Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2012
Ένα τρένο ταξίδευε. Όλοι οι επιβάτες είχαν πάει για να κοιμηθούν. Ένας μόνο βημάτιζε μέσα στο βαγόνι, κρατώντας στην αγκαλιά του ένα παιδί που έκλαιγε. Το χάιδευε, του μιλούσε τρυφερά και προσπαθούσε να το ησυχάσει, άλλα άδικα. Ένας άνδρας μπορεί να κατορθώσει πολλά, αλλά είναι ανίκανος σε μερικά πράγματα και μάλιστα όταν πρόκειται να αποκοιμίσει ένα παιδί που κλαίει. «Βγάλτε έξω από το βαγόνι αυτό το κλαψιάρικο». Ήταν η φωνή μιας γυναίκας που την ξύπνησε το παιδί. Σαν να έδωσε το σύνθημα, ξέσπασε την οργή του και ένας παχύς ταξιδιώτης που ροχάλιζε επί μιάμιση ώρα σε όλους τους τόνους και είπε: «Γιατί δεν πάτε το παιδί αυτό στη μητέρα του»; Και έτσι καθένας με τη σειρά του άρχισε να διαμαρτύρεται: «Είναι ανυπόφορο! Πού είναι ο υπάλληλος του τραίνου»;
Ο άνθρωπος που κρατούσε το παιδί σταμάτησε μια στιγμή ενώ τα χείλη του έτρεμαν. Ένας στεναγμός έπνιξε τη φωνή του. Έσφιξε το σωματάκι του παιδιού στο στήθος του και καταφίλησε τα δακρυσμένα ματάκια του. Έπειτα όταν επικράτησε μια στιγμή ησυχίας είπε: «Πόσο θα ήθελα να φέρω το παιδί αυτό στη μητέρα του! Δεν σταμάτησε να κλαίει από τότε που την εγκαταλείψαμε. Αλλά είναι αδύνατον, γιατί αυτή βρίσκεται στη σκευοφόρο, όπου αναπαύεται μέσα στο φέρετρό της. Τη μεταφέρουμε στην πατρίδα της, τον ωραίο ουρανό της οποίας είδαν τα μάτια της όταν ήταν παιδί και όπου θα περιμένει τον Κύριο να την αναστήσει. Αυτό το παιδί αναζητά την μητέρα του, την οποία θρηνούμε τόσο πολύ!» Και ο δυνατός εκείνος άνδρας άφησε ελεύθερα να τρέξουν τα δάκρυά του.
Σε πέντε λεπτά, δώδεκα γυναίκες ήταν γύρω από το παιδί. Μαζί κι ο παχύς ταξιδιώτης. Η συμπάθεια ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων.
«Συγνώμη, συγνώμη, δεν το ξέραμε. Πηγαίνετε να αναπαυτείτε κι εμείς θα το φροντίσουμε»! Μια γυναίκα πήρε το παιδί στην αγκαλιά της, το οποίο δεν άργησε να κοιμηθεί.
Πόσες φορές στη ζωή δεν θα ήμασταν περισσότερο πονετικοί, εάν μόνο γνωρίζαμε τις περιστάσεις του απέναντί μας! Και αν θα ήμασταν πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουμε τις ευκαιρίες μας, πόσες φορές θα μπορούσαμε να γλυκάνουμε τον πόνο των άλλων και να χύσουμε θείο βάλσαμο μέσα στις πληγωμένες καρδιές. Μόνο να το γνωρίζαμε!
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2012
Ναυάγια συμβαίνουν συχνά το χειμώνα, όταν ανεμοστρόβιλοι και τυφώνες σηκώνουν πελώρια, άγρια κύματα. Κάποια νύχτα, ένα καράβι βουλιάζει. Όλοι σχεδόν πνίγονται. Ένα παλικάρι εικοσάχρονο απροσδόκητα βρίσκεται πάνω σ’ ένα βράχο. Αρπάζει με τα δύο χέρια του ένα κομμάτι, μια προεξοχή βράχου. Ο αέρας ουρλιάζει, βρυχιούνται τα κύματα που τον κουκουλώνουν και απειλούν να τον στείλουν στα Τάρταρα. Εκείνος σφίγγει γερά το βράχο. Όλη τη νύχτα τα χέρια του σαν τανάλιες, κρατούν γερά το βράχο. Το πρωί έρχονται ναυαγοσωστικά πλοιάρια και ερευνούν προσεκτικά την περιοχή του ναυαγίου. Κάποιος με τα κιάλια ανακαλύπτει το γαντζωμένο στο βράχο νεαρό. Σε λίγο βρίσκεται σώος στο πλοίο. Κάνει το σταυρό του, δοξολογεί τον Θεό για τη σωτηρία του. Ένας ναύτης τον ρωτά.
- Νεαρέ δεν έτρεμες όλη τη νύχτα;
- Φυσικά!
- Και πώς άντεξες;
- Εγώ έτρεμα, αλλά ο βράχος δεν έτρεμε! Δεν βούλιαζε! Δεν χανόταν!
Όταν θλίψεις, σαν φουρτούνες, σε κουκουλώνουν, κράτα γερά το βράχο της πίστεως, τον Χριστό.
Συντροφιά με τον Χριστό λαχτάρησα να ζήσω, ώσπου να φτάσει η στερνή στιγμή να ξεψυχήσω!
Λέγε σταθερά, ασταμάτητα την ευχούλα «Κύριε Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό»!
(«Σ’ ευχαριστώ για τον πόνο», Θ. Κ. Βγόντζας, σελ. 138)
Ιούλιος - Αύγουστος 2012
Οι Πατέρες λένε πως η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο που εφημερεύει σε εικοσιτετράωρη βάση, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους. Για ασφαλισμένους και ανασφάλιστους. Για πλούσιους και για άπορους. Για επώνυμους και ανώνυμους και περιθωριακούς ανθρώπους.
Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα όσο βαθύ, όσο λοιμώδες και όσο θανατηφόρο και αν είναι. Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος και βγαίνεις υγιής, όπως η αιμορροούσα.
Ιούλιος - Αύγουστος 2012
«Σε παρακαλώ, πατέρα, μην υπογράφεις. Σε ικετεύω, μην υπογράψεις αυτά τα χαρτιά».
Η παράκλησή μου αυτή οπωσδήποτε μεγάλωσε το άγχος και τη στενοχώρια του πατέρα μου. Δυστυχώς όμως δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να κρατάει το στυλό και να υπογράφει τα χαρτιά της οριστικής εκδόσεως του διαζυγίου με τη μητέρα μου. Έτσι, γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου και μαζί του κι εγώ.
Μάιος - Ιούνιος 2012
Κάποια μέρα ο Αλέκος τραυματίζεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και μεταφέρεται στο ΚΑΤ Κηφισιάς.
Μάρτιος - Απρίλιος 2012
ΣΥΡΙΑ: Στις 25 Ιανουαρίου 2012 ο Ελληνορθόδοξος Ιερομόναχος Βασίλειος Νάσαρ πυροβολήθηκε από ένοπλη τρομοκρατική ομάδα στη Χάμα της Συρίας, κατά τη δεύτερη μέρα των εκεί σφοδρών συγκρούσεων. Ο π. Βασίλειος βρισκόταν στη Μητρόπολη όταν ενημερώθηκε από ένα τηλεφώνημα ότι ένας ενορίτης του είχε πυροβοληθεί και χρειαζόταν βοήθεια.
Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2015
14 Σεπτεμβρίου, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο πόνος και η πίκρα για την καταστροφή της ελληνικής Μικράς Ασίας και το ξερίζωμα των Ελλήνων από την πατρίδα τους, όσων γλίτωσαν από το θάνατο, δεν θα σβήσουν ποτέ.
Οι αγώνες και οι πολιτιστικές κατακτήσεις του Ελληνισμού της Ανατολής αποτελούν επιτεύγματα, που επηρέασαν όλη τη Δύση. Εδώ δημιούργησαν το έργο τους οι μεγάλοι Ίωνες φιλόσοφοι στην προχριστιανική εποχή, αλλά και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας της χριστιανικής περιόδου.
Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου ζουν και μεγαλουργούν από τον 14ο αιώνα κάτω από την κυριαρχία και το φόβο του Τούρκου και το όνειρό τους είναι η ελευθερία. Η κατάσταση όμως άλλαξε ριζικά, όταν ο Κεμάλ συνέλαβε ένα σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Θέτει σε εφαρμογή, στα βάθη της Ασίας, τα τάγματα εργασίας και θανάτου, όπως τα έλεγαν, για να αφανίσει από την πείνα, την εργασία και το κρύο τους Έλληνες, ηλικίας 18-45 ετών.
Ο ελληνικός στρατός φτάνει στη Σμύρνη το 1919, την απελευθερώνει, όπως και άλλες περιοχές όπου επικρατούσε το ελληνικό στοιχείο από τα πανάρχαια χρόνια. Οι Τούρκοι, συνεχίζοντας το καταστρεπτικό τους έργο, άλλους Έλληνες αιχμαλωτίζουν και άλλους βασανίζουν και τους οδηγούν στην εξορία.
Το τέλος του δράματος δεν άργησε να έρθει. Το 1922 η νικηφόρα προέλαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία κράτησε περίπου τρία χρόνια. Ύστερα, όμως, ήρθε η συμφορά. Το σπάσιμο του μετώπου, η υποχώρηση, η άγρια σφαγή των Ελλήνων, η αιχμαλωσία και το ολοκαύτωμα της Σμύρνης.
Κάθε Μικρασιάτισσα και μια τραγική ιστορία, απίστευτη στον κοινό νου. Το ελληνικό στοιχείο, μετά το σπάσιμο του μετώπου, κατευθύνεται στη θάλασσα, κυρίως στη Σμύρνη. Οι μαρτυρίες των προσφύγων είναι συγκλονιστικές. Διαβάζουμε: «Κείνη τη μέρα έκαναν άνω κάτω όλα τα σπίτια για να βρουν άνδρες. Η κουνιάδα μου έκρυβε το γιο της. Το έμαθαν. Την έπιασαν και τη χτυπούσαν κάτω στις πατούσες. Πονούσε εκείνη και φώναζε. Εκείνος όμως δεν μπορούσε να βλέπει να δέρνουν ανηλεώς τη μάνα του και φανερώθηκε».
Έχει και η Μικρά Ασία το δικό της «ΖΑΛΟΓΓΟ». Η μάνα Μικρασιάτισσα, κορυφαία της τραγωδίας του Ελληνισμού, με σφιγμένα τα χείλη και την ψυχή στο στόμα, αφήνοντας συχνά άταφους νεκρούς, είδε τον άντρα της να φεύγει αιχμάλωτος, έζησε τον τρόμο των Τούρκων, είδε τα παιδιά της μερόνυχτα να σφάζονται, άφησε το σπιτικό της να ρημάξει και πήρε το δρόμο της προσφυγιάς.
Έχει διατυπωθεί η εκτίμηση ότι η μικρασιατική καταστροφή είναι η μεγαλύτερη καταστροφή στην ελληνική ιστορία. Εις βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας προωθήθηκε μια πολιτική συστηματικής γενοκτονίας, σύμφωνα με τη σύμβαση της 9-12-1948 του ΟΗΕ, γι’ αυτό και η 14η Σεπτεμβρίου τιμάται ως “Ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας”. Προσευχή μας στον Θεό, η Πατρίδα μας ποτέ να μην ξαναζήσει ανάλογες συμφορές και καταστάσεις.
Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2013
Όχι στη Διαφθορά της Ευρώπης
Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι η χριστιανική πίστη και η Εκκλησία, μέσα στους αιώνες, επηρέαζαν σημαντικά την κοινωνική και πνευματική ζωή των χριστιανικών κρατών. Τόσο οι νομοθεσίες όσο και τα ήθη και τα έθιμα τους ήσαν ποτισμένα με τη χριστιανική αλήθεια.
Μελετητές της σύγχρονης Εκκλησίας σ’ όλο τον κόσμο μάς πληροφορούν ότι η Εκκλησία σήμερα χάνει σιγά – σιγά τη δύναμή της και την επιρροή της πάνω στις κυβερνήσεις, στη νομοθεσία και στη ζωή γενικά του λαού που έχει κληθεί να υπηρετήσει. Ιδιαίτερα στην Ευρώπη, οι περισσότεροι Χριστιανοί, που κατάντησαν να είναι τυπικοί Χριστιανοί, αγνοούν την Εκκλησία και αποκόπτονται απ’ αυτήν. Εκατομμύρια Χριστιανοί στην Αγγλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης «διαγράφονται» από τις Εκκλησίες τους και ακολουθούν είτε διάφορες αιρέσεις είτε, επίσημα οι περισσότεροι, γίνονται άθεοι ή αγνωστικιστές.
Η αιτία της θλιβερής αυτής κατάστασης είναι η ραγδαία αλλαγή που συμβαίνει στις αξίες της ζωής, στις πεποιθήσεις και στην επιδίωξη πολλών αγαθών και μέσων. Γενικά, παρατηρείται μια ριζική στροφή των Χριστιανών από το πνεύμα στην ύλη και στην ικανοποίηση των υλικών αγαθών. Ο τρόπος της σύγχρονης ζωής έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει ριζικά. Ο σύγχρονος άνθρωπος ζητάει ανέσεις, εφήμερη ζωή, ευκολίες, διασκεδάσεις, οικονομική πρόοδο, άφθονα υλικά αγαθά, επιδείξεις και οτιδήποτε ικανοποιεί τoν εαυτό του κι όχι το σύνολο.
Το κακό αυτό φαινόμενο κυριαρχεί και στην πατρίδα μας. Σεβαστός ιεράρχης της Εκκλησίας μας σε ομιλία του ανάφερε ένα μεγάλο κατάλογο καταστρεπτικών φαινομένων που μαστίζουν τη χώρα μας. Επιγραμματικά ανάφερε ότι στην Ελλάδα γλεντούν τα βράδια πιο πολλά άτομα από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η φοροδιαφυγή, η δωροδοκία, η διακίνηση των ναρκωτικών, η διαφθορά, η ξενομανία, τα σκάνδαλα, η ηρωοποίηση ανθρώπων του υποκόσμου, η υλιστική παιδεία, ο πανσεξουαλισμός και άλλα πολλά βυθίζουν τη χώρα μας στο σκοτάδι. Ο Σεβασμιότατος παρατηρεί ότι ανθρώπινη λύση δεν υπάρχει, παρά μόνον η επιστροφή του Έλληνα στον Χριστό, στην Εκκλησία. Για όλα αυτά τα πάρα πολύ ανησυχητικά γεγονότα, η ζωοποίηση της Εκκλησίας και των συνειδητών Χριστιανών είναι η πρώτη μεγάλη ανάγκη. Από την άλλη πλευρά ο σύγχρονος άνθρωπος που υποφέρει από άγχος, μοναξιά και ανία, χρειάζεται ολοκληρωτική αλλαγή. Είναι απαραίτητο να γίνει η Εκκλησία ο ζεστός εκείνος χώρος, όπου οι άνθρωποι θα βρίσκουν την ειρήνη και τη χαρά.
Το Ευαγγέλιο της αγάπης του Ιησού Χριστού, που τόσο δυναμικά το έζησαν και το κήρυξαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν γίνει πράξη και ζωή μέσα σε μια κοινωνία πιστών ανθρώπων, θα δώσει στο σύγχρονο άνθρωπο αυτό που με τόσο κόπο, χρόνο και χρήμα αγωνίζεται να αποκτήσει.
Η λύση είναι η σωτηρία που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός και η ενσωμάτωση του ανθρώπου στην άγια, θερμή χριστιανική κοινωνία της Εκκλησίας.
Μιχάλης Κανταρτζής