Διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη: «Να είστε πάντοτε χαρούμενοι. Να προσεύχεστε αδιάκοπα. Να ευχαριστείτε τον Θεό για το κάθε τι. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού» (Α’ Θεσ. 5:17-18).

Ο άνθρωπος που εμπιστεύεται τον Θεό μπορεί ΠΑΝΤΟΤΕ να είναι χαρούμενος, πάντοτε να χαίρεται, σε όποια κατάσταση και αν βρίσκεται. Και αυτό γίνεται μελετώντας τον Λόγο του Θεού, μένοντας στα λόγια του Χριστού: «Σας τα είπα αυτά, ώστε η χαρά η δική μου να είναι μέσα σας και η χαρά σας να είναι ολοκληρωμένη».

Ο Λόγος του Θεού, λοιπόν, η Αγία Γραφή, είναι πηγή της χαράς του ανθρώπου, γιατί εκεί μιλάει ο Θεός και τα λόγια Του είναι αυτά που δίνουν χαρά, και μάλιστα ΠΑΝΤΟΤΕ, ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος περνάει δυσκολίες και θλιβερές καταστάσεις. Γιατί τότε είναι που χρειάζεται την χαρά.

Λέει, λοιπόν, ο Δαβίδ σε ένα ψαλμό του: «Θλίψεις και αγωνίες με βρήκαν, αλλά οι εντολές Σου είναι η χαρά μου». Ξέρετε, συνήθως ψάχνουμε να βρούμε τη χαρά σε ανθρώπους και σε άλλα πράγματα, με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε περισσότερο. Μην περιμένεις να βρεις τη χαρά σε κανέναν, σε καμία και σε τίποτα. Ο Δαβίδ φωνάζει ότι τη χαρά την βρήκε στις εντολές του Θεού, στα προστάγματα του Κυρίου. Εκεί βρίσκεται, στον Λόγο του Θεού. Εκεί την βρήκαν όλοι οι Άγιοι μέσα στους αιώνες και πολλοί από αυτούς συνέγραψαν θαυμαστά κείμενα με τον αιώνιο Λόγο του Θεού και ονομάστηκαν Πατέρες της Εκκλησίας.

Εκεί, στον Λόγο του Θεού, μαθαίνουμε ότι ο Θεός μας αγαπάει με αιώνια αγάπη. Εκεί μαθαίνουμε ότι αν Του δώσουμε τη ζωή μας, αυτή θα είναι φυλαγμένη στον Χριστό και η προσοχή Του θα είναι στραμμένη πάνω μας κάθε στιγμή.

Στον Λόγο Του καταλαβαίνουμε ότι κάθε τι που μας συμβαίνει, αποτελεί το σχέδιο του Θεού που μας αγαπάει, ένα σχέδιο που είναι μόνο για το καλό μας.

Λέει στο βιβλίο του προφήτη Ιερεμία: «Ξέρω πολύ καλά τα σχέδια που έχω κάνει για σας. Θέλω την ευημερία σας και όχι την καταστροφή σας». Αυτός είναι ο Θεός της άπειρης αγάπης για μας. Ο Θεός, που είναι πιστός στον λόγο Του, γιατί είναι αδύνατο να ψευστεί. Αυτός εκπληρώνει κάθε Του υπόσχεση. Γι’ αυτό, ο Λόγος Του, που είναι ζωντανός και ενεργός, είναι ικανός να μας γεμίσει με χαρά. Η φωνή του Θεού δίνει χαρά ΠΑΝΤΟΤΕ.

Άνοιξε σήμερα, και κάθε ημέρα, τον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή. Μελέτησε τις σελίδες της και ο Θεός θα μιλήσει στην καρδιά σου. Άνοιξε την καρδιά σου και κάλεσε τον Χριστό, που τόσο πολύ σε αγάπησε ώστε να πεθάνει για σένα. Κάλεσέ Τον να έρθει στην καρδιά σου (ελθέ και σκήνωσον εν ημίν), να Τον γνωρίσεις και να ζήσεις με τη δική Του χαρά κάθε μέρα, για πάντα, μέσα στην Εκκλησία, το σώμα Του.

Ι. Κανταρτζής

Στο 3^ο κεφάλαιο του κατά Ιωάννη Αγίου Ευαγγελίου, βλέπουμε έναν Φαρισαίο, τον εκπρόσωπο του πνευματικού κόσμου του Ισραήλ. Το όνομά του Νικόδημος. Είχε μέσα του πνευματική ανησυχία, παρότι ανήκε στη μερίδα των Φαρισαίων. Η ψυχή του έμενε ανικανοποίητη με τις διδαχές τους και αναζητούσε την ζωή, το νόημα, τον Λόγο. «Σε βεβαιώνω, πως αν δεν γεννηθεί κανείς ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού» του λέει ο Κύριος (Ιωαν. 3:3) και η συνέχεια της συζήτησης που άφησε τεράστια εντύπωση στον Νικόδημο κι έγινε κρυφός του μαθητής, η πιο όμορφη δήλωση που αποτυπώθηκε στο Ευαγγέλιο. «Τόσο (με αυτόν τον τρόπο) πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωαν. 3:16).

Σε επόμενη φάση της διακονίας Του ο Κύριος άφησε την Ιουδαία και πήγαινε προς τη Γαλιλαία, περνώντας από τη χώρα της Σαμάρειας, μια χώρα που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν αιρετική και δεν περνούσαν από αυτή για να μη «μολυνθούν». Στην πόλη Συχάρ, ο Ιακώβ είχε φτιάξει ένα πηγάδι. Εκεί πήγαιναν οι γυναίκες για να πάρουν νερό. Την ώρα που περνούσε από εκεί «ήξερε» πως θα έβρισκε μόνη της μια γυναίκα (η μετέπειτα Αγία Φωτεινή). Θα ήταν μόνη της, γιατί ήταν ελευθέρων ηθών, μιας και είχε 5 άνδρες στη ζωή της, χωρίς να έχει παντρευτεί και συζούσε με κάποιον πάλι εκτός γάμου. Για την κοινωνία, αυτές οι γυναίκες ήταν «ανήθικες» και δεν επιτρεπόταν να τις συναναστρέφονται. Έτσι, πήγε μόνη της να πάρει νερό. Εκεί, λοιπόν, σε αυτή τη γυναίκα των ελευθέρων ηθών και την αιρετική, ο Χριστός ξεκινά μια συζήτηση και της αποκαλύπτει το ποιος είναι. «Αν ήξερες ποιος είναι αυτός που σου λέει, «δώσε μου μου να πιώ», τότε εσύ θα του ζητούσες τη δωρεά του Θεού, κι εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό» (Ιωαν. 4:10). Και στη συνέχεια της συζήτησης εκείνη του λέει: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης» (Ιωαν. 4:9). «Ο Θεός είναι πνεύμα. Κι αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά κι αληθινά» (Ιωάν. 4:24). «Ξέρω πως θα έρθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός. Όταν έρθει εκείνος θα μας τα εξηγήσει όλα». «Εγώ είμαι» της λέει ο Ιησούς!!!». Μπορείτε να κατανοήσετε το μεγαλείο της στιγμής; Σε ποια γυναίκα αποκάλυψε την ταυτότητα του ο Ιησούς;

Η Συνάντηση του Χριστού με την Σαμαρείτιδα

Στη συνέχεια, κι αφού έχουν συλλάβει τον Χριστό στο όρος των Ελαιών, και τον έχουν παραδώσει στις Αρχές, ραπισμένος και χλευασμένος, του έχουν φορέσει ακάνθινο στεφάνι και χλαμύδα και τον στέλνουν στον εκπρόσωπο του Αυτοκράτορα, τον Πόντιο Πιλάτο, την κοσμική αρχή της περιοχής. «Εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;». «Η δική μου βασιλεία δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν η βασιλεία μου ανήκε στον κόσμο αυτόν, οι στρατιώτες μου θα αγωνίζονταν να μη πέσω στα χέρια των Ιουδαίων αρχόντων. Αλλά η δική μου βασιλεία δεν ανήκει εδώ!». «Είσαι λοιπόν βασιλιάς;» «Ναι, είμαι βασιλιάς όπως εσύ είπες, εγώ γι’ αυτό γεννήθηκα και γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο για να φανερώσω την αλήθεια. Ό­ποιος αγαπάει την αλήθεια καταλαβαίνει τα λόγια μου». Και ο Πιλάτος του λέει: «Και τι είναι η αλήθεια;» (Ιωάν. 18, 33-38).

Τρία διαφορετικά πρό­σωπα, με διαφορετικές κοινωνικές θέσεις, ο κάτοχος του νόμου, η γυναίκα που αναζητά τη ζωή στη μέθεξη του υλικού κόσμου και ο άρχοντας και δυνάστης των λαών, έγιναν, ο καθένας με τον τρόπο του, μάρτυρες της αποκάλυψης του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο Θεός αναζητά την ψυχή που Τον αναζητά, που ψάχνει να βρει το νόημα της ζωής, ασχέτως αν κατακρίνεται από τους υπόλοιπους ως ανάξιους λόγου. Σε σένα άνθρωπε που αναζητάς, λοιπόν, το νόημα της ζωής, τον λόγο της ύπαρξής σου, μην απελπίζεσαι! Ο Κύριος σε γνωρίζει και έρχεται σε συνάντησή σου, να σου αποκαλυφθεί, να σου πει πως «Εγώ είμαι» για σένα. «Δεν έχει σημασία αν η αναζήτησή σου σε παρέσυρε στις καταστρεπτικές ηδονές. Έλα σε Εμένα και Εγώ θα σου δώσω το νερό της αιώνιας ζωής!»

Έτσι αγιάστηκε ο Νικόδημος, έτσι αναδείχτηκε σε Αγία η Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αλλά και η γυναίκα του Πιλάτου… Γίνε κι εσύ ο επόμενος τόπος συνάντησης του Χριστού όπως είσαι και στη συνάντηση αυτή ο Ίδιος θα σε μεταμορφώσει σε εικόνα δική του και δοχείο χάριτος. Ήρθε η ώρα της χαράς!!!

Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής

Οκτώ ημέρες μετά την ανάστασή Του ο Ιησούς εμφανίζεται πάλι στους μαθητές Του. Αυτή την φορά είναι μαζί τους και ο Θωμάς. Οι λοιποί μαθητές ομολογούσαν και μαρτυρούσαν εξ ιδίας πείρας, προς τον Θωμά, ότι είδαν τον Κύριο Αναστημένο. Ο Θωμάς είχε ήδη πληροφορηθεί περί της τριημέρου Αναστάσεως του Κυρίου όχι μόνο από τους μαθητές, αλλά και από τις Μυροφόρες γυναίκες. Παρέμεινε όμως δύσπιστος. Ήθελε, όχι μόνο να ιδεί τον Κύριο, αλλά να βάλει και τα χέρια του στις πληγές που του προκάλεσε ο Σταυρός.

 Πόσοι άνθρωποι σήμερα δεν λέμε τα ίδια: «Αν δεν ιδώ με τα μάτια μου και δεν εξετάσω, δεν πιστεύω». Όμως ο Θεός όρισε ως τρόπο και μέσο ζωής για τον πιστό, την πίστη.

 Πίστη σημαίνει σιγουριά για αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα για αυτά που δεν βλέπουμε.

 Γι’ αυτό ο Κύριος, μας λέγει: «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να βλέπουν».

 Όμως επειδή ο Θωμάς ήταν ειλικρινής και καθαρός στην καρδιά, ο Χριστός δεν τον άφησε να χαθεί στους δρόμους της απιστίας. Μέγα το έλεος και η φιλανθρωπία του Δεσπότου Χριστού! Ενήργησε στον Θωμά, όπως ενεργεί σε κάθε καθαρή και ειλικρινή καδιά ανθρώπου. Εμφανίστηκε μπροστά του και τον κάλεσε να ερευνήσει τις πληγές. Ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή για τον Θωμά! Σεισμός γίνεται στην καρδιά του και στο νου του! Η θέα και μόνη του Χριστού ήταν αρκετή για να τον μετατρέψει από την μια στιγμή στην άλλη από δύσπιστο σε πιστό. Να μην έχει πλέον ανάγκη καμιάς άλλης αποδείξεως περί της Αναστάσεώς Του και να ομολογεί με πλήρη βεβαιότητα και πίστη, ότι ο Χριστός είναι πλέον ο Κύριός του και ο Θεός του! Κάνει μια ομολογία, που κανείς μέχρι την ώρα εκείνη δεν είχε κάνει.

 «Μακάριοι είναι εκείνοι που πιστεύουν χωρίς να ιδούν», μας λέγει ο Κύριος.

 Αδελφέ μου, πιστεύεις ακράδαντα στην εκ νεκρών ανάσταση του Κυρίου; Έχεις αναστηθεί και εσύ μαζί Του στην καινούργια εν Χριστώ ζωή, της χαράς, της ειρήνης και της ευφροσύνης; Είναι και για σένα ο Χριστός ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριός σου; Τον υπακούς και Τον ακολουθείς καθημερινά στη ζωή σου; Είσαι το συνειδητό μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ομολογείς από καρδιάς ότι προσδοκάς ανάσταση νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος;

 Μην αφήνεις την αμφιβολία και την δυσπιστία να κυβερνά την ζωή σου. Πίστεψε στο Χριστό χωρίς να ζητάς αποδείξεις. Δώσε την καρδιά σου σε Εκείνον και θα σε βεβαιώσει για την ύπαρξή Του και την ανάστασή Του. Ακολούθησέ Τον. Είναι «ο τοις πεσούσι παρέχων ανάσταση»!

Ν. Κ.

 Του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. 

Σήμερα η πανήγυρις είναι τα Θεοφάνια, δηλαδή η Γέννηση. Διότι λέγονται και τα δύο, επειδή για ένα και το αυτό πράγμα υπάρχουν και τα δύο ονόματα. Διότι ο Θεός φανερώθηκε στους ανθρώπους με τη γέννηση. Και υπήρχε μεν πριν, και υπήρχε πάντοτε, προερχόμενος από αυτόν που πάντοτε υπήρχε, πάνω από κάθε αιτία και λογική (επειδή δεν υπήρχε λόγος ανώτερος από το Λόγο), αλλά μετά πήρε σώμα για χάρη μας, για να μας χαρίσει την ευτυχισμένη ύπαρξη, Εκείνος ο οποίος μας έδωσε την ύπαρξη, ή, καλύτερα, για να μας επαναφέρει με τη σάρκωσή του στην ευτυχισμένη ύπαρξη από την οποίαν είχαμε απομακρυνθεί εξαιτίας της κακίας μας. Και στην μεν εμφάνιση δίνεται το όνομα Θεοφάνια, στη γέννηση, Γενέθλια. 

Αυτό είναι για μας το νόημα της πανηγύρεως και αυτό εορτάζουμε σήμερα: Τον ερχομό του Θεού στους ανθρώπους, για να έλθουμε να μείνουμε κοντά στο Θεό, ή για να επανέλθουμε (διότι έτσι νομίζω ότι είναι σωστότερο να λεχθεί), για να ενδυθούμε τον νέον άνθρωπο, αφού εγκαταλείψουμε τον παλαιό. Και όπως έχουμε πεθάνει μαζί με τον Αδάμ, έτσι ας ζήσουμε μαζί με τον Χριστό. Ας γεννηθούμε μαζί του, ας συσταυρωθούμε και ας ταφούμε μαζί του, για ν’ αναστηθούμε με την ανάστασή του. Διότι πρέπει να υπομείνω την αντίστροφη πορεία, η οποία οδηγεί στο αγαθό. Και όπως από τα πιο ευχάριστα ήλθαν τα δυσάρεστα, έτσι και από τα δυσάρεστα να επανέλθουν τα πιο ευχάριστα. «Διότι εκεί που αυξήθηκε σημαντικά η αμαρτία, εκεί δόθηκε πλουσιοπάροχα και η χάρη». Και αν η γεύση έφερε την καταδίκη, δεν δικαίωσε, περισσότερο το πάθος του Χριστού; 

Ας εορτάσουμε επομένως όχι με δημόσιες πανηγύρεις, αλλά με τρόπο θεϊκό. Όχι με τρόπο κοσμικό, αλλά με τρόπο υπερκόσμιο. Όχι τα δικά μας, αλλά περισσότερο τα του Κυρίου. Όχι τα σχετικά με την ασθένεια, αλλά τα σχετικά με τη θεραπεία. Όχι τα της δημιουργίας, αλλά τα της αναδημιουργίας… 

Το παραπάνω κείμενο είναι από το έργου του Αγίου Γρηγορίου «Λόγος εις τα Θεοφάνια» που τόσο καταπληκτικά, αλλά και πολύ απλά, παρουσιάζει το έργο της Θείας Οικονομίας, του σχεδίου δηλαδή του Θεού για ολόκληρη την ανθρωπότητα που εγκατέλειψε τον Θεό, όλοι εμείς σήμερα-στο παρελθόν-και στο μέλλον. Ο Θεός μας θέλει μαζί Του. Έκανε τα πάντα να μας πείσει για την αγάπη Του. Γεννήθηκε από Παρθένο κατά τις προφητείες-υποσχέσεις του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη, σήμερα βαπτίζεται στον Ιορδάνη ποταμό και φανερώνεται η Αγία Τριάδα: ο Πατήρ παρών παρουσιάζει τον Υιό: «Εσύ είσαι ο αγαπημένος μου Υιός, εσύ είσαι ο εκλεκτός Μου», ο Υιός Θεάνθρωπος παρών βαπτίζεται από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και το Πνεύμα το Άγιο παρών «εν είδη περιστεράς». 

Ένας είναι ο σκοπός, όπως αναφέρει παραπάνω ο Άγιος, να μας επαναφέρει με τη έλευσή Του στην ευτυχισμένη ύπαρξη από την οποίαν είχαμε απομακρυνθεί εξαιτίας της κακίας μας. 

Ο Ευαγγελιστής της αγάπης Ιωάννης τονίζει: «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάν. 3:16). Ζωή αιώνια θέλει για κάθε έναν από εμάς ο Κύριος. 

«Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω», αναφέρει τα λόγια του Χριστού προς τους ακούοντες ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (κεφ. 11:28). Και μας καλεί: Ελάτε! Φωνάζει ο Πατέρας στα παιδιά Του που έφυγαν από κοντά Του: ελάτε! 

Και η Εκκλησία, ανταποκρινόμενη στην αγάπη του Θεού, λέει: Βασιλεύ Ουράνιε (προσευχή στο Άγιο Πνεύμα) … ελθέ και σκήνωσον εν ημίν (έλα και κατασκήνωσε μέσα μας). Και αλλού: Παναγία Τριάς (προσευχή στην Αγία Τριάδα) … Άγιε επίσκεψε (πάλι λέει έλα). 

Στο ξεκίνημα, στην αρχή του 2026, ας βάλουμε μια νέα αρχή στη ζωή μας: ας συμφωνήσουμε με τον Θεό που μας θέλει μαζί Του, και μαζί με όλη την Εκκλησία, ας λέμε: Έλα Κύριε, γεννηθήτω το θέλημά Σου. Και τότε, η χάρις του Ιησού Χριστού, και η αγάπη του Θεού, και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος θα είναι μαζί μας. Αμήν!» (Β΄ Κορινθίους 13:13).

Κ. Γεννάδης

  «Και ιδών αυτόν εσπλαχνίσθη» (Λουκάς 10:33)

Βρισκόμαστε στη γνωστή παραβολή του Χριστού, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Σ΄ αυτήν, ένας ταξιδιώτης φεύγει από την Ιερουσαλήμ, την πόλη του Θεού, για να πάει στην Ιεριχώ, μια πόλη υπό κατάρα (βλ. Ιησούς του Ναυή, 6:26), που συμβόλιζε δηλαδή έναν τόπο μακριά από την παρουσία του Θεού. Γι’ αυτό ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει ότι αυτό το ταξίδι απεικόνιζε την κάθοδο του ανθρώπου προς την αμαρτία. Φυσικό επακόλουθο λοιπόν να πέσει σε ληστές που τον κακοποίησαν, τον ξεγύμνωσαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Ούτε ο Λευίτης ούτε ο ιερέας που τυχαία περνούσαν από κει νοιάστηκαν γι’ αυτόν, αλλά με πλήρη αδιαφορία τον προσπέρασαν. Και τώρα περνάει ο Σαμαρείτης, που για μας είναι ο Χριστός, ο καλός Σαμαρείτης ο οποίος ήρθε ακριβώς εκεί που βρισκόταν ο μισοπεθαμένος ταξιδιώτης.

Είναι συγκλονιστικό ότι είναι ο Χριστός, αυτός που έρχεται και μας βρίσκει και όχι εμείς Αυτόν. Έρχεται και μας βρίσκει, μάλιστα, μέσα στον τόπο της δικής μας πτώσεως. Εκεί που εμείς τα κάναμε θάλασσα, εκεί που δεν τα καταφέραμε, που αποτύχαμε, που πέσαμε, που αμαρτήσαμε. Και γίνεται Σαμαρείτης για μας που αμαρτήσαμε και απομακρυνθήκαμε απ’ Αυτόν, για μας που δεν το αξίζαμε. Και μας σώζει, παίρνοντας τις δικές μας αμαρτίες (αστοχίες, λάθη) πάνω στο σταυρό, πεθαίνοντας για τη δική μας λύτρωση. Και μας χαρίζει αιώνια ζωή, αρκεί να τον πιστέψουμε, αρκεί να τον δεχτούμε Κύριο και Σωτήρα στη ζωή μας. Κι όλα αυτά για έναν και μόνο λόγο: επειδή μας αγάπησε. «Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον Μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ΄ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια» (Ιωάννης 3:16).

Το πόσο μας αγαπάει το βλέπουμε και στην παραβολή αυτή. Γιατί το πρώτο πράγμα που έκανε ο Σαμαρείτης, το πρώτο πράγμα όταν είδε τον μισοπεθαμένο ταξιδιώτη, ήταν να τον σπλαχνισθεί. «Και ιδών αυτόν εσπλαχνίσθη». Δεν είπε: «Γιατί έφυγες απ’ την Ιερουσαλήμ; Γιατί απομακρύνθηκες απ’ την πόλη του Θεού;» Δεν του λέει τίποτα για το λάθος του. Γιατί ο Χριστός δεν βλέπει την αμαρτία. Βλέπει την τραγωδία που προήλθε από την αμαρτία. Και σπλαχνίζεται τον άνθρωπο. Σπλαχνίζεται τον αμαρτωλό. Τι σημαίνει «σπλαχνίστηκε»; Σημαίνει πόνεσε. Ο Χριστός, όταν σε είδε, πόνεσε. Κάθε φορά που μας βλέπει εξαγριωμένους, να παραφερόμαστε, να κακολογούμε, μας βλέπει γυμνούς και μισοπεθαμένους και πονάει. Κάθε φορά που μας βλέπει να αμφισβητούμε την αγάπη Του, μας βλέπει πληγωμένους και τραυματισμένους και πονάει. Σπλαχνίζεται και πονάει. Δεν σκληραίνει. Όταν εγώ σε δω να αμαρτάνεις ή εσύ με βλέπεις να αμαρτάνω, ούτε εγώ ούτε εσύ πονάμε ο ένας για τον άλλο. Ας είμαστε ειλικρινείς.

Μόνον ο Χριστός μας σπλαχνίζεται και μας πονάει όταν μας βλέπει πληγωμένους και μισοπεθαμένους από την αμαρτία. Και είναι αυτός ο μόνος καλός Σαμαρείτης, ο μόνος Σωτήρας, που το όνομά Του είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλο όνομα, μεγαλύτερο και από τον θάνατο. Ο Μόνος που χαρίζει στον άνθρωπο την πραγματική ειρήνη και την αιώνια ζωή.

Σήμερα άνοιξε την καρδιά σου με μετάνοια και πίστη, και κάλεσε τον Χριστό να έρθει στη ζωή σου. Αυτός θα γίνει ο Σωτήρας και ο Κύριος της ζωής σου αιώνια. Γιατί σε αγαπάει. Γιατί σε σπλαχνίζεται και πονάει για σένα, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει. Στρέψου σ΄ Αυτόν, κάλεσε Αυτόν και Αυτός θα σου αποκαλύψει την αγάπη Του και τη σωτηρία Του στη ζωή σου. Έτσι έγινε στη ζωή όλων των Αγίων της Εκκλησίας μας. Γι’ αυτό γεννήθηκε ο Χριστός από την Παρθένο Μαρία (Χριστού-γεννα), ώστε να δώσει την δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να γίνει Άγιος, όπως Αυτός είναι Άγιος. Δόξα στο όνομα της Αγίας Τριάδος!

Ι. Κανταρτζής