Ιούλιος - Αύγουστος 2026
Η Παναγία μας
Σκέψεις για την Κοίμηση της Θεοτόκου
Ας προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε συνοπτικά το μεγαλείο της εορτής της κοιμήσεως της Θεοτόκου, ξεκινώντας με τα λόγια του υμνητή της, του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού.
«Γιατί, αν, όπως μας δίδαξε ο λόγος ο ιερός, η τιμή στους συνδούλους μας φανερώνει την αγάπη στον Κύριο όλων μας, πως να παραλείψουμε να τιμήσουμε εσένα, που γέννησες τον Κύριο; Και πως να μη την προτιμούμε κι από αυτή ακόμα, την απαραίτητη ανάσα, αφού μας δίνει τη ζωή; Έτσι θα δείξουμε καλύτερα την αγάπη μας στον Κύριο μας» (Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Εγκώμιον πρώτον εις την Κοίμησιν).
Άλλο πρόσωπο σαν την Θεοτόκο δεν γεννήθηκε στη γη, κι άλλο δεν πρόκειται να γεννηθεί, η μικρή κόρη της Ναζαρέτ, που από την αγάπη και την υπακοή της προς τον Θεό έφτασε σε ύψη δυσθεώρητα για τον άνθρωπο. Η πληρότητα της ψυχής της και η καθαρότητα του εσωτερικού της κόσμου, έλκυσαν την χάρη του Θεού και έτσι έγινε το καθαρότατο κατοικητήριο του ίδιου του αιώνιου Θεού Λόγου.
Η ανθρωπότητα έδωσε στο Θεό ό,τι πολυτιμότερο είχε: μια καθαρή και αμόλυντη ψυχή και ένα σώμα άγιο, έτοιμο να δεχτεί τον Μέγα Βασιλέα των όλων. Ήταν, λοιπόν, αδύνατον, Εκείνος που νίκησε τον θάνατο και έφερε την ανθρώπινη φύση στην αφθαρσία, να αφήσει την μητέρα Του να μένει στη φθορά. Έτσι ολοκληρώνεται η σωτήρια επέμβαση του Θεού στον κόσμο της φθοράς. Ο Ίδιος γεννήθηκε χωρίς τη μεσολάβηση ανδρός. Εκείνη γεννήθηκε από άνδρα όπως όλοι μας, με μια διαφορά, ότι ήταν ο γόνος αιώνιων προσευχών όλων των προπατόρων και προφητών. Οι προσευχές και η διάπυρος επιθυμία, «Πότε, Κύριε, θα έλθεις ανάμεσα μας;» βρήκε στη Θεοτόκο την εκπλήρωση της.
Η Παναγία μας τίμησε τον Κύριο με την υπακοή και την ταπείνωσή της και γέμισε χάρη και τιμή από τον ίδιο τον Θεό. Το ίδιο όμως έγινε και με όλους τους Αγίους που η Εκκλησία μας τιμά. Και στον καθένα μας ισχύει αυτή η ίδια πρόσκληση, να ζούμε την αιωνιότητα όπως την ζει η Παναγία μας, η αιωνιότητα που έφερε ο Υιός του Θεού, ο Υιός της Παρθένου. Η πρόσκληση παραμένει, αν θέλουμε να ζούμε τη χάρη της, ας ζούμε όπως εκείνη έζησε, ζητώντας συνεχώς το Θεό να γεμίζει όλη την ύπαρξή μας, αρκεί να πιστέψουμε πως είναι εφικτή και αξίζει. Για την ίδια ήταν άξια αυτή η εγκατάλειψη του κόσμου για χάρη του Θεού, για μας;
Βοναζούντας Αντώνιος, Κατηχητής