Μαδαγασκάρη, Πηγή Ύδατος Ζωής

1Tο Angabacy είναι ένα μικρό χωριό του Toyhan, στο δρόμο για το Ambanihy και τις νοτιότερες γενικά περιοχές της επαρχίας της Μαδαγασκάρης. Φτωχότατο κι αυτό, όπως και όλα τα γύρω μικρά χωριουδάκια, με ανθρώπους απλούς, εργατικούς, μα ταλαιπωρημένους από τη δίψα και την πείνα. Οι κακουχίες, φυσικά, και οι ασθένειες είναι κοινό χαρακτηριστικό της περιοχής, κοινή μοίρα, θα λέγαμε, για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις της ηλιοκαμένης αυτής γης.

Ο κόσμος έχει πέσει σε σημείο έσχατης ένδειας, καθώς χάνει καθημερινά όλη την περιουσία, το βιός του και, δυστυχώς, ακόμη και τη ζωή του. Γονείς - απεγνωσμένοι πατέρες - παρακαλούν να τους δώσουμε έστω και ελάχιστη οικονομική βοήθεια, γιατί δεν έχουν πλέον τροφή για τα παιδιά και τις οικογένειές τους.

2Στην ενορία μας, στο χωριό του Angabacy, βρίσκεται χτισμένη μια γραφική Εκκλησία του Προφήτη Ηλία, μαζί με ένα σχολείο και μια δεξαμενή νερού, χτισμένη με τη μέριμνα της Εκκλησίας μας και την αγάπη των συμπατριωτών μας. Αποτελεί μια μικρή όαση για τις διψασμένες ψυχές, που προσέρχονται να λάβουν αυτό που στερήθηκαν, κατά πρόγνωση βεβαία και πρόνοια Θεού.

Ο Θεός μας, ο Χριστός μας, είναι η πηγή του ύδατος της Ζωής και Αυτός και μόνον Αυτός μπορεί να μετατρέψει την άνυνδρη και άγονη γη σε δροσερή όαση και εύφορο αγρό.

Άγιος Κοσμάς
ο Αιτωλός,
αρ. τεύχ. 100, 2015
 

3

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Καμερούν

1Βαδίζοντας για τον Ευαγγελισμό των εθνών, δεν ισχυριζόμαστε ότι κατέχουμε τον Θεό, αλλά κατέχουμε την αλήθεια του Θεού, όπως αυτή μας αποκαλύφθηκε στο πρόσωπο του Χριστού και από τον ίδιο τον Χριστό. Και εμείς, όπως όλοι οι πιστοί, αναμένουμε τον Χριστό. Και μέχρι να έρθει, ζούμε με την ανάμνησή Του, είτε τελώντας τη Θεία Λειτουργία, είτε μελετώντας το Λόγο Του, είτε προσπαθώντας να εφαρμόσουμε το Ευαγγέλιό Του, είτε επιθυμώντας να συνομιλήσουμε μαζί Του δια της προσευχής και της «γυμνασίας του νοός», του θεολογικού δηλαδή στοχασμού. Γιατί για εμάς η μόνη αλήθεια, «η αυτοαλήθεια», είναι αυτός ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Ουσιαστικά, διανύουμε την ίδια πορεία του Κυρίου μας με τους νεοβαπτισθέντες αδελφούς μας. Ο Κύριός μας πρώτα εβαπτίσθη και μετά εδίδαξε. Αυτών την διδασκαλία προσφέρουμε και αυτό σημαίνει συνοδοιπορία του ιεραποστόλου με τους νεόφυτους αδελφούς μας. Αυτό σημαίνει επιπλέον κόπους και χρόνο. Δεν είναι τα πράγματα, «άντε να πάμε να βαπτίσουμε» και μετά τίποτε άλλο. Να τα παρατήσουμε και να πάμε κάπου αλλού. Πρέπει τα πράγματα να αποκτήσουν μια σταθερότητα και μια συνέχεια μέσα στο χρόνο και πρέπει να υπάρχει διαρκής - συνεχής επαγρύπνηση και εγρήγορση.

(Άγιος Κοσμάς
ο Αιτωλός, Α’ Τριμ. 2015)
+ Ο Καμερούν Γεώργιος

2 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΤΙΟ ΣΟΥΔΑΝ

Sudan3Επισκοπή: Ι. Μητρόπολη Νουβίας

Προ 2 μηνών ταξίδευα προς την Ιορδανία και αναμένοντας να επιβιβαστώ στο αεροσκάφος, παρατήρησα έναν διαφορετικό επιβάτη. Φορούσε ράσο. Με εντυπωσίασε. Τον πλησίασα και με έκπληξη έμαθα πως ήταν ο Μητροπολίτης Νουβίας κ. Νάρκισσος, εξ Ιορδανίας. Ομιλούσε τόσο καλά τα ελληνικά, ώστε εάν δεν αποκάλυπτε την καταγωγή του, θα πίστευα πως ήταν Έλληνας. Το πιο εντυπωσιακό όμως ήταν όταν άρχισα να συζητώ μαζί του, όπου διαπίστωσα πόσο μεγάλη ήταν η επιθυμία του να υπηρετεί την Ιεραποστολή, και μάλιστα στην δυσκολότερη ίσως χώρα του κόσμου, το Σουδάν, που βάλλεται από εμφύλιο πόλεμο, αρρώστιες και φτώχεια σε μεγάλη έκταση. Το δώρο του Θεού για μένα ήταν τόσο μεγάλο, να συνταξιδέψω με έναν ιεραπόστολο και να ακούσω από τον ίδιο τις απίστευτες εμπειρίες του (Κ. Γεννάδης).

Αλλά καλύτερα ας τον αφήσουμε να μας μιλήσει ο ίδιος για τις εμπειρίες αυτές:

Με την χάρη του Θεού και την ευλογία του Μακαριωτάτου πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β’ ξεκίνησα στις αρχές του χρόνου μια περιοδεία στην απροσπέλαστη περιοχή του νοτίου Σουδάν.

Για δεκαετίες μαινόταν άγριος εμφύλιος πόλεμος που συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση, γεγονός που δημιουργούσε συνεχή απογοήτευση και απελπισία στους γηγενείς.

Ξεκίνησα χωρίς να ξέρω που πηγαίνω, ο προορισμός μου ήταν ακαθόριστος καθώς όλες οι πληροφορίες και οδηγίες ήταν συγκεχυμένες και πιο πολύ με μπέρδευαν παρά μου ξεκαθάριζαν το ούτως ή άλλως θολό τοπίο. Οπωσδήποτε η μόνιμη σύσταση ήταν «να προσέχεις».

Αυτές τις στιγμές θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει στην Αγία Γραφή και δεν το αντιλαμβανόμουν πλήρως. Στην προς Εβραίους επιστολή στο 11ο κεφάλαιο: «Αβραάμ υπήκουσεν εξελθείν εις τον τόπον ον έμελλε λαμβάνειν εις κληρονομίαν, και εξήλθε μη επιστάμενος που έρχεται». Η προσωπική εμπειρία της πρόσβασης στον άγνωστο τόπο μού έδειξε πόσο δύσκολο είναι ανθρωπίνως να ξεκινήσεις για κάπου και να μην ξέρεις πού πας. Και εν προκειμένω ακόμη και η καλύτερη πληροφορία για το Νότο ήταν αποκαρδιωτική.

Sudan2Ωστόσο, εκεί συντελέστηκε το θαύμα της πίστεως και πήγαν όλα πολύ καλά, ανοίξαμε τους ναούς που ήταν κλειστοί για πολλά χρόνια, ακούστηκε για πολλούς για πρώτη φορά και για άλλους νοσταλγικά το «ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγ. Πνεύματος», κοινώνησαν όλοι όσοι σαν ήρωες παρέμειναν στην περιοχή της πρωτεύουσας του νότιου Σουδάν κυριολεκτικά με κίνδυνο της ζωής τους κρατούντες το φως του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Θεμελιώσαμε το νέο ιεραποστολικό κέντρο του Αγίου Μάρκου στην περιοχή Mogala στο ανατολικό άκρο της πρωτεύουσας Juba. Εκεί, για την τέλεση του αγιασμού δεν είχαμε λιβανιστήρι για να θυμιάσουμε στην ώρα της τελετής και έτσι ψάχνοντας για να δώσω μια πρόχειρη λύση της στιγμής, το μόνο που μπόρεσα να βρω ήταν ένας γεμιστήρας για σφαίρες από όπλο καλάσνικoφ. Άναψα τα καρβουνάκια στην άκρη του γεμιστήρα, έβαλα το λιβάνι και κράτησα το γεμιστήρα από την άλλη του άκρη και θύμιασα τους ανθρώπους που με συνόδευαν και αναλογιζόμουν μέσα μου ότι με αυτόν τον γεμιστήρα του καλάσνικοφ που σκόρπισε το θάνατο έμελλε να λιβανίσω στον αγιασμό για το θεμέλιο λίθο του πρώτου ιεραποστολικού κέντρου του Αγίου Μάρκου και μέσα μου προσευχόμουν αυτά τα εργαλεία του πολέμου και της καταστροφής να μεταμορφωθούν σε σκεύη λατρείας του Θεού. Μόνο τότε θα βασιλέψει η ειρήνη και η ενότητα του λαού σε αυτή την χώρα.

Το δεύτερο ταξίδι την μεθεπομένη ήταν η μετακίνηση μου στο δυτικό τροπικό στην πόλη Wau του Νοτίου Σουδάν. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη το ότι εκεί βρήκα ανθρώπους ατόφιους, ανυπόκριτους, γνήσιους, και δυστυχώς απόλυτα φτωχούς χωρίς ρεύμα και νερό. Και όταν λέμε χωρίς ρεύμα, φαντάζεστε πόσα πράγματα είναι ανύπαρκτα, ενώ σ’ εμάς στον δυτικό κόσμο είναι σκανδαλωδώς δεδομένα. Μια ευχάριστη ωστόσο ανακάλυψη αποτέλεσε το γεγονός ότι η έλλειψη του ρεύματος έχει ένα καλό… Μπορείς να δεις τα άστρα το βράδυ και να αισθάνεσαι ευρύχωρα.

Η ελληνική κοινότητά μας στο Wau είναι απόγονοι Ελλήνων που έφτασαν εκεί στις αρχές του 1910. Ήταν μεγάλη συγκίνηση για μένα, όταν έφτασα εκεί και δεν είχα ακόμη προλάβω να τακτοποιήσω τα πράγματα μου. Το πρώτο τους μέλημα ήταν να με πάνε να διαβάσω ένα τρισάγιο στους Έλληνες πατεράδες τους και προγόνους τους στο ελληνικό κοιμητήριο. Φόρεσα τα άμφια μου, άναψα το λιβανιστήρι και, ενώ έψελνα την ακολουθία, μέσα μου αναλογιζόμουν τη γενναιότητα αυτών των ανθρώπων να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, τα ελληνικά νησιά Μυτιλήνη, Λήμνο και άλλα, να έρθουν εδώ στην άκρη του κόσμου, να ζήσουν, να δημιουργήσουν οικογένειες, να δουλέψουν κάτω από δυσμενείς συνθήκες ζωής, εκτός πολιτισμού και ανέσεων. Με μια πρόχειρη εκτίμηση θα λέγαμε ότι αυτή η περιοχή του πλανήτη ήταν πάντα 100 χρόνια πίσω. Γι’ αυτό ήταν σπουδαίο επίτευγμα τότε, το 1910 που δημιούργησαν κοινότητα, ελληνική λέσχη, σχολειό, έχτισαν εκκλησία, με άλλα λόγια δημιούργησαν μια μικρή Ελλάδα εκτός Ελλάδας να ζήσουν μέσα της και να ζήσει αυτή μέσα τους. Παρατήρησα: πάνω στα μνήματά τους είχαν χαράξει περίτεχνα στο μάρμαρο λόγια νοσταλγίας για την πατρίδα, που διαβάζοντάς τα και από πέτρα αν είσαι φτιαγμένος θα δάκρυζες. Ήταν πραγματικοί άνδρες που υποκλινόσουν μπροστά τους. Ας είναι αιωνία η μνήμη του παραδείγματός τους.

Τέλος ήρθε η μέρα της επιστροφής στην πρωτεύουσα Juba, καθ’ ότι υπήρξε προγραμματισμένη συνάντηση με τον Υπουργό Εξωτερικών της χώρας. Στο αεροδρόμιο ένιωσα ότι δεν ήθελα να φύγω και όταν έπρεπε να αποχαιρετήσω τους ανθρώπους και να κατευθυνθώ προς το αεροπλάνο αισθάνθηκα την καρδιά μου να ματώνει και να μη θέλει να τους αποχωριστεί. Όμως παρηγορήθηκα καθώς αυτός ο μικρός θάνατος, ο αποχωρισμός, θα φέρει την ανάστασή του, καθώς η επιστροφή μου εκεί είναι δεδομένη.

Αγαπητοί φίλοι της Ιεραποστολής, επειδή η λύπη, όταν μοιράζεται ελαττώνεται, και η χαρά, όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται, γι’ αυτό έχω τη χαρά να επικοινωνήσω μαζί σας και να σας κάνω κοινωνούς των ιεραποστολικών προσπαθειών μας στην Αφρική. Εμείς σπέρνουμε, εσείς ποτίζετε, ο Θεός αυξάνει και εύχομαι αυτές οι κοινές προσπάθειές μας να βρουν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, ώστε να δοξάζεται το άγιο όνομα του Θεού εν παντί καιρώ και τόπω.

Καλή δύναμη

Ο Νουβίας Νάρκισσος (Gammoh)

Sudan1

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Μπραζαβίλ και Γκαμπόν

gabon2Kατά τη διάρκεια επισκέψεώς του στην πόλη του Dolisie, o Θεοφ. Επίσκοπος Μπαραζαβίλ και Γκαμπόν κ. Παντελεήμων τέλεσε τις βαπτίσεις 31 νεοφώτιστων πιστών, όλων των ηλικιών, στον ενοριακό Ναό της Αγίας Ειρήνης.

Ακολούθως, επισκέφθηκε το Ορφανοτροφείο της Επισκοπής «Άγιος Ευστάθιος», καθώς και το Γενικό Νοσοκομείο της πόλεως, όπου προσέφερε ποσότητα φαρμάκων και τροφίμων για τις ανάγκες των περιθαλπόμενων παιδιών και νοσηλευόμενων απόρων ασθενών.

Τη μνήμη του Αγίου Λουκά του Ιατρού εόρτασε η τοπική Εκκλησία, ενώ η Θεία Λειτουργία τελέστηκε στον υπό ανέγερση ενοριακό Ναό της Αγίας Φωτεινής.

Στην πόλη του Dolisie πραγματοποιήθηκε η τελετή λήξης των μαθημάτων των εκπαιδευτηρίων της Επισκοπής «Φως Εθνών» (Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο). Ο Θεοφιλέστατος είχε την ευκαιρία να επαινέσει τους εκπαιδευτικούς για το έργο τους και να απευθύνει στους μαθητές τις ευχές του.

(Πάντα  τα Έθνη», Τεύχος 131,
σελ. 14)

gabon1

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ταϊβάν

F1Ο πατέρας Ιωνάς, ο ακούραστος αυτός ιεραπόστολος, γράφει:

«Θα πρέπει να αναφέρω τις συνθήκες που βρήκαμε εδώ. Όταν ήρθα στην Ταϊβάν, τότε υπήρχε η πρώτη Ορθόδοξη Εκκλησία με ιερέα και συγκεκριμένο θυσιαστήριο. Όπως οι παλιοί μας φίλοι θα θυμούνται, αρχίσαμε από ξενοδοχεία και καθολικές εκκλησίες. Επιτύχαμε την ενοικίαση του πρώτου χώρου και λίγο αργότερα την αγορά του διαμερίσματος που μας επέτρεψε να νομιμοποιήσουμε την Εκκλησία και όπου μέχρι σήμερα λειτουργούμε σχεδόν καθημερινά.

Όμως στην Ταϊβάν, τη χώρα των 23.000.000 κατοίκων που είναι διπλάσια από την Ελλάδα, πώς να ελκύσουμε τους ανθρώπους με το μικρό χώρο που διαθέτουμε στον 4ο όροφο μιας πολυκατοικίας; Δεν είναι μόνο η δυσκολία στην πρόσβαση, αλλά η εικόνα που παρουσιάζουμε.

Παρά τις αντιξοότητες ονειρεύομαι ένα μεγάλο Ιερό Ναό, αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, με βυζαντινή αρχιτεκτονική, που θα προσλαμβάνει κινεζικά στοιχεία, ώστε και από μακριά μέσα από τις αρχιτεκτονικές γραμμές η χάρις του Θεού να ελκύει σαν μαγνήτης τους Ταϊβανέζους.»

Πηγή: Ιεραποστολικός Σύνδεσμος
«Ο Άγιος Κοσμάς
ο Αιτωλός»

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο