ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (6)

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ελπίδα

elpida

Eλπίδα! Μια λέξη που αξίζει να γραφεί με ανεξίτηλα γράμματα στο νου και στην καρδιά του ανθρώπου. Ελπίδα! Είναι λέξη δυναμική, που πάντοτε κοιτάζει μπροστά με θάρρος και αισιοδοξία.

Ο Αμερικανός καρδιολόγος Μ. Γουίλσον είπε: «Η ελπίδα είναι το φάρμακο που χρησιμοποιώ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η ελπίδα μπορεί να θεραπεύσει σχεδόν κάθε τι.»

Σ’ ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων στον Κορεατικό πόλεμο παρουσιάστηκε το φαινόμενο να πεθαίνουν οι Αμερικανοί αιχμάλωτοι σε 48 ώρες, χωρίς κάποια οργανική ασθένεια. Οι αιχμάλωτοι που έμειναν σε σκηνές τον χειμώνα, έριχναν μια κουβέρτα στο κεφάλι τους, κάθονταν ακίνητοι για 48 ώρες και πέθαιναν.

Ψυχολόγοι και Ψυχίατροι που ερεύνησαν το φαινόμενο αυτό, ανακάλυψαν ότι η αιτία του θανάτου ήταν η απελπισία που τους είχε καταλάβει από την απάνθρωπη ζωή που ζούσαν. Δεν είχαν καμία ελπίδα να ζήσουν και έτσι οδηγούσαν σε 48 ώρες τον εαυτό τους στο θάνατο. Από έρευνα που έκαναν σε αυτούς που έζησαν, διαπίστωσαν ότι όσοι πήγαιναν στα παιδικά τους χρόνια σε κατηχητικά σχολεία ή στην Εκκλησία, όσοι είχαν πίστη στο Θεό, έλπιζαν στο Θεό και δεν απελπίστηκαν, δεν οδήγησαν τον εαυτό τους στο θάνατο.

Η σύγχρονη ζωή είναι φορτωμένη από πολλές και διαφορετικές πιέσεις, που κάθε μέρα επιδρούν αρνητικά σε εκατομμύρια ανθρώπους και τους κάνουν να απογοητεύονται, να απελπίζονται και να δημιουργούν άγχη, καταθλίψεις, φοβίες και μελαγχολίες. Ζούμε στην εποχή του ψυχικού πόνου, της αφόρητης καταπίεσης, της πίεσης του χρόνου, της εργασίας, του περιβάλλοντος, των οικονομικών αναγκών και άλλων πολλών και διαφόρων πιέσεων, που κάνουν το σύγχρονο άνθρωπο να χάνει το θάρρος του, να απελπίζεται κάθε μέρα πιο πολύ και καμιά φορά χωρίς σοβαρή αιτία.

Αντίθετα, αυτοί που έχουν ελπίδα, αυτοί που πιστεύουν σε ένα καλύτερο μέλλον, ανεβαίνουν ψηλότερα από τα σύγχρονα εμπόδια, γίνονται οι άνθρωποι που εμπνέουν την αισιοδοξία, την πίστη στην νίκη και τη διάθεση για αγώνα και επιτυχία. Η ελπίδα είναι μια δυναμική πραγματικότητα που οδηγεί κάθε ταλαιπωρημένο και απογοητευμένο άνθρωπο να κοιτάζει μπροστά με θάρρος και αισιοδοξία. Η ελπίδα μας κρατάει στη ζωή, μας εμψυχώνει, ανοίγει καινούργιους δρόμους σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Αν, λοιπόν, η ανθρώπινη ελπίδα βοηθάει πολύ τον άνθρωπο, η ελπίδα στον Μόνο Αληθινό Παντοδύναμο και Πανάγαθο Θεό κάνει θαύματα, υπερφυσικές πράξεις που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο που αναγέννησε ο Θεός και τον κάνει υπερνικητή.

Η ελπίδα του Θεού δίνει στον άνθρωπο δύναμη, τον οδηγεί στη νίκη και στο θρίαμβο. Η ελπίδα μας και η εμπιστοσύνη μας στο Θεό θαυματουργεί. Ο άνθρωπος του Θεού με χαρά και αισιοδοξία φωνάζει: «Διατί είσαι περίλυπος ψυχή μου και διατί ταράττεσαι εντός μου; Έλπιζε επί τον Θεόν, επειδή έτι θέλω υμνεί Αυτόν. Αυτός είναι η σωτηρία του προσώπου μου και ο Θεός μου» (Ψαλμός 42:11).

Οποιοδήποτε κι αν είναι το πρόβλημα του ανθρώπου, όταν ελπίζει στο Θεό θα έρθει ο χρόνος που θα δοξάσει το Θεό για τη λύση του προβλήματός του. Όταν ο άνθρωπος γνωρίζει το Θεό και ζει κάθε μέρα με το Θεό, του δίνει τη δύναμη, την αισιοδοξία, την πίστη και την ελπίδα για τη νικηφόρα αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων.

Ο άνθρωπος που ζει με το Θεό και για το Θεό, δεν απελπίζεται. Ο Θεός που είναι «πηγή της ελπίδας» (Ρωμ.15:13) κατοικεί μέσα του και του δίνει δύναμη να αντιμετωπίσει με ελπίδα τις αντίξοες περιστάσεις.

Μιχάλης Κανταρτζής

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ειρήνη

EIRHNH

Η ειρήνη, είναι η πιο πολύτιμη και η πιο σπάνια αρετή της σύγχρονης ζωής. Ο άνθρωπος πίστεψε ότι με την ευημερία, με τα υλικά αγαθά και με τις διάφορες δραστηριότητές του, θα αποκτήσει την ειρήνη της ψυχής και θα ζήσει ήρεμος και ευτυχισμένος.

Αντίθετα, έγινε πιο ταραγμένος, με άγνωστο μέχρι τώρα άγχος, με καταθλίψεις και μελαγχολίες. Στην απελπιστική αυτή κατάσταση, ο Ιησούς Χριστός, ο «Άρχοντας της ειρήνης» (Ησαΐας 58:6), έρχεται και προσκαλεί τον άνθρωπο να πιστέψει σ’ Αυτόν για να βρει την σίγουρη και την πολυπόθητη ειρήνη που μάταια ζητάει μακριά απ’ Αυτόν. Η πραγματική ειρήνη είναι πρόσωπο. Είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος της ζωής και του θανάτου. Ο Μόνος που έχει αποδειχτεί ότι έχει την ειρήνη και μπορεί να τη δώσει σ’ όσους Του τη ζητούν.

Ο Θεάνθρωπος, στο σύγχρονο αγχώδη άνθρωπο, δίνει τη δική Του ειρήνη, όχι όπως ο κόσμος τη δίνει. Στους ταραγμένους μαθητές Του, όπως και σε κάθε ταραγμένο, λέει: «Ειρήνη σας αφήνω, τη δική μου ειρήνη σας δίνω. Δεν σας τη δίνω εγώ όπως τη δίνει ο κόσμος» (Ιωάν. 14:27). Η ειρήνη που δίνει ο Θεάνθρωπος είναι γνήσια, εσωτερική, βαθιά, μόνιμη και απαλλαγμένη από την ανθρώπινη αδυναμία. Την ειρήνη αυτή τη ζει κάθε συνειδητός χριστιανός. Είναι η ειρήνη του Θεού. Η ειρήνη της ψυχής και της συνείδησης, ο ουρανός στην καρδιά του ανθρώπου του Θεού. Είναι η ειρήνη που κάνει κάθε φορτίο της ζωής ελαφρό, κάθε δυσκολία, ευκολία, κάθε αδύνατο, δυνατό.

Η υπερφυσική θεϊκή και ουράνια ειρήνη του Θεού, είναι ο φύλακας και ο φρουρός κάθε σύγχρονης επίθεσης στον ιερό χώρο της καρδιάς του συνειδητού χριστιανού. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Η ειρήνη του Θεού, που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό, θα διαφυλάξει τις καρδιές και τις σκέψεις σας κοντά στον Ιησού Χριστό» (Φιλιπ. 4:7). Αυτή είναι η μοναδική και υπέροχη αλήθεια. Η ειρήνη του Θεού ξεπερνά κάθε ανθρώπινη σύλληψη. Δεν υπάρχει πιο αισιόδοξο μήνυμα για τον σύγχρονο ταραγμένο άνθρωπο. Δεν είναι μια απλή ανθρώπινη ειρήνη κατανοητή στο μυαλό του ανθρώπου. Είναι η ειρήνη του Θεού που έφερε ο Κύριος Ιησούς Χριστός με το λυτρωτικό Του έργο πάνω στο σταυρό. Εκεί στο σταυρό συμφιλίωσε μια για πάντα τον άνθρωπο με το Θεό. Η συμφιλίωση αυτή γίνεται πραγματικότητα στη ζωή του, όταν ο άνθρωπος με ειλικρινή συντριβή και μετάνοια, με πίστη στο Χριστό και το έργο Του επάνω στο σταυρό, ζητάει τη σωτηρία. Ο Απ. Παύλος βροντοφωνάζει: «Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας» (Εφεσ. 2:14,17).

Ο άνθρωπος που ζητάει την ειρήνη Του με μετάνοια και πίστη στο Χριστό, γίνεται ένας καινούργιος άνθρωπος. Με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος που έχει «σκηνώσει» μέσα του δεν φοβάται τις καταστρεπτικές δυνάμεις της κατάθλιψης και του άγχους. Ενώ κι αυτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, βομβαρδίζονται με τις ίδιες αρνητικές και καταστρεπτικές πιέσεις της σύγχρονης ζωής, νιώθει μέσα του τη θεϊκή δύναμη της ειρήνης του Θεού να τον φυλάγει, να τον προστατεύει και να τον κρατάει ήρεμο. Ο άνθρωπος του Θεού, ο καινούργιος και αναγεννημένος από το Άγιο Πνεύμα άνθρωπος, έχει μια εσωτερική γαλήνη που δεν συλλαμβάνεται με το ανθρώπινο μυαλό και δεν εκφράζεται με ανθρώπινα λόγια. Έχει την ειρήνη του Θεού που δεν είναι γήινη, αλλά ουράνια από το Θεό δοσμένη σε κάθε ειλικρινά μετανοημένο άνθρωπο. Την ειρήνη αυτή χρειάζεται απαραίτητα ο σύγχρονος ταραγμένος άνθρωπος.

Μιχάλης Κανταρτζής

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Εξομολόγηση

metanoiakaieksomologisis

Καθώς αλλάζει η εποχή αποφάσισα να μπω στο δωμάτιό μου και να δω τι αλλαγές μπορούν και πρέπει να γίνουν. Αρχίζοντας από τα συρτάρια, διαπίστωσα πως είχαν μέσα πολλά «άχρηστα» αντικείμενα, αντικείμενα που κάποτε είχαν αξία. Σκόνη, υγρασία, φθορά ...

Ωωωω, ξάφνου προβάλλει μια φωτογραφία ... αναμνήσεις παρελθόντος ... συναισθήματα χαράς και λύπης ... και βγαίνουν στην επιφάνεια της ψυχής μου όλα όσα συνόδευσαν εμπειρικά τις αναμνήσεις αυτές. Χαρές, αλλά και πίκρες, θυμοί, στεναχώριες. Αυτός μου έκανε πολύ κακό ... και ακόμα δεν τον έχω συγχωρήσει. Αυτός μού έδωσε μεγάλη χαρά ... άραγε τι να κάνει αυτή η ψυχή; Πω πω, σκόνη. Κάτι πρέπει να κάνω. Κάνω ένα βήμα πίσω, ώστε να έχω καλύτερη οπτική του χώρου και διαπιστώνω πως το δωμάτιό μου είναι γενικά ένα αχούρι. Πώς ζούσα εδώ μέσα; Δεν είναι δυνατόν αυτό το δωμάτιο να είμαι εγώ, είπα μέσα μου.

Και καθώς διαλογιζόμουν τα λόγια αυτά, συνειδητοποίησα πως δυστυχώς αυτός είμαι. Αυτό το δωμάτιο είναι η έκφρασή μου, η εικόνα μου ... απηχεί πλήρως το ποιος είμαι. Μα δεν θέλω να ζώ εδώ μέσα, δεν θέλω να είμαι έτσι, δεν μου αρέσω.

Αποφάσισα λοιπόν, να πάρω ένα περιοδικό διακόσμησης, να εμπνευστώ από τις προτάσεις δωματίων από «αυτούς που ξέρουν πώς να στολίσουν ένα δωμάτιο σωστά» και να ταιριάζει σε μένα. Με χαρά λοιπόν ξεφύλλιζα το περιοδικό, ιδέες πολλές, προτάσεις πανέμορφες. Καθώς ο νους περιδιάβαινε στις σκέψεις και τις εικόνες, αναρωτήθηκα ... Άραγε μπορώ να υποστηρίξω αυτές τις προτάσεις ή θα ξαναγίνει το δωμάτιό μου όπως πριν, αφού εγώ παραμένω αμελής, ανοικοκύρευτος και αδιάφορος; Εγώ δεν κατάντησα το δωμάτιό μου σε αυτή την κατάσταση;

Επειδή, δεν έβρισκα λύση, αποφάσισα να πάω στον ειδικό, να μου πει τι πρέπει να κάνω και να γίνει το δωμάτιό μου όμορφο, φωτεινό, ευάρεστο στον κάθε επισκέπτη και κυρίως να με εκφράζει, να είναι η υλική προέκταση της ψυχής μου.

Πήγα στον «ειδικό» με σκοπό να μπει ένα τέλος στην ακαταστασία του «δωματίου» μου, να πεθάνει το παρελθόν μου και να αναγεννηθώ εσωτερικά, να γεμίσει η ζωή μου Φως, χαρά, χρώμα, Ζωή. Να ζήσω ελεύθερος από σκόνη, υγρασία, βρωμιά και δυσωδία.

Για να γίνει αυτό έπρεπε να “πετάξω” όλα τα παλιά, τα φθαρμένα, τα άχρηστα, να καθαρίσω το χώρο από τις βρωμιές και τις σκόνες, αχ αυτή η σκόνη, παντού τρυπώνει, παντού βρίσκεται. Ο «διακοσμητής μου» πρότεινε τον τρόπο. Να πετάξω τα παλιά. Ήταν τόσο εύκολο, τα πήρε ο ίδιος. Τι ευλογία, τι ευτυχία, λύτρωση πραγματική, το είχα βάρος, γιατί δεν ήξερα πως θα πετάξω από πάνω μου όλη αυτή τη «σαβούρα». Και μου πρότεινε λύσεις θεϊκές, λύσεις πανέμορφες, λύσεις ιδανικές. Λυτρώθηκα, φύσηξε νέος άνεμος στην ψυχή μου, φωτίστηκε το δωμάτιό της, η καρδιά μου, απέκτησε χάρη, απέκτησε χρώμα, ζωντάνια.

Τώρα μάλιστα, το δωμάτιό μου, η ψυχή μου δηλαδή, αρχίζει και μοιάζει με αυτά που είδα στο ειδικό βιβλίο διακόσμησης, τους Αγίους, όπως αυτοί στολίζουν την Εκκλησία, με τον ειδικό διακοσμητή, τον πνευματικό μου, να βάζει στη μέση της ύπαρξής μου τον δωροδότη όλων αυτών των αλλαγών, τον Σωτήρα Χριστό.

«Η μετάνοια είναι μια αδιάκοπη επιστροφή στον Θεό, μια διαρκής αναζήτηση και εύρεση, εύρεση και αναζήτηση του Αγαπημένου. Είναι μια μόνιμη επιθυμία κι ένας πόθος δριμύς, που συνοδεύει ως τη θύρα της Βασιλείας, όσους με αίσθηση της αμαρτωλότητάς τους και αποδεσμευμένοι από το ατομικό τους θέλημα, ζητούν να φτάσουν στην αγάπη, εκεί όπου ο Θεός είναι «τα πάντα τοις πάσι» εκεί όπου η παρουσία του Θεού κάνει τα πάντα αληθινά παρόντα, ελεύθερα και ζωντανά, γιατί μόνο αυτή η παρουσία νικά το κενό, το μηδενισμό και το θάνατο του ανθρώπου (π. Μιχάλης Καρδαμάκης, Ορθόδοξη πνευματικότητα, Άσκηση και μετάνοια).

Όπως, λοιπόν, φροντίζουμε τον υλικό μας χώρο, το σπίτι μας, όπως φροντίζουμε για την ενδυμασία μας, την σωματική μας υγεία και τρέχουμε να πάρουμε συμβουλές και φάρμακα από τους ειδικούς, πολύ περισσότερο οφείλουμε στην ίδια μας την ψυχή να της δώσουμε τη φροντίδα που χρειάζεται: «Έχοντας, λοιπόν, γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας εμπλέκει, κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου, που έχουμε μπροστά μας» (Εβρ. 12:1).

Να προσέλθουμε στο εξομολογητήριο όχι ως δικαστήριο, αλλά ως το χώρο που θα αφήσουμε εκεί τις αμαρτίες μας, τις έγνοιες μας, τα φορτία τις ψυχής μας και να λάβουμε τις απαραίτητες οδηγίες από τον πνευματικό μας για να γίνει η ψυχή μας όμορφη, ευάρεστη, φωτεινή και ευωδιαστή, σύμμορφη της εικόνας του Ιησού Χριστού.

Αντώνιος Βοναζούντας, Κατηχητής

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Χαρά

XARA

Η πολυδιάστατη, πολύπλευρη και πολυάσχολη σύγχρονη ζωή έχει καταδικάσει τον άνθρωπο να ζει χωρίς την αληθινή πηγαία και γνήσια χαρά. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι χαίρεται όταν γλεντάει και διασκεδάζει. Έρευνες, όμως, πάνω στο θέμα αυτό έδειξαν ότι και στις διασκεδάσεις και στα γλέντια ο άνθρωπος προσποιείται πως χαίρεται. Η σύγχρονη ευημερία, η πολυάσχολη ζωή, οι καθημερινές απαιτήσεις και η ακόρεστη επιθυμία για επιδείξεις, για ανέσεις, για περισσότερα υλικά αγαθά, έχουν απογυμνώσει τον άνθρωπο από τη χαρά και τον έχουν φορτώσει με άγχη, καταθλίψεις, μελαγχολίες και στεναχώρια.

Η ζωή όμως που δίνει ο Θεός σε κάθε έναν που Τον πλησιάζει με μετάνοια και πίστη είναι η πιο υπέροχη ζωή που υπάρχει στον πλανήτη μας. Ένα θαυμαστό χαρακτηριστικό της ζωής αυτής είναι η χαρά, που μόνον ο Ιησούς Χριστός έχει.

Το πρώτο μήνυμα που ήρθε με τους αγγέλους από τον ουρανό στη γέννηση του Ιησού Χριστού ήταν: «Σας φέρνω ευχάριστα νέα που θα προξενήσουν χαρά μεγάλη σε όλο το λαό: γεννήθηκε σήμερα στην πόλη Δαβίδ για σας Σωτήρας, που είναι ο Χριστός Κύριος» (Λουκ. 2:10,11).

Η μοναδική χαρά που φέρνει ο Ιησούς Χριστός σε κάθε άνθρωπο, είναι η χαρά της εσωτερικής ελευθερίας. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νιώσει την πραγματική χαρά αν δεν αδειάσει απόλυτα από όλα τα κακά που τον κρατούν δεμένο στη δυστυχία. Η χαρά είναι αποτέλεσμα εσωτερικού καθαρισμού του ανθρώπου από το Θεό και όχι αποτέλεσμα διασκεδάσεων, κοσμικών επιδείξεων, δόξας, φήμης και πλούτου.

Ο Ιησούς Χριστός στον καθένα που Τον ζητά και Τον πιστεύει ως Σωτήρα του και Κύριό του, λαμβάνει τέτοια χαρά που ποτέ δεν στερεύει. Το μήνυμα αυτό της χαράς το πήραν και οι Άγιοι Απόστολοι και το έκαναν σύνθημα. Έτσι ο Απ. Ιωάννης λέει: «Και ταύτα γράφωμεν προς εσάς δια να είναι πλήρης η χαρά σας» (Α΄Ιωάν. 1:4). Ο Απ. Παύλος τονίζει στους Φιλιππησίους Χριστιανούς: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε, πάλιν θα σας πω, χαίρετε» (Φιλιπ. 4:4). Ο Χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία της χαράς χωρίς όρια. Γιατί η πηγή της είναι Αυτός ο ίδιος ο Θεός που είναι η χαρά.

Η χριστιανική χαρά βρίσκεται στη δύναμη και στην αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στον τέλειο καθαρισμό που ο Παντοκράτορας κάνει στη ζωή του μετανοημένου ανθρώπου. Η χριστιανική χαρά βασίζεται στην αναγέννηση που φέρνει ο Κύριος των Κυρίων στον άνθρωπο και στη νέα ζωή που βάζει το Πανάγιο Πνεύμα Του. Και όλα αυτά δεν είναι λόγια. Είναι αλήθεια. Είναι ζωντανή εμπειρία της Εκκλησίας δύο χιλιάδες χρόνια τώρα.

Η χαρά, λοιπόν, αποκτάται με αναγνώριση της αποτυχίας του ανθρώπου να βρει τη χαρά μόνος του και με πίστη στο Θεό ως το Μόνο που μπορεί να δώσει τη χαρά. Ζήτησε έτσι τη χαρά από το Θεό και θα την πάρεις. Έχεις απόλυτη ανάγκη από τη χαρά του Θεού.

ΟΙ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η Ταπείνωση

telonoufariseou

Σε τίποτε δεν ατενίζει ο ύψιστος Θεός με τόση αγάπη, όσο στην ταπεινή και απλή καρδιά. Γι’ αυτό η Υπεραγία Θεοτόκος αναφέρει για τον εαυτό της το: «Επέβλεψεν (ο Κύριος) επί την ταπείνωσιν της δούλης Αυτού».

Όταν αποχωρεί από τον άνθρωπο η υπερηφάνεια, ενθρονίζεται εντός του η ταπεινοφροσύνη. Φεύγει το σκοτάδι και έρχεται το φως. Σκοτάδι είναι η υπερηφάνεια και φως η ταπεινοφροσύνη. Όταν κατακρίνουμε τον εαυτό μας και αναγνωρίζουμε την αθλιότητα και αισχρότητα μας, τότε θα έχουμε σημαντική αφορμή για ταπείνωση. Να αναγνωρίσουμε την φτώχεια και την αθλιότητά μας: «Ταπεινώστε, λοιπόν, τους εαυτούς σας κάτω από τη δύναμη του Θεού, για να σας εξυψώσει την ώρα της κρίσεως» (Α’ Πέτρου 5:6).

Ας αναγνωρίσουμε, ότι εμείς οι Χριστιανοί καταγόμεθα από τον Χριστό, τον «πράον και ταπεινόν τη καρδία». Ο Χριστός, ο μέγας και ύψιστος Θεός, «ταπείνωσεν εαυτόν». Είναι εντροπή να υπερηφανεύονται οι δούλοι, όταν ο Κύριός τους είναι ταπεινός.

Ταπείνωση, λοιπόν, χρειαζόμαστε πριν απ’ όλα, για να μαλακώσει η σκληρή καρδιά μας και να ανοίξει τα παράθυρά της στο φως της αγάπης. Πρέπει να συνηθίσουμε τη γλώσσα μας να λέγει «συγχώρησον» και η ταπείνωση θα έλθει στη ζωή μας. Πρέπει να αγαπήσουμε την ταπείνωση και αυτή θα μας σκεπάσει από τις αμαρτίες μας. Να μη βαρυνθούμε για κάποιον κόπο, διότι ο κόπος και η κακοπάθεια και η σιωπή γεννούν την ταπείνωση. Η δε ταπείνωση συγχωρεί, όλες τις αμαρτίες.

Δεν υπάρχει πιο αταίριαστο και ανάξιο για τον Χριστιανό από την υπερηφάνεια, και τίποτε δεν τον εξυψώνει, όσο η ταπεινοφροσύνη. Από την ταπεινοφροσύνη γνωρίζεται ο άνθρωπος αν είναι γνήσιος μαθητής του «πράου και ταπεινού την καρδιά» Ιησού.

Αν θέλουμε λοιπόν, να δώσουμε την μαρτυρία ότι είμαστε αληθινοί Χριστιανοί, πρέπει να μάθουμε από τον Χριστό να ταπεινοφρονούμε, όπως και ο ίδιος μας προτρέπει: «Μάθετε από μένα, ότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν» (Ματθ. 11:29)Και πρέπει να χαράξουμε ζωηρά στη μνήμη μας τα λόγια του Αποστόλου: «Ο Θεός στους υπερηφάνους αντιτάσσεται, στους ταπεινούς δίνει χάρη « (Α’ Πέτρου 5:5).

(Τύχωνος του Ζαντώνικ, Πορεία προς τον Ουρανό, σελ. 93-96)

Σελίδα 1 από 2

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top