Χριστό, τον «πράον και ταπεινόν τη καρδία». Ο Χριστός, ο μέγας και ύψιστος Θεός, «ταπείνωσεν εαυτόν». Είναι εντροπή να υπερηφανεύονται οι δούλοι, όταν ο Κύριός τους είναι ταπεινός.

Ταπείνωση, λοιπόν, χρειαζόμαστε πριν απ’ όλα, για να μαλακώσει η σκληρή καρδιά μας και να ανοίξει τα παράθυρά της στο φως της αγάπης. Πρέπει να συνηθίσουμε τη γλώσσα μας να λέγει «συγχώρησον» και η ταπείνωση θα έλθει στη ζωή μας. Πρέπει να αγαπήσουμε την ταπείνωση και αυτή θα μας σκεπάσει από τις αμαρτίες μας. Να μη βαρυνθούμε για κάποιον κόπο, διότι ο κόπος και η κακοπάθεια και η σιωπή γεννούν την ταπείνωση. Η δε ταπείνωση συγχωρεί, όλες τις αμαρτίες.

Δεν υπάρχει πιο αταίριαστο και ανάξιο για τον Χριστιανό από την υπερηφάνεια, και τίποτε δεν τον εξυψώνει, όσο η ταπεινοφροσύνη. Από την ταπεινοφροσύνη γνωρίζεται ο άνθρωπος αν είναι γνήσιος μαθητής του «πράου και ταπεινού την καρδιά» Ιησού.

Αν θέλουμε λοιπόν, να δώσουμε την μαρτυρία ότι είμαστε αληθινοί Χριστιανοί, πρέπει να μάθουμε από τον Χριστό να ταπεινοφρονούμε, όπως και ο ίδιος μας προτρέπει: «Μάθετε από μένα, ότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν» (Ματθ. 11:29)Και πρέπει να χαράξουμε ζωηρά στη μνήμη μας τα λόγια του Αποστόλου: «Ο Θεός στους υπερηφάνους αντιτάσσεται, στους ταπεινούς δίνει χάρη « (Α’ Πέτρου 5:5).

(Τύχωνος του Ζαντώνικ, Πορεία προς τον Ουρανό, σελ. 93-96)

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Αγάπη

agapi2

Η Αγάπη είναι η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου. Ο ταραγμένος, απομονωμένος μέσα στο πλήθος άνθρωπος στερείται αγάπης. Δεν έχει αγάπη, δεν ζει με αγάπη και δεν παίρνει αγάπη. Εννοούμε την πραγματική αγάπη, την ανιδιοτελή και χωρίς συμφέρον.

Η εποχή που ζούμε είναι η πιο «χτυπητή» εποχή με ακραίες αντιθέσεις. Τα προϊόντα που παρουσιάζονται στις διαφημίσεις, σε εκδόσεις βιβλίων, σε ηχογραφήσεις, σε DVD και CD προσφέρουν έναν καινούργιο τρόπο ζωής. Παρά την αναφορά τους στην αγάπη, πραγματεύονται θέματα που δεν περιέχουν την αληθινή αγάπη. Ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, ο καθημερινός περιοδικός τύπος, πιο πολύ η μουσική, αν και ασχολούνται με την αγάπη, δεν προσφέρουν την πραγματική κι αυτό, γιατί στην εποχή μας η αγάπη είναι τόσο εγωκεντρική και ιδιοτελής, ώστε να αποτελεί ένα σπάνιο αγαθό στις ανθρώπινες σχέσεις.

Πολλοί μιλάνε για αγάπη χωρίς να ξέρουν ότι το πρώτο γνώρισμα της αγάπης είναι να δίνει κανείς και όχι να παίρνει. Στο γάμο ζητούμε να παντρευτούμε έναν που θα μας αγαπάει και θα μας καταλαβαίνει και όχι έναν που εμείς θα αγαπούμε και θα καταλαβαίνουμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει ότι η αγάπη είναι να παίρνεις και όχι να δίνεις. Τα ατομικά συμφέροντα είναι πάνω από τα ομαδικά και τα κοινωνικά. Η αγάπη στις μέρες μας, ενώ είναι το πιο απαραίτητο αγαθό, έχει γίνει το πιο σπάνιο και το πιο παρεξηγημένο.

Αντίθετα από το σύγχρονο πνεύμα της φιλαυτίας και της ιδιοτέλειας, η αληθινή αγάπη υπάρχει και βρίσκεται στον Θεό. «Ο Θεός είναι αγάπη» (Α’ Ιωάν. 4:8). «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί κανείς που πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16). Η φύση του Θεού είναι η αγάπη που δίνει.

Η Αγία Γραφή μας λέει: «Έτσι αποδείχτηκε η αγάπη του Θεού για μας: Απέστειλε τον Υιόν Του τον μονογενή στον κόσμο για να μας χαρίσει τη νέα ζωή, αν ενωθούμε μ’ Αυτόν» (Α’ Ιωάν. 4:9).

Η ευτυχία του Θεού βρίσκεται στο ότι έδωσε και συνεχώς δίνει. Και δίνει σ’ αυτούς που ζητούν, σ’ αυτούς που λογικεύονται και με ειλικρινή συναίσθηση της άθλιάς τους κατάστασης ζητούν να τους κάνει καινούργιους ανθρώπους.

Το θαύμα των θαυμάτων είναι η «άνωθεν γέννηση» (Ιωάν. 3:3) του ανθρώπου. Ο Θεός σε μια στιγμή μεταμορφώνει τον ανήθικο, τον υλιστή, τον εγωιστή, τον φιλάργυρο, σε ηθικό, πνευματικό, ετεροκεντρικό και γενναιόδωρο άνθρωπο. Από τη στιγμή που ο Θεός έρχεται στη ζωή του ανθρώπου, αρχίζει ο άνθρωπος να αγαπά. Αρχίζει να προσφέρεται στους συνανθρώπους του, αρχίζει να ενδιαφέρεται γι’ αυτούς, να τους βοηθά. Η βαθιά του επιθυμία είναι να κάνει καλά έργα, να κάνει τους άλλους χαρούμενους και ευτυχισμένους. Με τις πράξεις της αγάπης μαθαίνει το μυστικό της ευτυχίας, που δεν είναι να παίρνεις, αλλά να δίνεις.

Μιχάλης Κανταρτζής

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top