Ιούλιος -  Αύγουστος 2026

Ο Πιστός Στρατιώτης Του Χριστού

Το παρακάτω περιστατικό διηγόταν ένας στρατιώτης, που υπηρετούσε στο πεζικό.

Στο κέντρο εκπαίδευσης είχαμε έναν συνάδελφο στρατιώτη, που συνήθιζε κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο, να γονατίζει στο κρεβάτι του και να προσεύχεται.

Εμείς όλοι οι άλλοι στρατιώτες γύρω του τον περιγελούσαμε και πότε με άσεμνες ιστορίες, άλλες φορές με βλαστήμιες, ειρωνείες και κοροϊδίες, προσπαθούσαμε να τον αναγκάσουμε να πάψει να προσεύχεται. Εκείνος όμως ήταν ακλόνητος και τίποτα δεν μπορούσε να τον επηρεάσει, τίποτα και κανείς.

Ώσπου ένα βράδυ, καθώς προσευχόταν γονατιστός όπως πάντα, άρπαξα τις λασπωμένες από τα γυμνάσια της ημέρας και ιδρωμένες αρβύλες μου και του τις πέταξα με δύναμη στην πλάτη. Ένα μουγκρητό πόνου ακούστηκε, αλλά εκείνος συνέχισε να προσεύχεται, καθώς όλοι οι άλλοι γελούσαν γύρω του. Όταν τελείωσε την προσευχή του, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, έπεσε όπως κάθε φορά στο κρεβάτι του για ύπνο.

Την επόμενη μέρα το πρωί μπροστά στο κρεβάτι μου βρίσκονταν οι αρβύλες μου καθαρισμένες και γυαλισμένες. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, καθώς αυτό δεν το περίμενα! Ήταν ένα γερό χτύπημα για μένα αυτή η μεγαλειώδης απάντηση του συναδέλφου στην προκλητικότητά μου και στην αισχρότητά μου. Μπροστά σε όλους τους συναδέλφους τον πλησίασα και κλαίγοντας με αναφιλητά, του ζήτησα συγνώμη. Όλοι ήταν γύρω μου σιωπηλοί και κοιτούσαν σαν χαμένοι.

Αυτός έγινε αιτία να πιστέψω στον Χριστό και να σωθώ.