Η Εκκλησία μας, στις 8 Σεπτεμβρίου, τιμά την γέννηση της Θεοτόκου και μητέρας του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Την τιμά και την μεγαλύνει κατά ιδιαίτερο τρόπο, επειδή από αυτήν ήλθε στον κόσμο το μοναδικό και ανεπανάληπτο, ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.
Την τιμούμε εμείς οι πιστοί μεγαλοπρεπώς, επειδή πρώτος ο Θεός την τίμησε, όταν την έκρινε άξια να σαρκωθεί δι’ αυτής, ανεξηγήτως, ο Υιός του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Ήρθε στον κόσμο ο Χριστός, ο Θεός, που μας ελευθέρωσε από την κατάρα και μας έδωσε την ευλογία, κατήργησε το θάνατο και μας χάρισε την αιώνια ζωή.
Στο σχετικό Ευαγγελικό ανάγνωσμα (Ιωάν. 3:13-17) και ειδικά στα χωρία 14-15 διδασκόμαστε ότι: «Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να μη χαθεί, αλλά να ζήσει αιώνια...»
Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε πολλούς τύπους που προεικονίζουν την εν πνεύματι ζωή στην Καινή Διαθήκη. Έτσι, εκείνος ο Ισραηλίτης που προσβαλλόταν από το θανατηφόρο φίδι και κοίταζε στο υψωμένο χάλκινο φίδι και θεραπευόταν, αντιστοιχεί στον αμαρτωλό σημερινό άνθρωπο, που στρέφεται με πίστη και κοιτάζει νοερά στον Εσταυρωμένο Χριστό και παίρνει την σωτηρία της ψυχής και του σώματος.
Ο Σταυρός, συνυφασμένος στο πρόσωπο του Χριστού, είναι πηγή σωτηρίας και ζωής αιωνίου. Γιατί ο Χριστός ήρθε να μας σώσει και όχι να μας κρίνει. Ήλθε να κάνει τέλειο έργο σωτηρίας και ελευθερίας σε κάθε άνθρωπο που Τον πιστεύει και Τον ακολουθεί. Αυτό ακριβώς μας διδάσκει και το απολυτίκιο της Γέννησης της Θεοτόκου.
Έχω ζωή αιώνια σημαίνει ότι συμμετάσχω στη ζωή της Αγίας Τριάδος, έχω αιώνιο προορισμό και αιώνια ευτυχία. Τούτο είναι έργο του Θεού που το πραγματοποιεί η ανερμήνευτη αγάπη Του προς το πλάσμα του, τον άνθρωπο.
Η πρώτη κίνηση έγινε από επάνω, από τον Θεό και ήρθε στη γη ως δώρο, ως Θεία Χάρις. Σε εμάς τους ανθρώπους απομένει να αποδεχθούμε τη Θεία Χάρη και να την οικειοποιηθούμε, πλησιάζοντας τον Θεό και ακολουθώντας τον δια της Εκκλησίας του και εν συνεχεία ως Εκκλησία. Γιατί εκεί ο Σταυρωμένος Χριστός γίνεται ορατή πραγματικότητα μέσα μας, ως σωτηρία, ως δύναμη ζωής, ως βεβαία ελπίδα αιώνιας ζωής.
Διαβάζουμε στην παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ότι κάποιος άνθρωπος κατεβαίνοντας από τα Ιεροσόλυμα για την Ιεριχώ, έπεσε πάνω σε ληστές. Αυτοί τον ξεγύμνωσαν, τον τραυμάτισαν και έφυγαν, παρατώντας τον μισοπεθαμένο.
Ένας άνθρωπος, λοιπόν, αφήνει την Ιερουσαλήμ, που συμβολίζει την παρουσία και την ζωή με τον Θεό και πηγαίνει προς την Ιεριχώ, προς άλλη κατεύθυνση. Απομακρύνεται από τον Θεό που τον αγαπάει και ψάχνει να τον αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Και καθώς επιμένει σε αυτό, πέφτει στους πλέον ακατάλληλους ανθρώπους, που όμως είναι πολύ κατάλληλοι για να τον ληστέψουν, να τον κακοποιήσουν, να τον εξευτελίσουν. Τον καταπλήγωσαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Τον καταπλήγωσαν, γιατί τα χτυπήματα ήταν αλλεπάλληλα, ανηλεή και χωρίς σταματημό, χωρίς πάνω απ’ όλα την προστασία του Θεού. Γιατί τα χτυπήματα στη ζωή θα έρθουν σε όλους, χωρίς όμως τον Θεό, χωρίς την παρουσία του Θεού, δεν αντέχονται. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι το πρώτο πράγμα που έκαναν πριν τον χτυπήσουν, ήταν να τον ξεγυμνώσουν. Δεν μπορούσαν απλά να τον κλέψουν και να φύγουν; Γιατί να τον ξεγυμνώσουν; Διότι ο εχθρός των ανθρώπων, ο διάβολος, θέλει να εξευτελίσει τον άνθρωπο. Η αμαρτία γυμνώνει και εξευτελίζει. Αφαιρεί από τον άνθρωπο την αξιοπρέπειά του, την καθαρότητα, την πίστη, την ελπίδα.
Τι κάνουμε λοιπόν όταν βρεθούμε σε αυτή την κατάσταση και μάλιστα φταίμε εμείς οι ίδιοι που φύγαμε μακριά από τον Θεό; Ο Θεός, επειδή μας αγαπάει, δίνει τη λύση και τον τρόπο σωτηρίας στον Λόγο του. Όταν ο λαός Ισραήλ βρέθηκε σε τέτοια κατάσταση μακριά από τον Θεό, απευθύνθηκε σ’ αυτούς και απευθύνεται και σε μας σήμερα και μας λέγει: «Εγώ ο Κύριος, ο αληθινός Θεός, σας διαβεβαιώνω ότι δεν θέλω τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει από την οδό αυτού και να ζήσει» (Ιεζεκιήλ 18:23).
Ο Θεός δεν θέλει την τιμωρία του ανθρώπου, θέλει την σωτηρία του, θέλει ο άνθρωπος να ζήσει. Αλλού, μάλιστα, μας υπόσχεται: «Ξέρω πολύ καλά τα σχέδια που έχω κάνει για σας. Θέλω την ευημερία σας και όχι την καταστροφή σας. Θέλω να σας χαρίσω το μέλλον που εσείς ελπίζετε. Αν με επικαλεστείτε και έρθετε να προσευχηθείτε σε εμένα, εγώ θα σας ακούσω. Αν με ζητήσετε θα με βρείτε, φτάνει να με αναζητήσετε με όλη σας την καρδιά. Θα με βρείτε και θα αλλάξω την κατάσταση σας» (Ιερεμίας 29:11-14). Αυτά, προσέξτε, τα υπόσχεται ο Θεός για αυτούς που απομακρύνθηκαν από Αυτόν. Θέλει ο Θεός την ευημερία τους, θέλει να τους χαρίσει το μέλλον που ελπίζουν, θέλει να αλλάξει την κατάστασή τους. Αρκεί μόνο να Τον επικαλεστούν. Όπως και αν είσαι, όσο και αν έχεις πέσει, ο Θεός σε περιμένει να Τον επικαλεστείς, να επιστρέψεις με μετάνοια σε Αυτόν. Και Αυτός θα έρθει, μας το διαβεβαιώνει, θα έρθει στη ζωή σου. Και θα τα αλλάξει όλα. Γιατί Αυτός είναι ο Θεός και δεν υπάρχει τίποτε το δύσκολο σε αυτόν, τίποτα το αδύνατο σε αυτόν. Και γιατί, το κυριότερο, σε αγαπάει. Σε αγαπάει με αιώνια αγάπη (Ιερεμίας 31:3).
Ι. Κανταρτζής
Μία ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 14:22-24) αναφέρει ότι ο Ιησούς, αφού απέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε, ήταν μόνος του εκεί. Αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που οι μαθητές του Ιησού βρίσκονται στο καΐκι τους στο μέσο της λίμνης και αντιμετωπίζουν μία επικίνδυνη τρικυμία, μόνοι και απελπισμένοι.
Στο άρθρο αυτό, θα μιλήσουμε για την ελπίδα.
Για την ελπίδα που μόνον ο Θεός δίνει, όταν όλα έχουν χαθεί και τίποτε από ανθρώπινης πλευράς δεν μπορεί να γίνει. Πόσο σημαντική είναι η ελπίδα στη ζωή του ανθρώπου! Λένε ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς φαγητό για 40 ημέρες. Μπορεί να ζήσει χωρίς νερό για 3 μέρες. Και μπορεί να ζήσει χωρίς αέρα για 8 λεπτά. Αλλά δεν μπορεί να ζήσει ούτε 1 δευτερόλεπτο χωρίς ελπίδα.
Υπάρχουν στιγμές, όπως αυτή που αναφέραμε παραπάνω με τους μαθητές του Χριστού, που φαίνεται ότι είμαστε τελείως μόνοι, ότι ο Θεός έχει αποσυρθεί παντελώς από την ζωή μας. Άραγε σκεφτόμαστε μήπως δεν θέλει να μας ξαναδεί; Μήπως μας έχει διαγράψει; Ο Θεός φαίνεται ότι αποσύρεται, όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και όταν Τον νιώθουμε απόντα, ο Θεός δεν σταματά ούτε στιγμή να ασχολείται μαζί μας.
Βλέπουμε λοιπόν τον Χριστό να προσεύχεται την ώρα που οι μαθητές του αγωνιούν και νομίζουν ότι είναι μόνοι τους. Την ώρα, λοιπόν, που ο Θεός δεν σου μιλάει, δεν τον νιώθεις και δεν αισθάνεσαι την παρουσία του, ο Χριστός προσεύχεται για σένα.
Αν, λοιπόν, ο Θεός επιτρέπει μία περίοδο, ακόμα και παρατεταμένη, όπου καμιά φωνή και καμιά απάντηση δεν έρχεται, να θυμάσαι ότι αυτό είναι μία διαδικασία εκπαίδευσης, στην οποία τα μάτια του Θεού δεν έπαψαν ποτέ να είναι πάνω σου.
«Εγώ θα είμαι μαζί σου», υπόσχεται ο Θεός. «Δεν θα σε αφήσω και δεν θα σε εγκαταλείψω». Όταν λοιπόν αισθάνεσαι ότι κανείς δεν σε νιώθει δεν σε καταλαβαίνει και όλοι σε έχουν εγκαταλείψει, να ξέρεις ότι ο Χριστός προσεύχεται για σένα. Και γι’ αυτό είναι σίγουρο ότι ο Θεός θα φέρει την έκβαση στη ζωή σου, στο πρόβλημά σου. Όπως λέει ο ψαλμός: «Διότι εσύ Κύριε είσαι αγαθός και εύσπλαχνος και πολυέλεος σε αυτούς που σε επικαλούνται».
Γι’ αυτό, λοιπόν, όλοι εκείνοι που επικαλούνται τον Θεό, ακόμα και όταν δεν φαίνεται να υπάρχει ελπίδα και λύση, είναι γεμάτοι με την ειρήνη του Θεού, διότι γνωρίζουν οτι ο Θεός δεν πρόκειται ποτέ να τους αφήσει ή να τους εγκαταλείψει. Γνωρίζουν ότι ο Χριστός προσεύχεται γι’ αυτούς.
Τέλος, ξέρουν ότι «τα πάντα, ακόμα και τα άσχημα, τα πάντα συνεργούν προς το αγαθό για εκείνους που αγαπούν τον Θεό» (Ρωμ. 8:28).
Ι. Κανταρτζής
Του εν Αγίοις Πατρός ημών Συμεών του Νέου Θεολόγου
Λόγος περί της του Χριστού Αναστάσεως (Λόγος Ιγ΄)
(Σ.Σ.: Αμέτρητα τα άρθρα περί της αναστάσεως του Χριστού. Το ακόλουθο, όμως, είναι ξεχωριστό διότι παρουσιάζει πλέον την προσωπική εμπειρία του Αγίου με τον αναστημένο Χριστό, παραθέτοντας δίπλα στα λόγια του πλήθος αναφορών της Αγίας Γραφής που αποδεικνύουν την αξιοπιστία των όσων μας λέγει. Ας τον απολαύσουμε.)
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους πιστεύουν στην ανάσταση του Χριστού, όμως πολύ λίγοι είναι εκείνοι που και την βλέπουν καθαρά, και αυτοί βέβαια που δεν την είδαν, ούτε να προσκυνήσουν μπορούν τον Ιησού Χριστό ως Άγιο και Κύριο.
Διότι λέγει, «κανένας δεν μπορεί να πεί Κύριο τον Ιησού, παρά μόνο με το Πνεύμα το Άγιο» (Α´ Κορ. 12, 3). Και ακόμη το ιερώτατο λόγιο δεν λέγει: «Ανάσταση Χριστού πιστεύσαντες», αλλά τι λέγει; «Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι, ας προσκυνήσομε άγιο Κύριον Ιησούν, που είναι ο μόνος αναμάρτητος». Πως λοιπόν μας προτρέπει τώρα το Πνεύμα το άγιο να λέμε (σαν να είδαμε αυτήν που δεν είδαμε) «Ανάσταση Χριστού θεασάμενοι», ενώ αναστήθηκε ο Χριστός μια φορά πριν από χίλια έτη (ο Συμεών ο Νεός Θεολόγος έζησε τέλη 10ου και αρχές 11ου αιώνος, δηλ. χίλια χρόνια περίπου μετά την Ανάσταση του Κυρίου) και ούτε τότε τον είδε κανένας να ανασταίνεται;
Άραγε μήπως η θεία Γραφή θέλει να ψευδόμαστε; Μακριά μια τέτοια σκέψη. Αντίθετα συνιστά μάλλον να λέμε την αλήθεια, ότι δηλαδή μέσα στο καθένα από μας τους πιστούς γίνεται η ανάσταση του Χριστού και αυτό όχι μία φορά, αλλά κάθε ώρα, όπως θα έλεγε κανείς. Ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός ανασταίνεται μέσα μας, λαμπροφορώντας και απαστράπτοντας τις αστραπές της αφθαρσίας και της θεότητος. Διότι η φωτοφόρα παρουσία του Πνεύματος μας υποδεικνύει την ανάσταση του Δεσπότη, που έγινε το πρωί (Ιω. 21, 4), ή καλύτερα μας επιτρέπει να βλέπομε τον ίδιο εκείνον τον αναστάντα. Γι' αυτό και λέμε: «Θεός είναι ο Κύριος και φανερώθηκε σε μας» (Ψαλμ. 117, 27), και υποδηλώνοντας τη Δευτέρα Παρουσία, του λέμε συμπληρωματικά τα εξής. «Ευλογημένος είναι αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου» (Ψαλμ. 117, 26).
Σε όποιους λοιπόν φανερωθεί ο αναστημένος Χριστός, οπωσδήποτε φανερώνεται πνευματικώς στα πνευματικά τους μάτια. Διότι, όταν έλθει μέσα μας διά του Πνεύματος, μας ανασταίνει από τους νεκρούς και μας ζωοποιεί και μας επιτρέπει να τον βλέπομε μέσα μας, αυτόν τον ίδιο όλον ζωντανό, αυτόν τον αθάνατο και άφθαρτο, και όχι μόνον αυτό, αλλά και μας δίνει τη χάρη να γνωρίζομε ευκρινώς ότι συνανασταίνει (Εφ. 2, 6) και συνδοξάζει (Ρωμ. 8, 17) και εμάς μαζί του, όπως μαρτυρεί όλη η θεία Γραφή.
Αυτά λοιπόν είναι τα μυστήρια των Χριστιανών, αυτή είναι η κρυμμένη μέσα τους δύναμη της πίστεώς μας, την οποία οι άπιστοι ή δύσπιστοι, ή καλύτερα να πω ημίπιστοι, δεν βλέπουν, ούτε βέβαια μπορούν καθόλου να τη δούν. Και άπιστοι, δύσπιστοι και ημίπιστοι είναι αυτοί που δεν φανερώνουν την πίστη με τα έργα (Ιάκ. 2, 18). Διότι χωρίς έργα πιστεύουν και οι δαίμονες (Ιάκ. 2, 19) και ομολογούν ότι είναι Θεός ο Δεσπότης Χριστός. «Σε γνωρίζομε» (Μαρκ. 1, 24, Λουκ. 4, 34), λένε, «εσένα τον Υιό του Θεού» (Ματθ. 8, 29). Και αλλού: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι δούλοι του Θεού του Υψίστου» (Πραξ. 16, 17). Αλλ' όμως ούτε τους δαίμονες ούτε τους ανθρώπους αυτούς θα τους ωφελήσει η τέτοια πίστη. Διότι δεν υπάρχει κανένα όφελος από τέτοια πίστη, επειδή είναι νεκρή κατά τον θείο απόστολο. Διότι λέγει, «η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή» (Ιάκ. 2, 26), όπως και τα έργα χωρίς την πίστη.
Πως είναι νεκρή; Επειδή δεν έχει μέσα της τον Θεό που τη ζωογονεί (Α´ Τιμ. 6, 13), επειδή δεν απέκτησε μέσα της εκείνον που είπε: «Αυτός που με αγαπά θα τηρήσει τις εντολές μου» (Ιω. 14, 21.23), «και εγώ και ο Πατέρας μου θα έλθομε και θα κατοικήσομε μέσα του» (Ιω. 14, 23), για να εξαναστήσει με την παρουσία του από τους νεκρούς αυτόν που την κατέχει και να τον ζωοποιήσει και να του επιτρέψει να δεί μέσα του και αυτόν που αναστήθηκε και αυτόν που ανέστησε.
Εξ αιτίας αυτού λοιπόν είναι νεκρή η τέτοια πίστη, ή καλύτερα νεκροί είναι αυτοί που την κατέχουν χωρίς έργα. Διότι η πίστη στον Θεό πάντα ζει και επειδή είναι ζώσα, ζωοποιεί αυτούς που προσέρχονται από αγαθή πρόθεση και την αποδέχονται, η οποία και έφερε πολλούς από το θάνατο στη ζωή και πριν από την εργασία των εντολών και τους υπέδειξε τον Χριστό και Θεό. Και θα ήταν δυνατό, εάν έμεναν πιστοί στις εντολές του και τις φύλαγαν μέχρι θανάτου (Φιλ. 2, 8), να διαφυλαχθούν και αυτοί απ' αυτές, όπως δηλαδή έγιναν από μόνη την πίστη. Επειδή όμως μεταστράφηκαν, όπως το στραβό τόξο (Ψαλμ. 77, 57) και ακολούθησαν τις προηγούμενες πράξεις τους, εύλογα αμέσως βρέθηκαν να έχουν ναυαγήσει ως προς την πίστη (Α´ Τιμ. 1, 19) και δυστυχώς στέρησαν τους εαυτούς τους από τον αληθινό πλούτο, που είναι ο Χριστός ο Θεός.
Για να μη πάθομε λοιπόν και εμείς αυτό το πράγμα, ζητώ να τηρήσομε με όση δύναμη έχομε τις εντολές του Θεού, για ν' απολαύσομε και τα παρόντα και τα μέλλοντα αγαθά, εννοώ δηλαδή αυτήν την ίδια τη θέα του Χριστού, την οποία είθε να επιτύχομε όλοι μας με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Γένοιτο.
Με την ευκαιρία της νέας χρονιάς είναι πολύ σημαντικό να ασχοληθούμε με την πρώτη ανάγκη του Έθνους μας. Υπάρχουν πλήθος παραδειγμάτων μέσα στην ιστορία της Ελλάδας που φανερώνουν πόσο πολύ αγωνίστηκαν οι Έλληνες υπέρ Πατρίδος. Ας δώσουμε, λοιπόν, στον εαυτό μας τη δυνατότητα να βρει λύσεις μέσω του ασφαλούς και δεδοκιμασμένου δρόμου της Αγίας Γραφής, όπως περιγράφεται παρακάτω:
«… Και (αν) ο λαός αυτός, που φέρει το όνομα Μου, προσευχηθούν με ταπείνωση και με αναζητήσουν και επιστρέψουν από τον κακό τους δρόμο, τότε Εγώ θα τους ακούσω από τους ουρανούς και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους και θα κάνω ευτυχισμένη τη χώρα τους» (Β’ Χρονικών 7:14).
Η λύση στα τόσα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Πατρίδα μας είναι μια δυναμική επέμβαση του Θεού στα εκατομμύρια των Ελλήνων και ιδιαίτερα στους πολιτικούς ηγέτες. Η ηθική, πνευματική και κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στον τόπο μας απαιτεί μία θεία, υπερφυσική δύναμη που θα γκρεμίσει πρώτα απ’ όλα τα σαθρά θεμέλια πάνω στα οποία κτίστηκε και συνεχίζει να κτίζεται η ζωή μας σήμερα. Ο Θεός, και μόνον ο Θεός, μπορεί να ελευθερώσει την Πατρίδα μας από την αλαζονεία, τη διαφθορά, την ικανοποίηση του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του εθνικού, την ανηθικότητα, τις διαστροφές, την αναρχία και ιδιαίτερα τη θρησκειοκαπηλεία.
Μόνον η δυναμική επίσκεψη του Κυρίου με το Άγιο Πνεύμα, όπως έγινε στην Πεντηκοστή, θα σώσει τον τόπο μας. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται όλοι οι Έλληνες να στραφούμε σ’ Αυτόν με απόλυτη συντριβή και μετάνοια. Ο Κύριος θα επισκεφτεί την Πατρίδα μας και θα την σηκώσει από το τρομερό καταστρεπτικό βάραθρο μέσα στο οποίο είναι πεσμένη. Για να λυθούν τα πάρα πολλά προβλήματα που όλο και περισσότερο αποκαλύπτονται και συσσωρεύονται, χρειάζεται κάθε Έλληνας να ξεκινήσει με μια ειλικρινή προσευχή για μια πανελλήνια επέμβαση του Θεού.
Ο Θεός υπόσχεται στον Άγιο Λόγο Του ότι, «εάν ταπεινώσουμε τους εαυτούς μας και προσευχηθούμε, τότε θα θεραπεύσει τον τόπο μας» (Β΄ Χρον. 7:14). Εάν ο λαός μας «εκζητήσει» τον Θεό, τότε θα αρχίσει μια νέα ζωή στην Πατρίδα μας. Εάν ο Έλληνας κάνει μια στροφή 180 μοιρών στη ζωή του, εάν στρέψει την καρδιά του μακριά από τα υλικά αγαθά στα οποία είναι απορροφημένος και την ρίξει στο Θεό, και εκζητήσει με όλη την δύναμη της ψυχής του το θέλημα του Θεού στον εαυτό του, στην οικογένειά του, στην Πατρίδα μας, τότε ο Θεός πράγματι θα έλθει και θα αναλάβει τη ζωή του και τον τόπο αυτό.
Το κλειδί είναι η επιστροφή του Έλληνα στον Κύριο. Αυτό σημαίνει ότι μαζί με την ταπείνωση, την προσευχή και την εκζήτηση του Θεού, θ’ αρχίσει να κάνει και έργα Θεού. Οι κλέφτες σε κάθε θέση, είτε σε ιδιωτική εταιρία, είτε σε δημόσιο Οργανισμό, να σταματήσουν να κλέβουν και αντί να παίρνουν να δίνουν. Αυτοί που εγκαταλείπουν τις οικογένειές τους να επιστρέψουν σ’ αυτές. Αυτοί που εκμεταλλεύονται τον φτωχό, τον εργαζόμενο, τον υπάλληλο, να του δώσουν το δίκιο του. Τέλος, αυτοί που ασχολούνται με τα θεία, να εκτελούν την διακονία τους με φόβο Θεού.
Η πρώτη μεγάλη ανάγκη του Έθνους μας είναι η απόλυτη και ολοκληρωτική επιστροφή κάθε Έλληνα στο Χριστό. Δεν πρέπει να περιμένουμε βέβαια να το κάνουν όλοι μαζί ταυτόχρονα. Αν όμως το κάνουν οι περισσότεροι, τότε η Πατρίδα μας θα μπει σε μία άλλη πορεία. Θα αρχίσουμε να βλέπουμε γύρω μας έναν επίγειο παράδεισο του Χριστού, τον ίδιο τον Χριστό, που μας είπε: «Όλα όσα θέλετε οι άλλοι να σας κάνουν, να τα κάνετε εσείς σε αυτούς». Ο Θεός, καθώς είναι αληθινός και πιστός στις υποσχέσεις Του, θα έλθει και θα «θεραπεύσει» τον τόπο μας. Θα λύσει με δίκαιο, θείο και υπεράνθρωπο τρόπο τα οικονομικά μας προβλήματα. Θα λυγίσει τους άκαμπτους πολιτικούς, θα συγκινήσει τους σκληρούς και ιδιοτελείς ανθρώπους, θα τιμωρήσει τους άδικους, όπως Αυτός ξέρει και τιμωρεί και θα υψώσει τους απλούς και αδικημένους.
Αυτό που προφήτευσε η Παναγία μας ότι θα κάνει ο Θεός με τον ερχομό του Κυρίου Ιησού Χριστού, θα γίνει πραγματικότητα: «Διασκόρπισε τους υπερηφάνους και χάλασε τα σχέδια που είχαν στο νου τους. Καθαίρεσε άρχοντες από τους θρόνους τους και ανύψωσε ταπεινούς, ανθρώπους που πεινούσαν τους γέμισε με αγαθά και πλούσιους τους έδιωξε κενούς» (Λουκ. 1:51,52).
Ο Θεός περιμένει να στραφούμε με ειλικρίνεια σ’ Αυτόν, για να κάνει θαύματα και θαυμαστά της ριζικής αλλαγής στη ζωή μας και στην αγαπημένη μας Πατρίδα. Ας επιθυμήσουμε διακαώς να κάνουμε το θέλημά Του, όπως έκαναν οι Άγιοι στους αιώνες και αποτελούν τους οδοδείκτες προς τον Ουρανό, την αιώνια ζωή του Χριστού.
† Μ. Κανταρτζής