ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ (58)

ponos2Πόνος δυνατός, όταν βλέπεις την Εκκλησία σου με λαθεμένους εκφραστές, συναγωνιζόμενη στη φρασεολογία και την ιδεολογία των πολιτικών, όταν αναγκάζεται να κάμνει επίδειξη ισχύος, όταν θέλει να ζήσει δίχως σταυρό, δίχως ακάνθινο στέφανο, δίχως μαστίγωση, δίχως κολαφισμούς και εμπρησμούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν, είναι και θα είναι μαρτυρική. Μία οδό γνωρίζει, του Μαρτυρίου, απ’ όπου θα έλθει η κάθε Ανάσταση. Μέσα στην Εκκλησία πονάμε και κλαίμε μαζί, αλλά κι ευφραινόμαστε μαζί. Εξαφανίζεται κάθε ατομικότητα. Ο πόνος του ενός είναι πόνος όλων, αφού είμαστε ένα σώμα. Χάθηκε ο αυθορμητισμός και η αγάπη. Η σημερινή Εκκλησία έχασε την παιδικότητά της. Την εντάξαμε στην αστικοποιημένη σκέψη μας και την κάναμε δημόσια αρχή, υποχρέωση, αξιοσέβαστη κ.λπ., δίχως ν’ αναφερόμαστε στη σημαντική ουσία της, που είναι η λύτρωσή μας από τον πόνο και η αγιότητα.

Η Ελλάδα είναι πολύ κουρασμένη από τον πόνο. Η ιστορία της είναι όλο δάκρυα, αίμα, θυσίες. Ο πόνος έκαμε τους Έλληνες «να μη το βάζουν κάτω», τους έκανε ήρωες, μα όχι αγίους. Ευκολότερα αυτοθυσιάζεται, παρά υπομένει. Το δώρο του πόνου, που είναι η υπομονή, δεν το κέρδισε ακόμη ο Έλληνας. Δυστυχώς, η επιπολαιότητα και η βιασύνη χαρακτηρίζουν αρκετές από τις πράξεις του. Σε αρκετούς ηλικιωμένους της επαρχίας, συναντάς μια πονεμένη έκφραση ωραίας υπομονής, που συχνά τη συναντάς και στα πρόσωπα νεωτέρων Αγιορειτών πατέρων. Από τη σημερινή Ελλάδα λείπουν οι αξίες κι αυτό είναι μία μεγάλη ένδεια κι ένας μεγάλος πόνος. Ο Χριστός συνεχίζει ν’ αγαπά κι ας μας οδηγήσει στη μετάνοια, στην κατάσταση αυτή του πόνου, που μας ελευθερώνει πραγματικά από κάθε πόνο.

Μοναχού Μωυσέως,
Η Ευλογία Του Πόνου Και Ο Πόνος Της Αγάπης, σελ. 16, 17.

PONOSΟ ψυχικός πόνος είναι μία κραυγή της ψυχής για βοήθεια. Μας καλεί να εντείνουμε την πνευματική όραση και ακοή εντός μας. Δεν πρέπει απρόσεκτα να προσπεράσουμε αυτό το κάλεσμα και να παραβλέψουμε το μήνυμα. Όπως ένας πόνος του σώματός μας δηλώνει ότι κάτι συμβαίνει στον οργανισμό μας και οδηγούμεθα στον ιατρό και τις σχετικές εξετάσεις, έτσι καλούμεθα ν’ αποκρυπτογραφήσουμε το σήμα του ψυχικού πόνου, με τη συνδρομή μάλιστα της κατάλληλης μελέτης, της προσευχής και της βοήθειας του έμπειρου πνευματικού.

Πολύ συχνά ο άνθρωπος, εκτός από τα «γιατί», παραπονείται πως είναι αβάστακτος και ασήκωτος ο πόνος του και πως δεν είναι ικανός να τον αντέξει. Εντούτοις αυτός ο μεγάλος πόνος τελικά αντέχεται και ανακαλύπτει και αποκαλύπτει σπουδαία πράγματα, που φανερώνουν την ποιότητα και ακεραιότητα της ζωής μας. Αν δηλαδή πιστεύουμε αληθινά - με μία πίστη δυνατή, ακράδαντη και θερμή - αν υπομένουμε κραταιά κι ελπίζουμε εγκάρδια, η πίστη στον Κύριο ανοίγει δρόμους, εκεί που ήταν όλοι κλειστοί και αδιέξοδοι. Τότε αισθανόμεθα καλά την ατέλεια, την ανεπάρκεια, τη μικρότητα, την αδυναμία, την παροδικότητα της ζωής μας. Κατανοούμε τότε μετά του θείου και κορυφαίου αποστόλου Παύλου ότι η δύναμή μας στην ασθένεια φανερώνεται και ολοκληρώνεται. Μέσα στην ασθένεια ταλαντεύεται η επίγεια ευδαιμονία μας, πιστεύουμε ότι δεν έχουμε μένουσα πόλη, αλλά τη μέλλουσα επιζητούμε.

Ο πόνος μπορεί να γίνει εφαλτήριο για την εκτίναξή μας από τη στείρα μετριότητα, τη μονότονη στασιμότητα, το κουραστικό πνευματικό σημειωτόν, στη γνωριμία μας με τον πραγματικό εαυτό μας. Να γνωρίσουμε καλά τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τις αντοχές, τα όριά μας, τα τάλαντα που μας έδωσε ο Θεός μας. Να δούμε την κρυμμένη άγνωστη διάστασή μας – ότι δεν υπάρχουμε για να τρώμε και να κοιμόμαστε - και να γίνουμε περισσότερο αληθινοί άνθρωποι και Χριστιανοί.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου,
«Το αληθινό νόημα του πόνου στη ζωή μας», σελ. 17,18.

anxiety1Το άγχος εκφράζει με αντικειμενικό τρόπο την εποχή μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος πληρώνει με το άγχος το τίμημα της ραγδαίας τεχνικής και επιστημονικής προόδου. Έδωσε μεγάλη αξία στα υλικά αγαθά, που αντί να τον γεμίσουν, τον άφησαν πίσω άδειο, ανήσυχο, νευρικό, με αόριστους φόβους. Έτσι ο άνθρωπος σήμερα κλονισμένος ηθικά, ψυχικά και πνευματικά προσπαθεί να θεραπευτεί με γήινα ανθρώπινα μέσα, χωρίς αποτέλεσμα.

Ο άνθρωπος έχει άγχος, γιατί είναι φορτωμένος από τα άσχημα της σύγχρονης εποχής και δεν μπορεί να θεραπευτεί με ανθρώπινη συνταγή. Ένα επιστημονικό βιβλίο για το άγχος γράφει τα εξής: «Στο άγχος το άτομο ζει το δράμα της εσωτερικής ενοχής, της «αμαρτίας», του «κακού», της αδυναμίας του. Συνειδητά ή ασυνείδητα, το βάρος της ενοχής του ανθρώπου για την απομάκρυνσή του από τον Θεό υπάρχει βαθιά μέσα του και, καθώς καθημερινά μεγαλώνει όλο και πιο πολύ, ο άνθρωπος ζει μια ανυπόφορη και δυστυχισμένη ζωή».

Ας λογικευτούμε όμως.

MetanoiaΟ θεοφώτιστος και οσιότατος μοναχός Ιωσήφ Βρυέννιος (Ι340-1431), ο διδάσκαλος των αγίων Μάρκου του Ευγενικού και Γενναδίου, του πρώτου πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως μετά την άλωση, σε ομιλία του εντοπίζει τις αιτίες των θλίψεων που βρήκαν το γένος στην παραχώρηση του Θεού «δια το πλήθος των αμαρτιών μας». Δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητού Απ. Βακαλόπουλου, «Πηγές της ιστορίας του Νέου Ελληνισμού».

…Πολλοί από μας χρησιμοποιούν στις βρισιές τους την ορθόδοξη πίστη, το σταυρό, το νόμο, τους αγίους, και αυτό το σώμα του Χριστού, όπως δεν το χρησιμοποιεί κανένας άπιστος. Πιστεύουμε απατηλά ότι οι εποχές, η τύχη, η μοίρα, το ριζικό, τα ζώδια, τα αστέρια, διευθύνουν τη ζωή μας. Πάμε κάθε μέρα σε μάγους, μάντεις, γύφτισσες και μέντιουμ και ζητάμε βοήθεια από τα μάγια για κάθε αρρώστια. Με τα μάγια νομίζουμε άλλοτε ότι δένουμε ή λύνουμε ζώα και ανθρώπους.

Καταδιώκεται συνεχώς η αρετή και επιδιώκεται η αμαρτία. Οι άρχοντες είναι άδικοι, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι δικαστικοί δωροδοκούνται, οι μάρτυρες λένε ψέματα. Φαίνεται ότι όλες οι διδασκαλίες λέγονται στα χαμένα. Οι προτροπές και οι συμβουλές θεωρούνται φλυαρία, ανοησία και αφορμή επιδείξεως. Περισσότερο αφορμή επιδείξεως. Πιο πολύ τιμώνται όσοι ζουν με ατιμία, παρά όσοι προσπαθούν να ζήσουν με αρετή. Τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα; λέγει ο Χριστός. Πολλοί από μας ζουν με λαιμαργία, μεθύσια, πορνείες, μοιχείες, ακαθαρσίες, ζήλειες, φθόνους και κλοπές. Γίναμε υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, ανυπάκουοι, άρπαγες, προδότες, ανόσιοι, άδικοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι.

(Από το βιβλίο Διαχρονικές, Λυτρωτικές αλήθειες)

PONOSΟ ασθενής, λοιπόν, που υπομένει τον πόνο και ευχαριστιακά και δοξολογικά προσεύχεται, ενισχύεται, παραμυθείται, απαλλάσσεται από την εμπάθεια και την ηδυπάθεια κι αισθάνεται το μέγα έλεος του Πανάγαθου Θεού. Στην κατάσταση της απαθείας, η επιθυμία του ανθρώπου δεν νεκρώνεται, αλλά, κατά την πατερική διδασκαλία, μεταμορφώνεται. Αυτά όμως, μόνον όταν τα ζει καλά κανείς, τότε μπορεί άνετα να τα εκφράσει και να τα περιγράψει. Είναι πολύ διαφορετικό να ξέρω ότι υπάρχει κάπου πολύτιμος θησαυρός, από το να τον έχω δικό μου, να γνωρίζω δηλαδή τι σημαίνει να είσαι αληθινός Ορθόδοξος Χριστιανός.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει πως ύλη της θεώσεως είναι η καθαρότητα. Η ασθένεια καθαρίζει τον άνθρωπο, όπως και η ταπεινή άσκηση – το μόνο που έχει να δώσει ο άνθρωπος στον Θεό.

Με όλα τα παραπάνω πού καταλήγουμε αδελφοί μου; Ότι είναι καλύτερα να είμαστε άρρωστοι; Να μη προσευχόμεθα υπέρ της υγείας μας; Ν’ αγαπούμε τον πόνο; Όχι. Δεν επιζητούμε νοσηρά τον πόνο στη ζωή μας. Όταν όμως έλθει, μην πανικοβληθούμε, μην τρομάξουμε, μη φύγουν όλα κάτω από τα πόδια μας, μην απογοητευθούμε, μη μελαγχολήσουμε, μη τα βάλουμε με τον Θεό, μη Τον θεωρήσουμε τιμωρό κι εκδικητή, μη Τον αγνοήσουμε, μη Τον λησμονήσουμε, μη δεν προσευχηθούμε. Αν φαίνεται να καθυστερεί να μας απαντήσει, δεν σημαίνει διόλου ότι δεν μας παρακολουθεί, προσέχει και ακούει. Το σχέδιο της σωτηρίας μας μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, υφαίνεται όμως προσεκτικά και μυστικά. Δεν επιζητούμε αστόχαστα τον πόνο στη ζωή μας, αλλά αν και όποτε μας επισκεφθεί, ας αναζητήσουμε καρτερικά το κρυμμένο και βαθύ νόημα της επισκέψεώς Του. Μπορεί ν’ αποτελέσει σταθμό στη ζωή μας και να νοηματισθεί όλος ο βίος μας και να λάβει άλλη διάσταση και νέα προοπτική. Σας μιλά αδελφικά ένας πονεμένος.

(Μοναχού Μωυσέως «Το αληθινό νόημα του πόνου στη ζωή μας, σελ.22,23).

Σελίδα 4 από 12

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top