Διάφορα (83)

Ώριμα Χρόνια

ORIMAXRONIA

Ένα κομμάτι της ζωής μας θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως «ώριμα χρόνια». Είναι η ωριμότητα εκείνη που σχετίζεται με την πάροδο της ηλικίας.

Είναι όμως η περίοδος αυτή το τέρμα της ζωής μας ή μήπως περιέχει κάποιο ξεχωριστό νόημα; Ας το εξετάσουμε.

Δεν μπορούμε να καθορίσουμε το πώς και πότε φθάνει κάποιος στην ωριμότητα. Άραγε έχουν αξία μόνο τα νιάτα; Ο μεγάλος άνθρωπος είναι άχρηστος; Όχι, βέβαια. Μπορεί οι συνθήκες ζωής μέσα στις οποίες έζησε και ζει να του αλλοιώνουν τα δομικά στοιχεία που του χάρισε ο Θεός. Γι’ αυτό πολλές φορές αντιδρά στο καινούργιο που συναντά. Μέσα στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις νιώθει αδύναμος να τις παρακολουθήσει πλήρως. Με λίγη καλή προσπάθεια, όμως, μπορεί να έρθει πολύ κοντά στα μεγάλα αυτά επιτεύγματα της επιστήμης. Πώς;

Χρειάζεται να αποδεχτούμε πρώτα - πρώτα την ηλικία μας. Όσο πιο σωστά την αποδεχτούμε, τόσο πιο καθαρά θα δούμε το νόημα αυτής της περιόδου της ζωής μας. Όλα γύρω μας θα τα βλέπουμε με αγάπη και κατανόηση και τους νέους με μεγάλη συμπάθεια. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους νουθετήσουμε, χωρίς να τους απομακρύνουμε από μας.

Ο ώριμος άνθρωπος δεν είναι απόλυτα κριτικός. Γίνεται γλυκός και μαλακός προς όλους εκείνους που νομίζει ότι τον απορρίπτουν. Μαθαίνει να τους αγαπά και προσπαθεί να τους αναγνωρίσει. Επιθυμεί να μεταφέρει στους νέους μια εμπειρία, έναν πλούτο ζωής που δοκιμάστηκε στην πορεία του χρόνου. Πόσοι νέοι δεν ευγνωμονούν για την πείρα και τις γνώσεις που απέκτησαν κοντά σε έναν καλό ηλικιωμένο γιατρό, ή επιστήμονα, εργάτη, καλλιτέχνη κλπ; Πόσοι γονείς δεν έδωσαν μία ζωή ολόκληρη για να μεγαλώσουν και να ολοκληρώσουν την αγωγή των εγγονών τους;

Όσο ο άνθρωπος ζει, τόσο σχεδιάζει, πολεμά, ελπίζει. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που τα ώριμά τους χρόνια τους έφεραν πιο κοντά και συνειδητά στις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Τους έφεραν κοντά στον Θεό! Τους γνώρισαν τους δρόμους που οδηγούν στην αιωνιότητα. Και ο άνθρωπος που ζει μέσα στην έννοια της αιωνιότητας, είναι ζωντανός και στο χτες και στο σήμερα και ελπίζει και ζει την αιωνιότητα απ’ αυτή τη ζωή. Έτσι τα ώριμα χρόνια μπορούν να αποβούν χρήσιμα και δημιουργικά.

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός

Στην Αρχή του Καινούργιου Χρόνου

elpidasigasti

Ένας ακόμη χρόνος πέρασε στην άβυσσο του παρελθόντος, ενώ ο καινούργιος χρόνος, το 2019, ήρθε με όνειρα και σχέδια. Τον υποδέχτηκε ένας κόσμος με μεγάλη τεχνολογική άνθιση, αλλά και σοβαρά οικονομικά και ηθικά προβλήματα. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν είναι ευχαριστημένος ούτε ειρηνικός. Ταλαιπωρείται από αβεβαιότητα, διάφορες φοβίες, αγωνία, που όλα αυτά του δημιουργούν μεγάλο άγχος. Αντιμετωπίζει δυσεπίλυτα προβλήματα ατομικά, οικογενειακά, κοινωνικά, που δημιουργούν αδιέξοδα στο νου και την καρδιά και τον οδηγούν πολλές φορές σε απόγνωση και απελπισία.

Ο Χριστός όμως ήρθε στη γη, πήρε ανθρώπινη μορφή, με σκοπό να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα προβλήματα αυτά και να του δώσει λύση στα αδιέξοδα.

Η απελπισία είναι η τραγική όψη της ζωής. Είναι η συννεφιά στον πεντακάθαρο ουρανό, δημιουργεί αδιέξοδο, οδηγεί πολλές φορές τον άνθρωπο σε αδράνεια. Ευτυχώς όμως υπάρχει και η αισιόδοξη όψη της ζωής. Είναι ο ήλιος που διαλύει τα σύννεφα. Υπάρχει διέξοδος γιατί ο Θεός μάς έχει προικίσει με ελπίδα. «Η ελπίδα είναι για την ψυχή, ό,τι είναι η αναπνοή για το σώμα», γράφει ο φιλόσοφος Γκαμπριέλ Μαρσέλ.

Ελπίδα είναι μία δύναμη ψυχική, έμφυτη από τον Θεό, που υπάρχει μέσα μας. Είναι η τάση της ψυχής να προσμένει ένα καλύτερο αύριο. Η ελπίδα είναι από τις βασικές χριστιανικές αρετές. Αποτελεί μαζί με την πίστη και την αγάπη, το τρίπτυχο των χριστιανικών αρετών. «Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη» (Α’ Κορ. 13,13).

Η ελπίδα φανερώνεται σε δύσκολες στιγμές. Ελπίζω, σημαίνει πως έχω τη βεβαιότητα ότι, όπως και να εξελίσσονται οι καταστάσεις, τίποτε δεν είναι οριστικό και σταθερό. Υπάρχει πάντα διέξοδος προς το καλύτερο.

Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως κι όταν όλα μας εγκαταλείψουν, μένει η ελπίδα. Όπου υπάρχει ελπίδα, υπάρχει και ζωή. Αποτελεί ένα ανοιχτό παράθυρο που μπαίνει ο ήλιος σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο. Ρώτησε κάποιος τον φιλόσοφο Θαλή, έναν από τους επτά σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας, ποια είναι, κατά τη γνώμη του, η πιο πιστή σύντροφος του ανθρώπου. «Η ελπίδα» απάντησε, «γιατί αυτή, κι όλα τα άλλα αν χαθούν, μένει στον ευσεβή άνθρωπο».

Η ζωή δεν έχει χρώμα, αλλά παίρνει κάθε φορά το χρώμα που της δίνει ο καθένας μας.

Το ίδιο γεγονός δίνει χαρά στον ένα, λύπη στον άλλο. Εκείνος που έχει την ελπίδα του στον Θεό, πιστεύει ότι η ζωή, παρά τις δυσκολίες της, έχει ομορφιά, νόημα και μεγάλη αξία. Η ελπίδα βρίσκεται σε όλη την πληρότητά της, όταν έχουμε πλήρη γνώση της άσχημης καταστάσεώς μας. Αυτή μας δίνει τη δύναμη να υπερνικούμε κάθε δυσκολία.

Πολλοί στηρίζουν τις ελπίδες τους σε απατηλά στηρίγματα. Γρήγορα όμως διαπιστώνουν πως η ελπίδα τους ήταν ουτοπία. Ο καταναλωτισμός και ο ευδαιμονισμός αδειάζουν την ψυχή και ικανοποιούν μόνον το σώμα. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεοποίησαν την ελπίδα σαν κόρη του Δία και της Πίστης και αδελφή της Τύχης και της Ειρήνης. Έτσι τόνιζαν το ζωντανό σύνδεσμο της ελπίδας με τη θεότητα, με την πίστη και την αιφνίδια και απροσδόκητη τροπή στο καλύτερο των ανθρωπίνων πραγμάτων, που διασκορπίζει από την ψυχή μας τα σύννεφα της βαριάς απελπισίας.

Κάθε χρόνος είναι ένα καινούργιο όραμα δημιουργίας, που πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε με δέος και ευθύνη. Εύχομαι οι δώδεκα μήνες που μας προσφέρει το 2019, να υφαίνονται πάνω στον αργαλειό της ελπίδας.

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός

Τρεις Ιεράρχες: Οι αντιεξουσιαστές!

treisierarxes

Τρεις Ιεράρχες: Σήμερα που η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τόσο έντονη κοινωνική αδικία, που καθένας νοιώθει «το δίκαιο να τον πνίγει» και είναι στα όρια να πάρει «το νόμο στα χέρια του».

Σήμερα, λοιπόν, τί θα μπορούσαν να πουν στους ανθρώπους αυτούς της σημερινής εποχής, τρία γεροντάκια που έζησαν τόσο παλιά;

Θα έλεγα ότι οι τρεις Ιεράρχες είναι τα πιο κατάλληλα και επίκαιρα πρόσωπα για τους ανθρώπους της σημερινής εποχής. Γιατί, χωρίς υπερβολή, ανήκουν στον λεγόμενο «αντιεξουσιαστικό χώρο»! Ναι. Αντιτάχθηκαν με την κακώς νοούμενη εξουσία και δεν δίστασαν να τα βάλουν με τους ισχυρούς της εποχής τους. Για να θυμηθούμε:

Ο Μέγας Βασίλειος αντιμέτωπος με τον αυταρχικό έπαρχο Μόδεστο που «απειλούσε θεούς και δαίμονες» για να αρέσει στον αιρετικό αυτοκράτορά του Ουάλη.

Ο Ιερός Χρυσόστομος αντιμέτωπος με την ματαιόδοξη αυτοκράτειρα Ευδοξία και τις μηχανορραφίες της για να τον εξοντώσει.

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αντιμέτωπος με τους πληρωμένους εγκληματίες που ήθελαν να του κλείσουν το στόμα.

Κι αυτά γιατί ενοχλούσε το κήρυγμά τους, έλεγχε η ακεραιότητα του ήθους τους…

Προσπάθησαν να τους εξαγοράσουν, δεν πουλήθηκαν. Τους απείλησαν, δεν φοβήθηκαν. Τους κακοποίησαν, δεν λύγισαν! Αλλά κι ο αγώνας τους ήταν ευγενής. Δεν πήραν τα καδρόνια στα χέρια, δεν έκαναν καταστροφές, δεν επιδόθηκαν σε «πλιάτσικο», δεν φορούσαν κουκούλες! Έκαναν τον αγώνα τους επώνυμα και όχι ως «γνωστοί άγνωστοι».Το μυστικό τους; Κοινό και για τους τρεις: Η ζωντανή σχέση τους με τον Χριστό και την Εκκλησία. Από κει αντλούσαν θάρρος, δύναμη, σταθερότητα, διάκριση. Η σχέση τους με τον Κύριο, άνοιγε τους ορίζοντές τους και μπορούσαν να διακρίνουν και να κρίνουν σωστά τα ανθρώπινα πράγματα, όπως το είπε ο Κύριος: «και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8, 32) ενώ διαβεβαίωνε ότι «εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή» (Ιω. 14, 6). Η σχέση με το Χριστό είναι σχέση με την Αλήθεια και σχέση με την μοναδική προϋπόθεση να είναι κανείς ελεύθερος!

Ας μη μας διαφεύγει ότι υπάρχουν χώροι, «κέντρα αποφάσεων», αντιλήψεις, που δεν θέλουν να έχουμε σχέση με το Θεό και την Εκκλησία του. Ειδικά, μάλιστα, δεν θέλουν για τους νέους να έχουν αυτή τη σχέση. Διότι δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι. Φοβούνται τους ελεύθερους νέους, γιατί δεν θα είναι «διαχειρίσιμοι»!

Να παραμείνουμε ενωμένοι με τον Κύριο και την Εκκλησία του! Για να παραμείνουμε ελεύθεροι, αλύγιστοι, ανυποχώρητοι, ασυμβίβαστοι και σταθεροί στις αρχές μας. Για να έχει νόημα και να είναι όμορφος και αποτελεσματικός ο αγώνας μας. Όπως οι τρεις Ιεράρχες…

π. Βασίλειος

Πηγή: https://www.vimaorthodoxias.gr/theologikos-logos-diafora/treis-ierarches-oi-antiexousiastes/

Τα Άγια Θεοφάνεια

TheofaniaΤου Μητροπολίτου Φλωρίνης

π. Αυγουστίνου Καντιώτου

Λαμπρά είναι η σημερινή ημέρα. Τελειώνει το Δωδεκαήμερο, κλείνει ο κύκλος των εορτών που έχει κέντρο τη Γέννησι του Χριστού. Είδαμε τον Κύριο βρέφος, τον είδαμε νήπιο οκτώ ημερών να περιτέμνεται, και σήμερα τον βλέπουμε τέλειον άνδρα να βαπτίζεται στα ρείθρα του Ιορδάνου. Ανοίγουν οι ουρανοί κι ακούγεται η φωνή του Πατρός: «Ούτός εστιν ο υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα» (Ματθ. 3,17).

Αυτά πιστεύουμε οι Χριστιανοί. Στον κόσμο όμως υπάρχει απιστία. Και μερικοί, εκμεταλλευόμενοι ένα κενό που νομίζουν πως βρήκαν στα Ευαγγέλια, την απουσία δηλαδή πληροφοριών από την παιδική μέχρι την ώριμη ηλικία του Χριστού, όταν βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη, λένε: Που ήταν ο Χριστός από τα δώδεκα μέχρι τα τριάντα του χρόνια; Και πλάθοντας μύθους με τη νοσηρά φαντασία τους, λένε πως ο Χριστός δεν ήταν στην Παλαιστίνη, αλλά πήγε στις Ινδίες, κι εκεί διδάχθηκε όσα έκανε κατόπιν. Έτσι λένε, για να μειώσουν το θεανδρικό του πρόσωπο. Τί απαντούμε;

Δεν υπάρχει κενό. Τα Ευαγγέλια λένε καθαρά, ότι κατά το επίμαχο αυτό διάστημα ο Χριστός έζησε ως παιδί μιας φτωχής πολυτέκνου οικογενείας, του ξυλουργού Ιωσήφ, κι ότι εργαζόταν στο ξυλουργείο για τον επιούσιο άρτο (βλ. Ματθ. 13,55, Μαρκ. 6,3). Εργάτης ήταν και γνήσιος φίλος των εργαζομένων. Τα χέρια του, που ευλόγησαν τους πέντε άρτους και θεράπευσαν αρρώστους και θώπευσαν τα κεφάλια αθώων παιδιών και τέλος καρφώθηκαν στο σταυρό, ήταν χέρια εργάτου. Ένας Βιεννέζος ζωγράφος τον ζωγράφισε στο ξυλουργείο κοντά στον δίκαιο Ιωσήφ, με το πριόνι στο χέρι, και δίπλα η Παναγία να γνέθη με τη ρόκα. Η εικόνα αυτή θα έπρεπε να κοσμή όλα τα εργατικά κέντρα.

Απόδειξις ότι ο Χριστός δεν έλειψε από τη Ναζαρέτ είνε και η ονομασία «Ναζωραίος» που του έδωσαν οι εχθροί του όταν τον σταύρωσαν (Ιω. 18,5,7· 19,19). Ισχυρότερη όμως απόδειξι είνε αυτά που έλεγαν οι συγχωριανοί του όταν εκείνος άρχισε να διδάσκη και να θαυματουργή: «Πως ούτος γράμματα οίδε μη μεμαθηκώς;» (Ιω. 7,15). Απορούσαν πως ξέρει γράμματα, αφού δεν πήγε σχολείο· διότι ήξεραν τη ζωή του. Όπως για μένα, αν πάτε στο χωριό μου και ρωτήσετε, τα ξέρουν όλα και θα σας τα πούν· εξ αιτίας μου έμαθαν και τη Φλώρινα. Ποιος άλλος λοιπόν γνωρίζει τη ζωή του Χριστού όσο οι πατριώτες του; Αν είχε λείψει, θα το ήξεραν πρώτοι αυτοί. Οι Ναζαρηνοί είνε μάρτυρες, ότι ο Χριστός δεν εκπαιδεύθηκε σε καμμιά σχολή. Σ’ αυτόν, όπως λέει η Γραφή, «κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2,9· βλ. και 1,19).

Χριστουγεννιάτικες Χαρές…

2

Μέσα Νοέμβρη και τα φώτα των Χριστουγέννων ήδη άναψαν. Οι βιτρίνες στολίστηκαν γιορτινά και τα ψώνια άρχισαν.

Χριστούγεννα. Η ελπίδα για περισσότερα ευρώ στα ταμεία των εμπορικών καταστημάτων. Η προσμονή της αθώας παιδικής καρδιάς για το χριστουγεννιάτικο δώρο που θα φέρει ο Αι Βασίλης. Η φαντασία της νοικοκυράς στη γιορτινή διακόσμηση του σπιτιού και η δημιουργικότητα στην κουζίνα της.

Χαρούμενα κι ευτυχισμένα Χριστούγεννα!

Για όλους; Δυστυχώς όχι. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Η πλευρά που συνήθως ξεχνούμε ή κάνουμε πως ξεχνούμε, που μένει δίπλα μας, που ακουμπά στο πετσί μας, αλλά αρνούμαστε την ύπαρξή της.

Η ψεύτικη χαρά πλανιέται σαν πικρή μυρωδιά στον αέρα, πάνω από τα φωτάκια και τα στολίδια. Η ταλαιπωρημένη ψυχή την οσμίζεται και ο πόνος γίνεται μεγαλύτερος. Δεν είναι τυχαίοι οι αριθμοί των στατιστικών στοιχείων που ανεβάζουν κατακόρυφα τις μέρες αυτές τον αριθμό των τάσεων αυτοκαταστροφής, της απόπειρας αυτοκτονίας, των ψυχολογικών προβλημάτων, της κατάθλιψης, της μελαγχολίας….. Η ένταση της θλίψης, της απογοήτευσης, της λύπης, του άγχους, παίρνουν αβάσταχτες διαστάσεις για πολλούς ανθρώπους τις μέρες των Χριστουγέννων.

Κι είναι τότε που ρωτά η καρδιά: Γιατί; Δεν είναι ίδια η χαρά για όλους; Η γέννηση του Χριστού, το χαρμόσυνο μήνυμα των Χριστουγέννων, η υπόσχεση για απελευθέρωση, ανασασμό, ανάπαυση, σωτηρία, δεν αφορά όλους;

Η απάντηση απλή, λιτή, αληθινή, ανεπιτήδευτη: Χριστούγεννα χωρίς το Χριστό είναι η μάταιη προσπάθεια να καλύψουμε προσωρινά τη δυστυχία της καθημερινής ζωής, να κρύψουμε το κενό και την πλήξη της πραγματικότητας, να σπρώξουμε κάτω από το χαλί τα προβλήματα, την αγωνία, το άγχος και την ανησυχία μας για το μέλλον και τη ζωή μας και να προσποιηθούμε πως απολαμβάνουμε την ξενοιασιά, την ευθυμία, την τέρψη, και την ευδαιμονία των γιορτινών ημερών.

Χριστούγεννα χωρίς Χριστό είναι ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΖΗΝ!

Ουρανία Σπανοπούλου

Σελίδα 3 από 17

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top