Η Συζυγική Ζωή

idynamitouerwtaΔεν πρέπει να αγνοούμε το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος έχει και τις αδυναμίες του. Επομένως και ο άνδρας και η γυναίκα, που ξεκινούν να βιώσουν το μυστήριο της αγάπης μέσα στο γάμο, έχουν σημεία αδύνατα, τα οποία αν δεν αντιμετωπιστούν με αγαπητική υπομονή και ανοχή, θα δημιουργήσουν προβλήματα στις σχέσεις του ζεύγους. Για τις περιπτώσεις αυτές ισχύει ο αποστολικός λόγος: «Ανεχόμενοι αλλήλους εν αγάπη». Κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Όπως λοιπόν θέλουμε ο άλλος να ανέχεται και να υπομένει τις αδυναμίες μας, έτσι κι εμείς πρέπει να υπομείνουμε τις δικές του.

Πολύ θα μας βοηθήσει να παρατηρούμε τα θετικά στοιχεία του συντρόφου μας, να τα εκτιμούμε και να χαιρόμαστε γι’ αυτά. Έτσι με χαρά και αγάπη θα υπομένουμε τα κάποια αρνητικά του σημεία. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι, κατά τον λόγον του γέροντος Παϊσίου, «αν ο ένας από τους δύο συζύγους ζει πνευματικά, τότε και δίκιο να έχει, δεν έχει – κατά κάποιον τρόπο – δίκαιο. Διότι, σαν πνευματικός άνθρωπος που είναι, πρέπει να αντιμετωπίσει μία αδικία πνευματικά,… να βλέπει τι αναπαύει τον άλλον».

Υπάρχουν περιπτώσεις ζευγαριών που έφθασαν στα πρόθυρα του χωρισμού από λάθη και αμαρτίες του ενός, αλλά η αγαπητική υπομονή και συγχωρητικότητα που έδειξε ο άλλος, σε συνδυασμό με το πνευματικό πυροβολικό της επιπόνου προσευχής, έσωσαν την οικογένεια από βέβαιη διάλυση και έζησαν όλοι το θαύμα μιας θαυμαστής αλλοιώσεως με τη χάρη του Χριστού.

Βέβαια, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η υπομονή που σώζει είναι αυτή που πηγάζει από την αγάπη και όχι από την ανάγκη. Διότι και ο υπάλληλος, όταν υπομένει τον εργοδότη του για να μην τον απολύσει, κάνει υπομονή, η οποία όμως δεν τον ελευθερώνει από τις δύσκολες εσωτερικές καταστάσεις που ζει. Για να υπομένεις τον άλλον πρέπει να τον πονέσεις, έλεγε ο μακαριστός γέροντας Παΐσιος. Και άλλοτε τόνιζε μ’ ένα χαριτωμένο λογοπαίγνιο: «Ο Χριστός δεν είπε ο υπομείνας εις θέρος (μέχρι το καλοκαίρι…), αλλά ο υπομείνας εις τέλος, σωθήσεται».

(Το μυστήριο του γάμου, Ιερομ. Γρηγορίου, σελ. 34, 35)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Εργαζόμενη Μητέρα

working-mom-250Γέροντα, είναι σωστό να εργάζεται η γυναίκα;

– Ο άνδρας της τί λέει;

– Ότι αναπαύει την γυναίκα.

– Μια κοπέλα που σπούδασε και άρχισε να εργάζεται πριν από το γάμο της, δύσκολα αφήνει την δουλειά της, όταν γίνει μάνα, για να αφοσιωθεί στα παιδιά της. Ενώ μια άλλη που δεν σπούδασε και έχει μια απλή δουλειά, πιο εύκολα μπορεί να την αφήσει.

– Αν δεν έχει παιδιά, Γέροντα, νομίζω ότι την βοηθάει η δουλειά.

– Δηλαδή, αν δεν έχει παιδιά, πρέπει οπωσδήποτε να εργάζεται επαγγελματικά; Υπάρχουν τόσα άλλα πράγματα που μπορεί να κάνει. Φυσικά, αν έχει παιδιά, το καλύτερο είναι να μείνει στο σπίτι. Γιατί τα παιδιά πώς θα βοηθηθούν;

– Γέροντα, πολλές γυναίκες λένε ότι δεν τα βγάζουν πέρα, γι’ αυτό αναγκάζονται να δουλεύουν.

– Δεν τα βγάζουν πέρα, γιατί θέλουν να έχουν τηλεόραση, βίντεο, αυτοκίνητο προσωπικό κλπ, οπότε πρέπει να εργαστούν, με αποτέλεσμα να παραμελούν και να χάνουν τα παιδιά τους. Αν εργάζεται μόνον ο πατέρας και αρκούνται στα λίγα, τότε δεν θα υπάρχει πρόβλημα.

Με το να εργάζονται και οι δύο, δήθεν γιατί δεν τους φθάνουν τα χρήματα, η οικογένεια σκορπίζεται και χάνει το πραγματικό της νόημα. Τι να κάνουν και τα παιδιά; Αν ζούσαν πιο απλά, θα ήταν ξεκούραστες και αυτές, θα χαίρονταν και τα παιδιά. Κάποιος ήξερε επτά γλώσσες και η γυναίκα του ζοριζόταν να μάθει τέσσερις, παρέδιδε και μαθήματα και έπαιρνε φάρμακα, για να τα βγάλει πέρα. Τα παιδιά τους γεννήθηκαν καλά και μεγάλωσαν βλαμμένα. Έπειτα ψυχαναλύσεις… Γι’ αυτό λέω στις μητέρες να απλοποιήσουν την ζωή τους, για να μπορέσουν να ασχοληθούν περισσότερο με τα παιδιά τους που τις έχουν ανάγκη. Άλλο είναι να έχουν και κάποια άλλη απασχόληση στο σπίτι και να καταπιάνονται με αυτήν, όταν κουράζονται με τα παιδιά. Όταν η μητέρα είναι μέσα στο σπίτι, μπορεί και παρακολουθεί τα παιδιά, ρυθμίζει τα πράγματα και αποφεύγονται πολλές στενοχώριες.

Σήμερα τα παιδιά δεν χορταίνουν τη μητρική αγάπη, αλλά ούτε την μητρική τους γλώσσα μαθαίνουν, γιατί η μάνα λείπει όλη την ημέρα στην εργασία της και αφήνει τα παιδιά με ξένες γυναίκες.

(Ο Γέροντας Παΐσιος, σελ. 20-22)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Ο Ρόλος της Μητέρας στην Ανατροφή των Παιδιών - Η Αγάπη της Μάνας

mhtrikhstorghΜια φορά, γέροντα, μας είπατε ότι με την αγάπη ο άνθρωπος μεγαλώνει, ωριμάζει. Δεν φθάνει να αγαπάει κανείς τον άλλον, πρέπει να τον αγαπάει περισσότερο από τον εαυτό του. Η μάνα αγαπάει τα παιδιά της περισσότερο από τον εαυτό της. Μένει νηστικιά για να ταΐσει τα παιδιά της, αλλά νιώθει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από εκείνα. Τα παιδάκια τρέφονται υλικά και η μητέρα πνευματικά. Εκείνα έχουν την υλική γεύση, ενώ αυτή έχει την πνευματική αγαλλίαση.

Μια κοπέλα, πριν παντρευτεί, μπορεί να κοιμάται μέχρι τις δέκα το πρωί και να θέλει και το γάλα της να το ετοιμάζει η μάνα της. Βαριέται να κάνει καμιά δουλειά. Τα θέλει όλα έτοιμα, θέλει όλοι να την περιποιούνται. Απαιτήσεις από την μάνα, απαιτήσεις από τον πατέρα και εκείνη να έχει το χουζούρι της. Ενώ υπάρχει στη φύση της η αγάπη, δεν αναπτύσσεται, γιατί συνέχεια δέχεται βοήθεια και ευλογίες από την μάνα της, από τον πατέρα της, από τα αδέλφια της. Από την στιγμή όμως που γίνεται μάνα, μοιάζει με μηχανάκι που όσο ζορίζεται, τόσο φορτίζεται, γιατί δουλεύει συνέχεια η αγάπη. Πρώτα σιχαινόταν όταν άγγιζε κάτι βρώμικο και έπαιρνε μοσχοσάπουνα για να πλυθεί. Ύστερα, όταν λερώνεται το παιδάκι και πρέπει να το καθαρίσει, λες και πιάνει … μαρμελάδες! Δεν σιχαίνεται. Πρώτα, αν την ξυπνούσες, φώναζε, γιατί την ενόχλησες. Ύστερα, όταν κλαίει το παιδί, όλη νύχτα ξενυχτάει και δεν δυσκολεύεται. Το φροντίζει και χαίρεται. Γιατί; Γιατί παύει να είναι παιδί. Έγινε μάνα και ήρθε η θυσία, η αγάπη.

Η μητέρα μάλιστα φτάνει να έχει περισσότερη αγάπη και θυσία από τον πατέρα, γιατί στον πατέρα δεν δίνονται πολλές ευκαιρίες για να θυσιάζεται. Βασανίζεται, κοπιάζει περισσότερο με τα παιδιά, αλλά παράλληλα φορτίζεται από τα παιδιά. Δίνει, δίνει, γι’ αυτό συνέχεια παίρνει. Ο πατέρας ούτε βασανίζεται τόσο πολύ με τα παιδιά, αλλά ούτε φορτίζεται, γι’ αυτό και η αγάπη του δεν είναι όση της μητέρας.

Πόσες μητέρες έρχονται με κλάματα και με παρακαλούν: «Κάνε προσευχή, Πάτερ, για το παιδί μου». Τι αγωνία έχουν! Λίγοι άνδρες μου λένε: «Κάνε προσευχή, παραστράτησε το παιδί μου». Να, και σήμερα μια μητέρα με τι λαχτάρα η φουκαριάρα έσπρωχνε τα παιδιά της –οκτώ είχε– και τα έβαζε στη σειρά, για να πάρουν όλα ευλογία. Ένας πατέρας δύσκολα θα το έκανε αυτό. Και η Ρωσία από τις μητέρες κρατήθηκε. Η πατρική αγκαλιά, όταν δεν έχει Χάρη Θεού, είναι ξερή. Ενώ η μητρική αγκαλιά, ακόμη και όταν δεν έχει Θεό, έχει γάλα. Το παιδί αγαπά τον πατέρα του και τον σέβεται, αλλά με την στοργή και την τρυφερότητα της μητέρας αυξάνει πιο πολύ η αγάπη του και προς τον πατέρα.

(Ο Γέροντας Παΐσιος, σελ. 14-15)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Αγάπη Μεταξύ των Αδελφών

AdelfiaΟι γονείς πρέπει να καλλιεργούν την αγάπη μεταξύ των παιδιών και, όταν θέλουν να ενισχύσουν το πιο αδύνατο, να προετοιμάζουν το έδαφος παίρνοντας τη συγκατάθεση του δυνατότερου αδελφού. Να τον βοηθήσουν, δηλαδή, να καταλάβει ότι πράγματι το άλλο παιδί έχει ανάγκη. Η δικαιοσύνη είναι του Θεού και πρέπει να απονέμεται και στον μεγάλο και στον μικρό εξίσου. Στον μεγάλο με σεβασμό, στον μικρό με αγάπη, χωρίς να βλαφθεί. Αυτό το αναφέρει και το Δευτερονόμιο. Αν π.χ. φταίει ο μεγάλος, θα δικαιώσουμε τον μικρό, χωρίς να θίξουμε τον μεγάλο μπροστά στον μικρό, αλλά θα συζητήσουμε μαζί του ιδιαίτερα, ώστε να του δώσουμε να καταλάβει το σφάλμα του.

– Γέροντα, η ζήλεια που παρουσιάζεται συνήθως στα μεγαλύτερα αδέλφια προς τα μικρότερα πώς αντιμετωπίζεται;

– Η ζήλεια είναι πάθος. Όταν όμως ένα παιδάκι είναι τριών ετών και η μάνα τους θηλάζει το νεογέννητο αδελφάκι του, είναι κάπως δικαιολογημένο να το ζηλεύει, γιατί πριν από λίγο καιρό θήλαζε και αυτό. Τώρα βλέπει το αδελφάκι του στην αγκαλιά της μάνας του, και λέει: «Μέχρι χτες η μαμά μου με είχε στην αγκαλιά της, τώρα με έβαλε στην άκρη!» Και αν έχει και γιαγιά, κάτι γίνεται. Όταν όμως γίνει τεσσάρων ετών, πρέπει να ζηλεύει λιγότερο. Όταν γίνει έξι, πρέπει να του πει η μητέρα του: «Ολόκληρο παιδί είσαι τώρα. Ποια μητέρα κρατάει στην αγκαλιά της ένα τόσο μεγάλο παιδί;» Αν το βοηθήσει να το αντιμετωπίσει έτσι, τότε θα θυμάται τη μάνα του μόνο όταν υπάρχει λόγος. Αν θέλει να κρατάει τη μάνα του συνέχεια από το φουστάνι, αυτό είναι κάτι αρρωστημένο.

(Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ,
Γερ. Παΐσιος, σελ. 42-43)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Μάθε να Αγαπάς Σωστά

agkalitsaΉταν ένα τραγουδάκι που το τραγουδούσα στα παιδιά μου. Όλα το αγάπησαν πολύ. Θυμάμαι μάλιστα ένα μου παιδί που με τις χούφτες του, τις μικρές τρυφερές χούφτες του, μου σκέπαζε το στόμα ώστε να μη πω το τέλος της ιστορίας που ήταν ένα τέλος θλίψης, τέλος που δεν είχε το «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», το τέλος δηλαδή των παραμυθιών.

Πιστεύω πάντα, και κάθε φορά με ένα καινούργιο γεγονός εδραιώνεται αυτή η πίστη μου, πως δεν μπορεί να υπάρχει ένα τέλος καλό, αν η πορεία είναι λαθεμένη.

Γι’ αυτό, χωρίς να θέλω να πικράνω τα παιδιά μου, επέμενα να ακούσουν και το τέλος. Το τραγούδι, λοιπόν, μιλούσε για ένα ευτυχισμένο αρκουδάκι που μαζί με την μάνα του χαιρόταν τον κόσμο. Μα το βόλι του κυνηγού σκοτώνει τη μητέρα. Το αρκουδάκι μου «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, είναι μονάχο και γι’ αυτό πονάει». Μια μέρα στο μικρό ρυάκι, ένα σκιουράκι συναντά, παιχνίδια κάνουνε τρελά. Θε μου, να μη τελειώσει αυτή η χαρά. Το αρκουδάκι μας ξαναγίνεται ευτυχισμένο. «Πίνει νερό, δροσίζεται και πάει, έχει έναν φίλο και τον αγαπάει!»…

Είναι το αρκουδάκι μας τόσο ευτυχισμένο, συνεχίζει το παιδικό διδακτικότατο τραγουδάκι, που σφίγγει στην αγκαλιά του τον καινούργιο φίλο. Μα βάζει τόση δύναμη σ’ αυτό το αγκάλιασμα, τόσο ασφυκτικά σφίγγει τον φίλο του, που το σκιουράκι το μελί άφησε μια κραυγή και πέθανε.

Το αρκουδάκι μας, «πίνει νερό, πικραίνεται και πάει, δεν του ’μαθαν ποτέ πώς ν’ αγαπάει!!!». Εδώ είναι το τέλος. Είναι τόσο θλιβερό, ώστε να μη μπορεί να το αντέξει το νέο παιδί και να θέλει να μου σφραγίσει το στόμα, ή να βουλώσει τ’ αυτιά του για να μην τ’ ακούσει. Μα εγώ επέμενα να το λέω και τώρα τα παιδιά μου το τραγουδούν και στα δικά τους παιδιά…

Το αρκουδάκι από την πολλή αγάπη έγινε αιτία να πεθάνει η συντροφιά του. Δεν του ’χε μάθει κανείς να αγαπά σωστά. Κανείς δεν του ’χε πει πως τέχνη χρειάζεται η εκδήλωση της αγάπης. Τ’ αγαπώ το παιδί μου τόσο, που ανησυχώ μήπως μπλέξει. Και γι’ αυτό το σπίτι γίνεται φυλακή και ποιος ποτέ ονειρεύτηκε να μένει σε φυλακή και ποιος δεν παλεύει να δραπετεύει από κει; Τ’ αγαπώ τόσο το παιδί μου, ώστε προλαβαίνω κάθε του επιθυμία. Ναι, μα τότε έχουμε ένα παιδί που δεν ποθεί τίποτα και που επιθυμία έχει να έχει … επιθυμία.

Το αγαπώ το παιδί μου τόσο, ώστε του κρύβω τις δυσκολίες της ζωής.

Και έτσι το παιδί μας πιστεύει πως το ΜΗ είναι ανύπαρκτο, πως μέλι και γάλα οι δρόμοι, μαλθακεύει, παραιτείται από αγώνες, δεν τρίβεται, δεν ακονίζεται το μαχαίρι και έτσι όταν έλθει σε αντάμωση με τις δυσκολίες τα χάνει. Παραδίδεται χωρίς όρους και ζητά δεκανίκια όπως τα ναρκωτικά, το αλκοόλ κ.λπ.

Μα τη λαθεμένη εκδήλωση αγάπης την έχουμε για το σύντροφό μας. Η πνιγηρή, ασφυκτική υπερπροστατευτικότητα και εκεί προεκτείνεται. Και στα δύο φύλα συμβαίνει κάτι τέτοιο, όχι μόνο στο γυναικείο. Έχετε δει άβουλες γυναίκες; Πίσω τους κρύβεται ένας σούπερ δυναμικός άντρας που τις … λατρεύει και γι’ αυτό, ή πιο σωστά εξ αιτίας αυτού, η προσωπικότητα της γυναίκας δεν ξεδιπλώνεται φυσιολογικά. Δεν μπορεί να οδηγήσει αν ο άντρας της κάθεται πλάϊ της και της τονίζει τα λάθη της ακριβώς γιατί την αγαπά τόσο, ώστε νοιάζεται γι’ αυτήν, μην πάθει κάποιο ατύχημα…

Η Αγάπη είναι θεϊκό δώρο, λέει η Γραφή, καρπός του Αγίου Πνεύματος. Και εμείς αυτό το δώρο το κάνουμε κατάρα αν δεν μάθουμε την τεχνική του. Γι’ αυτό επέμενα να το τραγουδώ στα παιδιά μου, παρά τις αντιδράσεις τους. Γι’ αυτό και το χαμηλοτραγουδούσα σε κείνο το ταλαιπωρημένο ζευγάρι που έχοντας στις καρδιές τους τόση αγάπη, σφίγγονταν μεταξύ τους, παραμόρφωναν από το σφίξιμο την προσωπικότητα του πλαϊνού τους. Και έμεναν μόνοι. Ακριβώς σαν εκείνο το δυστυχισμένο αρκουδάκι!

ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΟΥ-ΣΟΥΡΕΛΗ

Πηγή: Ζωντανό Ιστολόγιο

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο