Η Ανυπολόγιστης Αξίας Σημασία της Εκκλησίας

Ampelos2Στο έντυπο της «ΦΩΝΗΣ ΚΥΡΙΟΥ» της 25/8/2013 αναφέρονται τα εξής:

Ο Απ. Παύλος μάς λέει επιγραμματικά ότι «θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται θείναι παρά το κείμενον, ός έστιν Ιησούς Χριστός» (Α’ Κορινθ. 3:11). Δηλαδή, κανείς, ούτε άγγελος ούτε άνθρωπος δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο και να αντικαταστήσει το μοναδικό θεμέλιο της Εκκλησίας, που είναι ο Χριστός.

 

Πρώτον, διότι Εκείνος θεμελίωσε τη σωτηρία των ανθρώπων με τη θεία Του γέννηση, το αίμα της θυσίας Του επί του σταυρού και τη ζωηφόρο ανάστασή Του. Δεύτερον, διότι Εκείνος απέστειλε το Πνεύμα το Άγιο, που συγκροτεί όλο το θεσμό της Εκκλησίας. Και τρίτον, ως Υιός του Θεού του ζώντα, αιώνιος και ατελεύτητος, έχει εξασφαλίσει την αιώνια διάρκεια της Εκκλησίας. Το βιβλίο των Παροιμιών στην Παλαιά Διαθήκη, αναφερόμενο στη σοφία του Θεού, γράφει χαρακτηριστικά: «Προ του αιώνος εθεμελίωσέ με» (8:23). Και τι σοφότερο του Θεού από την Εκκλησία Του;

 

Έχοντας, λοιπόν, κατά νου τα παραπάνω λόγια από την ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ, καταλαβαίνουμε πως πάνω σ’ αυτό το θεμέλιο πρέπει να κτίζουμε όλη τη ζωή μας και μάλιστα με ό,τι το πιο πολύτιμο μπορούμε, δηλαδή σαν να κτίζαμε με πολύτιμες πέτρες και μέταλλα (διαμάντια, ζαφείρια, χρυσό, πλατίνα, ασήμι) και όχι με φτηνά υλικά, όπως ξύλα και χόρτα. Να διαπνέονται τα έργα μας από πίστη και αγάπη, από υπομονή και πραότητα, συγχωρητικότητα και ανεξικακία. Ας αποτινάξουμε από τη ζωή μας τα μίση, την κατάκριση, την έλλειψη συγχωρητικότητας, τη μέθη και την απιστία.

Κυριάκος Γεννάδης

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Κατάκριση και η Καταλαλιά

katakrisi_04Πρόκειται για το πλέον διαδεδομένο και συνεχώς διαπραττόμενο λάθος του ανθρώπινου λόγου.

Κατάκριση είναι «το κατά του απόντος αδελφού λαλείν επί σκοπώ του διαβάλλειν αυτόν, καν αληθές ή το λεγόμενον» κατά τον ακριβή ορισμό του Μ. Βασιλείου. Είναι η σκληρή κρίση, η κακή και άδικη κρίση που γίνεται με σκοπό να εκθέσει, να μειώσει, να εξευτελίσει τον άλλον. Είναι η αποδοκιμασία του άλλου να τον ψέγεις και να τον επιτιμάς και μάλιστα με αυστηρότητα, όταν είναι παρών ή όταν απουσιάζει, το να καταφέρεσαι εναντίον του, να περιγράφεις πράξεις, λόγια, έργα που είπε και έκανε, προκειμένου να μειώσεις την τιμή και την υπόληψή του.

 

Παραπλήσιο με την κατάκριση είναι η καταλαλιά, η κακογλωσσιά, η γλωσσοφαγιά που λέει ο λαός, η κατηγορία κατά του άλλου που προέρχεται είτε από ζήλεια είτε από φθόνο. Και η μεν ζήλεια προκαλεί καταλαλιά, γιατί αυτός που ζηλεύει επιθυμεί να έχει τα αγαθά που έχει ο άλλος, όποια και αν είναι αυτά, έστω και αν ο ίδιος έχει πιο πολλά και πιο ωραία αγαθά. Αλλά και ο φθόνος προκαλεί κακογλωσσιά, γιατί ο φθονερός θέλει το κακό του άλλου και λέγοντας κακά λόγια πιστεύει ότι του κάνει κακό.

 

Τόσο η κατάκριση όσο και η καταλαλιά αποδοκιμάζονται από τον Λόγο του Θεού: «αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς», μας προτρέπει ο απ. Πέτρος (Α’ Πέτρου 2:1). Ο δε απ. Παύλος γράφει στους Κορινθίους: «Φοβούμαι μήπως ελθών ούχ οίους θέλω εύρω υμάς, καγώ ευρεθώ υμίν οίον ου θέλετε, μη πως έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, καταλαλιαί, ψιθυρισμοί, φυσιώσεις, ακαταστασίαι» (Β’ Κορινθ. 12:20). Και ο αδελφόθεος Ιάκωβος προτρέπει «μη καταλαλείτε αλλήλων αδελφοί» (Ιάκ. 4:11).

(Γ. Σπ. Κωτσάκη «ΛΟΓΟΣ», σελ. 53)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Φθινοπωρινές Σκέψεις και Προβληματισμοί

autumn_sep-oktΆλλο ένα καλοκαίρι πέρασε και βρισκόμαστε πάλι στο φθινόπωρο. Η ανεμελιά της εξοχής και των διακοπών ανήκει πια στο παρελθόν. Ανανεωμένοι βρισκόμαστε μπροστά σε μια καινούρια εκκλησιαστική χρονιά.

 

Έχουμε αναμφισβήτητα πολλά να σκεφτούμε και να κάνουμε μέσα στο χρόνο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Δεν πρέπει να πούμε ότι αρχίζει η καθημερινότητα και η ρουτίνα της ζωής μας με τόσα και τόσα προβλήματα. Από εμάς εξαρτάται, τη ζωή μας να μην την κάνουμε βαρετή καθημερινότητα, αλλά μια ζωή με χαρά, με δημιουργία και προσφορά. Δεν πρέπει να ταυτιζόμαστε με όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η κάθε μια μέρα μας πρέπει να είναι ανεπανάληπτη, όχι αντίγραφο και απομίμηση της προηγούμενης.

Οι δυσκολίες της σημερινής ζωής είναι πολλές. Είναι ανάγκη πρώτα να στραφούμεπερισσότερο στον Θεό και μετά, με τη δύναμη που θα πάρουμε μέσα από τη συνεχήπροσευχή μας, να πλησιάσουμε περισσότερο το συνάνθρωπό μας. Μην τυποποιούμεμε κανέναν τρόπο τις εκδηλώσεις της ζωής μας. Κάθε περίσταση έχει τις πνευματικέςαπαιτήσεις της, αλλά «η χάρις του Θεού, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα» επενεργεί στη σκέψη μας και δίνει το φωτισμό για μια σωστή τοποθέτηση.

 

Η ζωή μας δεν είναι ένα πέρασμα δίχως νόημα και σκοπό. Στόχος μας πρέπει να είναι να περάσουμε από τη ζωή αυτή, σύμφωνα με τα «πιστεύω» μας.

Η σωστή προσαρμογή στη ζωή και στα προβλήματά της είναι ο βασικός παράγοντας της ψυχικής και σωματικής υγείας, με συνέπεια την εσωτερική γαλήνη και στις πιο τρικυμισμένες περιστάσεις της ζωής. Έτσι, απαραίτητη είναι η οργάνωση της ζωής μας και η συνειδητή ανασύνταξη πάνω σε στόχους που για την ανθρώπινη ζωή έταξε ο Θεός. Γράφει ο φιλόσοφος Μισέλ ντε Μονταίν: «Ο άνθρωπος δεν πάσχει τόσο από όσα συμβαίνουν γύρω του, όσο από τη γνώμη που σχηματίζει γι’ αυτά που συμβαίνουν. Και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο, από τον τρόπο που σκέπτεται».

 

Κάθε μέρα προσπαθούμε να τρέφουμε το σώμα μας. Χρειάζεται να στέκεται ζωντανό και όρθιο. Η ψυχή μας όμως δεν χρειάζεται τροφή; Πώς θα σταθεί όρθια για να αποδώσει; Για να ανταποκριθεί στο μεγάλο της προορισμό; Συνειδητά πρέπει να τρεφόμαστε με τα νάματα της θείας αλήθειας και να ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα του ουρανού. Να είμαστε βέβαιοι ότι πάντα βαδίζει στο πλευρό μας ο αναστημένος Ιησούς, αρκεί μέσα από την αδιάλειπτη προσευχή μας να Τον ζητούμε ως αρχηγό της ζωής μας.

Έτσι, ας οπλιστούμε με νέες δυνάμεις για καινούριες πνευματικές κατακτήσεις. Οι καιροί είναι δύσκολοι, ο κόσμος έχει ανάγκη. Ας δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας, όσο ζούμε στη γη με τη βοήθεια πάντα του Αναστημένου Χριστού.

 

Καλό και ευλογημένο Φθινόπωρο.

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο