Μία ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 14:22-24) αναφέρει ότι ο Ιησούς, αφού απέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε, ήταν μόνος του εκεί. Αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που οι μαθητές του Ιησού βρίσκονται στο καΐκι τους στο μέσο της λίμνης και αντιμετωπίζουν μία επικίνδυνη τρικυμία, μόνοι και απελπισμένοι.
 

Στο άρθρο αυτό, θα μιλήσουμε για την ελπίδα. 

Για την ελπίδα που μόνον ο Θεός δίνει, όταν όλα έχουν χαθεί και τίποτε από ανθρώπινης πλευράς δεν μπορεί να γίνει. Πόσο σημαντική είναι η ελπίδα στη ζωή του ανθρώπου! Λένε ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς φαγητό για 40 ημέρες. Μπορεί να ζήσει χωρίς νερό για 3 μέρες. Και μπορεί να ζήσει χωρίς αέρα για 8 λεπτά. Αλλά δεν μπορεί να ζήσει ούτε 1 δευτερόλεπτο χωρίς ελπίδα. 

Υπάρχουν στιγμές, όπως αυτή που αναφέραμε παραπάνω με τους μαθητές του Χριστού, που φαίνεται ότι είμαστε τελείως μόνοι, ότι ο Θεός έχει αποσυρθεί παντελώς από την ζωή μας. Άραγε σκεφτόμαστε μήπως δεν θέλει να μας ξαναδεί; Μήπως μας έχει διαγράψει; Ο Θεός φαίνεται ότι αποσύρεται, όχι για να μας τιμωρήσει, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και όταν Τον νιώθουμε απόντα, ο Θεός δεν σταματά ούτε στιγμή να ασχολείται μαζί μας.
 

Βλέπουμε λοιπόν τον Χριστό να προσεύχεται την ώρα που οι μαθητές του αγωνιούν και νομίζουν ότι είναι μόνοι τους. Την ώρα, λοιπόν, που ο Θεός δεν σου μιλάει, δεν τον νιώθεις και δεν αισθάνεσαι την παρουσία του, ο Χριστός προσεύχεται για σένα. 

Αν, λοιπόν, ο Θεός επιτρέπει μία περίοδο, ακόμα και παρατεταμένη, όπου καμιά φωνή και καμιά απάντηση δεν έρχεται, να θυμάσαι ότι αυτό είναι μία διαδικασία εκπαίδευσης, στην οποία τα μάτια του Θεού δεν έπαψαν ποτέ να είναι πάνω σου. 

«Εγώ θα είμαι μαζί σου», υπόσχεται ο Θεός. «Δεν θα σε αφήσω και δεν θα σε εγκαταλείψω». Όταν λοιπόν αισθάνεσαι ότι κανείς δεν σε νιώθει δεν σε καταλαβαίνει και όλοι σε έχουν εγκαταλείψει, να ξέρεις ότι ο Χριστός προσεύχεται για σένα. Και γι’ αυτό είναι σίγουρο ότι ο Θεός θα φέρει την έκβαση στη ζωή σου, στο πρόβλημά σου. Όπως λέει ο ψαλμός: «Διότι εσύ Κύριε είσαι αγαθός και εύσπλαχνος και πολυέλεος σε αυτούς που σε επικαλούνται». 

Γι’ αυτό, λοιπόν, όλοι εκείνοι που επικαλούνται τον Θεό, ακόμα και όταν δεν φαίνεται να υπάρχει ελπίδα και λύση, είναι γεμάτοι με την ειρήνη του Θεού, διότι γνωρίζουν οτι ο Θεός δεν πρόκειται ποτέ να τους αφήσει ή να τους εγκαταλείψει. Γνωρίζουν ότι ο Χριστός προσεύχεται γι’ αυτούς. 

Τέλος, ξέρουν ότι «τα πάντα, ακόμα και τα άσχημα, τα πάντα συνεργούν προς το αγαθό για εκείνους που αγαπούν τον Θεό» (Ρωμ. 8:28).

Ι. Κανταρτζής