Η Συκοφαντία

wolfinsheepsclothingΔόλιος είναι ο λόγος που έχει σκοπό να προκαλέσει κάποιο κακό, κάποια συγκεκριμένη βλάβη και ζημιά στον άλλο. Δόλιος λόγος είναι η συκοφαντία, η ψεύτικη κατηγορία, η διαβολή, η δυσφήμιση. Η συκοφαντία είναι μια σκοτεινή πράξη, που σκοπό έχει να κλονίσει την υπόληψη του άλλου, να καταρρακώσει την τιμή του, να εξευτελίσει τον ίδιο, την οικογενειά του, τα παιδιά του ακόμη και τα άψυχα πράγματα, όπως τα υπάρχοντα και την περιουσία του.

Οι ευσεβείς άνθρωποι όλων των εποχών μαζί με τους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης παρακαλούν τον Θεό: «Κύριε, την ψυχή μου λύτρωσε από τα χείλη που λένε ψέματα, από τη γλώσσα της απάτης» (Ψαλμ. 119:2), «Απάλλαξέ με απ’ των ανθρώπων την καταπίεση» (Ψαλμ. 118:134) και εύχονται «Να είναι προφυλαγμένοι από της γλώσσας το μαστίγιο» (Ιώβ 5:21), δηλαδή ο Θεός να σε σκεπάζει και να σε φυλάττει από την μάστιγα της συκοφαντικής και δόλιας γλώσσας, γιατί όλοι γνωρίζουν πόσο δύσκολο είναι να αποκατασταθεί η υπόληψη εκείνου που συκοφαντήθηκε. Είναι πολλά τα δάκρυα των συκοφαντημένων, γράφει ο σοφός Εκκλησιαστής (Εκκλ. 4:1), ώστε δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος να τους παρηγορήσει. Η πικρία είναι βαθιά, ο ψυχικός πόνος μεγάλος, γι’ αυτό ο ίδιος ο Θεός αναλαμβάνει την προστασία του αδικούμενου από τον συκοφάντη. Ο Θεός θα ταπεινώσει τον συκοφάντη (Ψαλμ. 81:4) θα σε φυλάει «από διαβολής γλώσσης αλλοτρίας» (Παρ. 6:24).

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει κάτι πολύ σημαντικό για την αξία της ανθρώπινης τιμής που προσβάλλει ο συκοφάντης. Η τιμή είναι ανώτερη και από τη ζωή και επειδή με την συκοφαντία θανατώνεται η τιμή του ανθρώπου, ενώ με τον φόνο θανατώνεται η ζωή του ανθρώπου, άρα η συκοφαντία είναι ανώτερη και από το φόνο. Πιο μεγάλο κακό είναι να σκοτώνει κανείς με την γλώσσα και το λόγο, παρά με όπλα και μαχαίρια, και τούτο γιατί, αυτός που σκοτώνει με όπλα σκοτώνει μόνον ζωντανούς και μάλιστα με κίνδυνο της δικής του ζωής. Ο συκοφάντης όμως σκοτώνει εκ του ασφαλούς, χωρίς ο ίδιος να κινδυνεύει με τα λόγια που εκστομίζει και μάλιστα μπορεί να προσβάλλει και να εκθέσει, όχι μόνο ζωντανούς, αλλά και νεκρούς, οι οποίοι είναι αδύνατον να υπερασπιστούν εαυτούς.

«Ολισθός γλώσσα ανθρώποις, μη λόγω κυβερνωμένη», γράφει ο Θεολόγος Γρηγόριος. Δηλαδή όταν η γλώσσα του ανθρώπου δεν κυβερνάται από τον νου και δεν κατευθύνεται από τον ορθό λόγο, τότε ολισθαίνει, ξεφεύγει και εκτρέπεται σε λόγια απαράδεκτα και επιβλαβή.

(ΛΟΓΟΣ Γεωργ. Σπ. Κωτσάκη, σελ 61, 62, 63)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Να Εξαλειφθεί η Βλαστήμια

blasthmiaΜιλάει ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος (Διαχρονικές Λυτρωτικές αλήθειας σελ.24,25)

Ήμουν μικρό παιδάκι στο χωριό μου, που τότε είχε πολλούς κατοίκους, 3000 ανθρώπους, τώρα πια δεν έχει ούτε 400. Οι γονείς μας κι όλοι οι μεγαλύτεροι είχαν πάει στον πόλεμο της Μικράς Ασίας. Πολέμησαν με ανδρεία, έφτασαν μέχρι την Άγκυρα. Αλλά μετά, καταστροφή! Απ’ τους 200 που είχαν φύγει από το χωριό μας, μόνο 30 επέστρεψαν. Δυστυχία… Κλαίγαμε. Όλο το χωριό θρηνούσε για τους σκοτωμένους και τους αιχμαλώτους. Μια βδομάδα δεν φάγαμε, ψωμί δεν βάλαμε στο στόμα. Κάθισαν έξω από την εκκλησία οι στρατιώτες με τα κουρελιασμένα ρούχα τους, ξυπόλητοι, με τα πόδια τους πρησμένα, τα μάτια κόκκινα, κλαμένοι. Και ρωτούσαν οι γέροι:

– Ρε παιδιά, πώς το πάθαμε; Γιατί αυτή η συμφορά;

Ο ένας έλεγε: Φταίνε οι Ρώσοι.

Ο άλλος έλεγε: Φταίνε οι Άγγλοι.

Άλλοι έλεγαν: Φταίνε οι Ιταλοί…

Ένας λοχίας, που πολεμώντας έφτασε ως την Άγκυρα κι είχε αριστεία ανδρείας, λέει:

– Παιδιά, δε φταίνε ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Άγγλοι… Εμείς φταίμε. Από την ώρα που πατήσαμε στη Σμύρνη μέχρι που φθάσαμε στην Άγκυρα, βλαστημούσαμε τον Θεό και την Παναγιά! Μας έφαγαν οι βλαστήμιες…

Στην πραγματικότητα μας άξιζαν ακόμη μεγαλύτερες τιμωρίες. Αν ήθελε ο Θεός, έλεγε στον ήλιο, «φύγε μακριά, να γίνει η γη κρύσταλλο» ή «ζύγωσε στη γη, να την κάνεις κάρβουνο». Μας ανέχεται η άπειρος αγάπη του. Κανείς δε μας αγαπάει όπως ο Χριστός.

Τα δαιμόνια, αγαπητοί μου, δεν τολμούν να πουν λόγο κακό για τον Κύριο, τρέμουν. Κι ο άνθρωπος τι κάνει; Βλαστημάει, ανοίγει το στόμα του και βγάζει φαρμάκι, λάσπη, ακαθαρσία. Βλαστημάει τα θεία, τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγιά, το Σταυρό, τους αγίους, τα καντήλια, τις κολυμπήθρες, τα πάντα. Ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος κι από το διάβολο. Γιατί ο διάβολος πολλά κάνει, αλλά ένα αμάρτημα δεν το κάνει στα τόσες χιλιάδες χρόνια της ηλικίας του ως τώρα. Δεν βλαστημάει. Τρέμει.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Στενοχώρια

maskaΗ στενοχώρια, είναι ένα απ’ τα μεγαλύτερα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ανθρώπινο γένος. Πάνω από τα μισά κρεβάτια των νοσοκομείων κατέχονται από αρρώστους με νευρικές, συναισθηματικές και διανοητικές παθήσεις.

Ξεχάστε το παρελθόν με τις νεκρές του μέρες. Δείτε το σήμερα. Αυτή την έννοια έχει και η προσευχή: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Επίσης τα λόγια του Χριστού: «Μη μεριμνάτε για την αύριον, διότι το αύριο μεριμνά για τον εαυτόν του». Χωρίς αμφιβολία, πρέπει να συλλογιζόμαστε το αύριο, να το συλλογιζόμαστε προσεκτικά, να σχεδιάζουμε επάνω σ’ αυτό και να το προετοιμάζουμε. Αλλά να μην έχουμε αγωνία.

Όταν στεναχωριέστε πολύ σκεπτόμενοι μια αποτυχία σας ή ένα κακό που σας συνέβη, ενεργείστε ως εξής: 1) Σκεφθείτε πιο θα ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί ύστερα από αυτήν την αποτυχία. 2) Πείστε τον εαυτόν σας να δεχτεί αυτό το χειρότερο και 3) Προσπαθήστε να βελτιώσετε αυτό το χειρότερο που δεχτήκατε.

Να δεχόμαστε το κάθε τι, όσο κακό κι αν είναι ή μας φαίνεται ότι είναι. Η αποδοχή αυτού που μας έχει ήδη συμβεί είναι το πρώτο βήμα για να ξεπεράσουμε τις συνέπειες κάθε δυστυχίας.

Όταν είστε στεναχωρημένοι, απασχοληθείτε με κάτι. Όση ώρα ασχοληθείτε να φτιάξετε κάτι, να διαβάσετε ένα βιβλίο, θα πάψετε να στενοχωριέστε. Ο Τσώρτσιλ τον καιρό του πολέμου δούλευε 18 ώρες το 24ωρο. Και δήλωνε: «Είμαι πολύ απασχολημένος. Δεν έχω καιρό για στενοχώριες». Η απασχόληση και η εργασία γενικά, είναι το καλύτερο φάρμακο για τα κλονισμένα νεύρα.

Δεν πρέπει να στενοχωριέστε για το παρελθόν, γιατί δεν πρόκειται να ζήσετε μ’ αυτό. Μη στεναχωριέστε για μικροπράγματα. Μην επιτρέπετε στις μικροστενοχώριες να καταστρέψουν την ευτυχία σας.

Δεν πρέπει να έχουμε μίσος ή κακία απέναντι σε κανέναν. Όταν μισούμε τους εχθρούς μας, χάνουμε τον ύπνο μας, τη διάθεσή μας, την υγεία μας, την ευτυχία μας. Αν δεν μπορούμε να αγαπάμε τους εχθρούς μας, όπως μας δίδαξε ο Χριστός, ας τους συγχωρούμε τουλάχιστον κι ας το ξεχνάμε. Κι αυτό, για το καλό της υγείας μας και της ευτυχίας μας.

Αντί να μισούμε τους εχθρούς μας, καλύτερα θα ήταν να τους λυπόμαστε. Ας μην εξισωθούμε ποτέ με τους εχθρούς μας, γιατί αν το κάνουμε, θα πληγωθούμε περισσότερο από εκείνους. Ας μην χάνουμε ούτε λεπτό της ώρας συλλογιζόμενοι ανθρώπους που δεν μας αρέσουν. Με την κακία δεν οδηγούμεθα πουθενά, ενώ με την αγάπη παντού. Το να κάνουμε καλό στον άλλον δεν είναι καθήκον. Είναι χαρά, γιατί έτσι καλυτερεύει η υγεία μας και μεγαλώνει η ευτυχία μας. Όταν είμαστε καλοί με τους άλλους, είμαστε καλύτεροι με τον εαυτόν μας.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο