Για τις Θλίψεις και τους Πειρασμούς

Ο Γέροντας Κλεόπας Ηλίε, Ρουμάνος ησυχαστής και διδάσκαλος γράφει:

Για τους Χριστιανούς ο σκοπός των θλίψεων είναι μόνο ένας, η εξιλέωση των αμαρτιών εδώ στη γη δια διαφόρων ειδών ασθενειών, θλίψεων και πόνων, για την κάθαρση και την σωτηρία της ψυχής. Για τους κακούς, οι οποίοι δεν θέλουν να διορθωθούν και να μετανοήσουν, οι θλίψεις από την γη παραμένουν ως ένας αρραβών των αιωνίων βασάνων. Και γι’ αυτούς που δέχονται με υπομονή και ευχαρίστηση τον πόνο και στρέφουν προς την μετάνοια, ο πόνος, οπουδήποτε είδους και αν είναι, είναι η καλύτερη οδός διορθώσεως και εξιλεώσεως των αμαρτιών, λυτρώνοντάς τους αργότερα από τα αιώνια βάσανα.

Βλέπουμε πως οι πάσχοντες περισσότερα στη γη είναι πιο συμβιβασμένοι με τη συνείδησή τους, είναι καλύτεροι, είναι ταπεινότεροι, πιο δυνατοί στους πειρασμούς, πιο κοντά στον Θεό και σώζονται πιο εύκολα, όπως ο όσιος Ιώβ, ο φτωχός Λάζαρος, οι άγιοι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι όσιοι και τόσοι άλλοι. Και όποιοι ζουν καλά είναι υγιείς, έχουν περιουσίες και ό,τι επιθυμούν πάνω στη γη, αλλά είναι συνήθως ολιγόπιστοι, ανελεήμονες, τύραννοι, πλεονέκτες, εγωιστές, φοβούνται τον θάνατο και πεθαίνουν με βαριές αμαρτίες, προς αιώνια τιμωρία.

Ο πόνος στέλνεται από τα ύψη προς σωτηρία, για δοκιμασία, για τη συγχώρηση αμαρτιών και για πνευματική πρόοδο. Μόνο όταν τον δεχόμαστε με ευχαρίστηση, σαν από το χέρι του Θεού, όπως λέει και ο προφήτης Δαβίδ, «η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρεκάλεσαν» (Ψαλμ. 22,5). Επομένως η ράβδος και η βακτηρία του πόνου παρηγορεί τους καλούς και τους πιστούς, τους δίνει πρόοδο στις καλές πράξεις, τους καθαρίζει από τις αμαρτίες και τους καταξιώνει μεγαλύτερου στεφανιού και ανταμοιβής στον ουρανό. Και για τους κακούς, η ράβδος του πόνου είναι κάλεσμα προς μετάνοια, είναι τιμωρία αντί τιμωρίας και χαλινάρι, διότι δεν θέλουν να πλησιάσουν τον Κύριον (Ψαλμ. 31,10).

(Διαχρονικές Λυτρωτικές Αλήθειες, σελ. 155,156)

Υπομονετικοί προς τους Πειρασμούς

Έχουμε ανάγκη από πολλή υπομονή. Μας το επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος: «Υπομονής έχετε χρείαν, ίνα το θέλημα του Θεού ποιήσαντες κομίσησθε την επαγγελίαν».

Το ίδιο συμβουλεύει και ο Μ. Βασίλειος: «Τοίνυν, αδελφέ, έσο πρώτον μεν υπομονητικός προς πάντα πειρασμόν».

Η υπομονή αποτελεί το όπλο του πιστού. Υπομονή κατ’ αρχάς ενώπιον του Θεού και σε ό,τι η αγάπη Του επιτρέπει να μας βρει. Όταν αντιμετωπίζουμε τον πόνο και τη δοκιμασία με υπομονή, τότε αρχίζουμε να κατανοούμε τη σημασία τους και πόσο μας βοηθούν να πλησιάσουμε τον Κύριο και να στηρίξουμε σ’ Εκείνον την ελπίδα μας.

Τους πειρασμούς μόνο με υπομονή μπορούμε να τους σηκώσουμε. Και σε αυτό, υπόδειγμα έχουμε όλους τους πιστούς δούλους του Θεού, τους δικαίους, τους προφήτες, τους αποστόλους, τους μάρτυρες, τους οσίους, τον Ιώβ: «Ιδού μακαρίζομεν τους υπομείναντας˖ την υπομονήν Ιώβ ηκούσατε και το τέλος Κυρίου είδετε, ότι πολυέσπλαγχνός εστιν ο Κύριος και οικτίρμων» (Ιακ. 5:11). Και πάνω απ’ όλους τον ίδιο τον Κύριό μας: «Αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν, ος αντί της προκειμένης αυτώ χαράς, υπέμεινεν σταυρόν αισχύνης καταφρονήσας εν δεξιά τε του θρόνου του Θεού κεκάθικεν.  Αναλογίσασθε γαρ τον τοιαύτην υπομεμενηκότα υπό των αμαρτωλών εις εαυτόν αντιλογίαν, ίνα μη κάμητε ταις ψυχαίς υμών εκλυόμενοι» (Εβρ. 12:2-3). «Ο δε Κύριος κατευθύναι υμών τας καρδίας εις την αγάπην του Θεού και εις την υπομονήν του Χριστού» (Β’ Θεσ. 3:5).

Υπομονή και μπροστά στους αδελφούς μας. Για χάρη μας ο Χριστός «υπέμεινε σταυρόν» (Εβρ. 12:2-3). Κι εμείς, αν θέλουμε να είμαστε γνήσιοι μαθητές Του, χρεωστούμε να υπομένουμε τις αδυναμίες των άλλων. Να μακροθυμούμε με αγάπη μπροστά σε κάθε ατέλειά τους. Να είμαστε επιεικείς απέναντι στα λάθη τους.

Αδελφική ανατροφή και χριστιανική συμπεριφορά χωρίς το γνώρισμα της υπομονής δεν νοείται.

(Ημερ. Αδελ. Θεολόγων Ζωής, 2011)

Η Συκοφαντία

Δόλιος είναι ο λόγος που έχει σκοπό να προκαλέσει κάποιο κακό, κάποια συγκεκριμένη βλάβη και ζημιά στον άλλο. Δόλιος λόγος είναι η συκοφαντία, η ψεύτικη κατηγορία, η διαβολή, η δυσφήμιση. Η συκοφαντία είναι μια σκοτεινή πράξη, που έχει σκοπό να κλονίσει την υπόληψη του άλλου, να καταρρακώσει την τιμή του, να εξευτελίσει τον ίδιο, την οικογένειά του, τα παιδιά του ακόμη και τα άψυχα πράγματα, όπως τα υπάρχοντα και την περιουσία του.

Οι ευσεβείς άνθρωποι όλων των εποχών μαζί με τους δικαίους της Παλαιάς Διαθήκης παρακαλούν τον Θεό: «Κύριε, ρύσαι την ψυχήν μου από χειλέων αδίκων και από γλώσσης δολίας» (Ψαλμ. 119:2) και «λύτρωσαί με από συκοφαντίας ανθρώπων» (Ψαλμός 118:133) και εύχονται «από μάστιγος γλώσσης σε κρύψει» (Ιώβ 5:21), δηλαδή ο Θεός να σε σκεπάζει και να σε φυλάττει από την μάστιγα της συκοφαντικής και δόλιας γλώσσας, γιατί όλοι γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να αποκατασταθεί η υπόληψη εκείνου που συκοφαντήθηκε. Είναι πολλά τα δάκρυα των συκοφαντημένων, γράφει ο σοφός Εκκλησιαστής (Εκκλησ. 4:1), ώστε δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος να τους παρηγορήσει. Η πικρία είναι βαθειά, ο ψυχικός πόνος μεγάλος, γι’ αυτό ο ίδιος ο Θεός αναλαμβάνει την προστασία του αδικουμένου από τον συκοφάντη. Ο Θεός θα ταπεινώσει τον συκοφάντη (Ψαλμ. 81:4) και ο Θεός θα σε φυλάει «από διαβολής γλώσσης αλλοτρίας» (Παροιμ. 6: 24).

Η περιγραφή της γλώσσας του συκοφάντη προκαλεί φόβο. Πρόκειται για μια γλώσσα που τρυπά σαν φαρμακερό βέλος και τραυματίζει βαθειά την υπόληψη του άλλου. Μια γλώσσα που πληγώνει και εξευτελίζει χωρίς πολλές φορές να υπάρχει η δυνατότητα άμυνας και υπεράσπισης. Τα δόλια ρήματα του στόματος του συκοφάντη πλεονάζουν σε κακία και αναισχυντία, έχουν μια έντονη πλοκή δολιότητας και κακότητας. Δεν είναι λόγια τίμια, λόγια ειλικρίνειας και ευθύτητας, αλλά λόγια γεμάτα πικρία, δόλο, υστεροβουλία και υποκρισία (Ιερ. 9:2, 7 και Ψαλμ. 49:19).

Ήδη ο Μωσαϊκός Νόμος απαγορεύει ρητά την συκοφαντία χωρίς κανένα ελαφρυντικό, χωρίς καμία παραλλαγή: «Ουδέ συκοφαντήσει έκαστος τον πλησίον» (Λευιτ. 19:11), έτσι ώστε να μην αφήνει ούτε το ελάχιστο περιθώριο ανοχής και υποχωρήσεως.

(«Λόγος ανθρώπινος και θεανθρώπινος», Γεωρ. Κωτσάκη σελ. 61,62)

Το Πρόβλημα της Γλώσσας

Επειδή το πώς μιλάμε στους άλλους, καμιά φορά μπορεί να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα και να οδηγήσει και σε διακοπή σχέσεων και δεσμών ακόμη και με πολύ κοντινούς μας ανθρώπους, ας διαβάσουμε το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο Πορεία προς τον Ουρανό.

«Μην κολακεύης τους άλλους, αλλά να τους φέρεσαι με απλότητα, όπως στον εαυτό σου. Όπως τους φέρεσαι εξωτερικά, το ίδιο να αισθάνεσαι και εσωτερικά. Ό,τι τους λένε τα χείλη σου, αυτό να πιστεύη και η καρδιά σου.

Η κολακεία και η υποκρισία είναι γνωρίσματα μικρών ανθρώπων, που στις καρδιές τους ζει ο διάβολος και τους διδάσκει το ψέμα και την υποκρισία για την αποπλάνησή τους.

Μη συμπεριφέρεσαι, λοιπόν, στον πλησίον σου πονηρά και ύπουλα, για να μην παραχωρήσης τόπο της καρδιάς σου στον διάβολο και σε κατακτήση και σε κάνη δούλο του.

Να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός, ώστε να μη προσβάλλης κανέναν άνθρωπο, είτε με τα λόγια είτε με τα έργα σου, γιατί αυτό είναι πολύ βαρύ αμάρτημα. Όταν προσβάλλης τον άνθρωπο, είναι σαν να προσβάλλης τον Θεό, ο οποίος αγαπά τον άνθρωπο. Είναι αδύνατον η προσβολή προς τον συνάνθρωπό σου, να μην έχη σαν συνέπεια την προσβολή προς τον Θεόν. Όποιος αμαρτάνει κατά του πλάσματος, αμαρτάνει και κατά του Πλάστου.

Όπως καταλαβαίνεις, αυτό είναι φοβερό. Γι’ αυτό, αν τύχη να προσβάλης τον πλησίον σου, τρέξε αμέσως να του ζητήσεις με ταπείνωσι συγγνώμη, για να μην πέσης στην δικαία κρίσι του Θεού.

Δεν ωφελεί να περιεργάζεσαι τις πράξεις των άλλων. Η περιέργεια αυτή δίνει αφορμή για συκοφαντία, κατάκρισι και άλλα βαριά αμαρτήματα. Ποια ανάγκη υπάρχει να ασχολήσαι με τους άλλους; Εξέτασε και γνώρισε τον εαυτό σου.

Να ενθυμήσαι τις παλαιές σου αμαρτίες και να τις εξαλείφης με την μετάνοια και την συντριβή της καρδιάς, και έτσι δεν θα κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι. Να παρατηρείς συχνά μέσα σου εξετάζοντας μήπως φωλιάζει εκεί κανένα ολέθριο κακό και θα βρης έτσι ικανοποίησι. Βέβαια δεν είναι δυνατή η ακριβής εξέτασις της καρδιάς μας, αλλά πάντως μπορούμε να ξέρουμε ότι μέσα της φωλιάζει κάθε κακία».

(«Πορεία προς τον Ουρανό», Τύχωνος του Ζαντόνσκ, σελ. 95,96)

Οι Πειρασμοί

Οι πειρασμοί παραχωρούνται για να φανερωθούν τα κρυμμένα πάθη, να καταπολεμηθούν κι έτσι να θεραπευτεί η ψυχή. Είναι και αυτοί δείγμα του θείου ελέους. Γι’ αυτό άφησε με εμπιστοσύνη τον εαυτό σου στα χέρια του Θεού και ζήτησε τη βοήθειά Του, ώστε να σε δυναμώσει στον αγώνα σου. Η ελπίδα στον Θεό δεν οδηγεί ποτέ στην απελπισία. Οι πειρασμοί φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ο Θεός ξέρει την αντοχή του καθενός μας και παραχωρεί τους πειρασμούς κατά το μέτρο των δυνάμεών μας. Να φροντίζουμε όμως κι εμείς να είμαστε άγρυπνοι και προσεκτικοί, για να μη βάλουμε μόνοι μας τον εαυτό μας σε πειρασμό.

Εμπιστευθείτε στον Θεό –τον Αγαθό, τον Ισχυρό, τον Ζώντα– και Αυτός θα σας οδηγήσει στην ανάπαυση. Μετά τις δοκιμασίες ακολουθεί η πνευματική χαρά. Ο Κύριος παρακολουθεί όσους υπομένουν τις δοκιμασίες και τις θλίψεις για τη δική Του αγάπη. Μη λιποψυχείτε λοιπόν και μη δειλιάζετε.

Δεν θέλω να θλίβεσθε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή. Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος. Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, που δημιουργείται ύστερα από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού. Μια είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.

Φροντίζετε να μην περιφρονείτε στην καρδιά σας τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και να μην επιτρέπετε στον πονηρό να χύνει το φαρμάκι του. Προσέχετε! Προσέχετε, μήπως ο παράδεισος που υπάρχει μέσα σας μετατραπεί σε κόλαση.

Αγ. Νεκταρίου Πενταπόλεως, «ΔΙΔΑΧΕΣ»

Σελίδα 1 από 12

Το Σύμβολον της Πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί, δι' ου τα πάντα εγένετο. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόνται εις τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας ουκ έσται τέλος. Και εις το Πνεύμα το Αγιον, το Κύριον, το Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των Προφητών. Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Θα μας βρείτε

Σατωβριάνδου 31 - AΘHNA 104 31 1ος όροφος  (η είσοδος μας είναι διαφορετική της πολυκατοικίας)

Τηλέφωνο: 2105227726

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Top