Ο Θεός Βοηθά στον Πόνο

monaxosΗ υπομονή, λοιπόν, στον πόνο και η προσευχητική καρτερία φέρει την επίσκεψη της θείας χάριτος. Ο έτσι καλοδεχούμενος πόνος καθαρίζει την ψυχή. Αποδεικνύουμε την αγάπη μας στον Χριστό, με την αγόγγυστη υπομονή στον πόνο. Ο πόνος είναι ένας σταυρός, πάνω στον οποίο σταυρώνουμε τα πάθη μας. Μέσα από αυτή την εκούσια σταύρωση, θ’ αναστηθεί ο αναγεννημένος εαυτός μας.

Ο άγιος Μάρκος ο Ασκητής τονίζει πως η υπομονή στους πόνους των θλίψεων δίνει αληθινή γνώση και μεγάλη ωφέλεια. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος συνεχίζοντας λέγει πως αυτή η υπομονή στους πειρασμούς θα στεφθεί από χαρά, στην οποία προκαταβολικά πρέπει να ελπίζουμε κατά την αδιάψευστη εντολή του Κυρίου.

Ο πόνος, αδελφοί μου, ταπεινώνει τον άνθρωπο. Μέσα από την αδυναμία του μπορεί ν’ αναζητήσει τη δύναμη στον Θεό και να την έχει. Αν θελήσει να τα βγάλει πέρα μόνος του θα ταλαιπωρηθεί αρκετά και θα πονέσει σίγουρα πιο πολύ. Είναι μια ευκαιρία, να υποχωρήσει ο ατομισμός, η αυταρέσκεια, η επικίνδυνη τάση για αυτοθέωση, που αποτελεί πονηρή ψευδαίσθηση αυτοδυναμίας και αυτοδικαιώσεως, κι έτσι να οδηγηθεί στη σωτήρια μετάνοια, αποφασιστικά και αμετάκλητα, γενναία και σταθερά, δίχως διλήμματα, οπισθοχωρήσεις και δαιμονοκίνητες αναβολές.

Ο πιστός παραδίδεται ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Λέγει κι εννοεί το «γενηθήτω το θέλημά Σου», της Κυριακής προσευχής. Η πίστη στον Θεό αποτελεί ένα διάφορο πόνο. Καλείται ο πιστός ν’ απαγκιστρωθεί από το «ίδιον θέλημα», το κοσμικό περιβάλλον, πρόσωπα και πράγματα αντίθετα, ιδέες και μέριμνες παγιδευτικές. Ο πιστός προσκαλείται να μεταποιήσει τα πάθη σε αρετές και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Ένας ζωντανός και δυνατός οργανισμός, όταν νοσεί κάνει υψηλό πυρετό. Κάτι δηλώνει. Ας αναζητήσουμε ως καλοί ιατροί την αιτία, την αφορμή, την προέλευση του ενοχλητικού πυρετού. Η πλούσια παράδοσή μας μας διδάσκει πως η κρίση του πόνου μπορεί να φέρει στην επιφάνεια τα αντισώματα εκείνα που τελικά θα μας σώσουν. Η αντιμετώπιση του πόνου θέλει μεγάλη προσοχή και υπομονή.

«Το αληθινό νόημα του πόνου στη ζωή μας»

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, σελ. 20

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Νίκη Εναντίον της Θλίψης

thlipsitheosparigoria2005Ο Άγιος Μάρκος ο Ασκητής γράφει στο έργο του «Περί πνευματικού νόμου»: «Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή να θυμάσαι τον Θεό και ποτέ δεν θα σου λείψει αφορμή προς μετάνοια». Και ο δρόμος της μετάνοιας, της καθημερινής και αδιάκοπης μετάνοιας, είναι εκείνος που οδηγεί στη σωτηρία μας. Γιατί μέσα στη μετάνοια βρίσκουμε την Αγία Τριάδα των αρετών: Την ταπείνωση, την αγάπη και την υποταγή στο θέλημα του Θεού. Και λέει ακόμα ο Άγιος Μάρκος: «Τις θλίψεις του παρόντος να τις ανταλλάξεις προκαταβολικά με τα μελλοντικά αγαθά και ποτέ δεν θα ατονήσει ο αγώνας σου από αμέλεια».

Καθημερινές και διάφορες είναι οι θλίψεις όλων μας. Ας τις καταθέτουμε όλες με ταπείνωση στην Τράπεζα του Θεού, που τις δέχεται και τις μετατρέπει σε ουράνια δωρήματα και αγαθά. Γιατί η κατά Θεόν θλίψη καθαρίζει την καρδιά και το νου μας και προσελκύει το θείον έλεος. Ο ίδιος Άγιος εξηγεί: «Κάθε λυπηρό περιστατικό φέρνει στον φρόνιμο άνθρωπο τη μνήμη του Θεού και προκαλεί ανάλογη θλίψη σ’ εκείνον που λησμονεί τον Θεό».

Όλοι οι Άγιοι, και πρώτος ο Υπεράγιος Χριστός, μας δίδαξαν με τη ζωή τους ότι είναι σκληρός ο αγώνας, ο πνευματικός, και χρειάζεται να πιέζουμε συνεχώς τον εαυτόν μας και να τον οδηγούμε στη στενή πύλη της υπακοής. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει: «Πρέπει να γνωρίζεις ότι μέσα στις θλίψεις και στα παθήματα, στην υπομονή και στην πίστη είναι κρυμμένες οι υποσχέσεις του Θεού, όπως επίσης και η δόξα και η απόκτηση των ουρανίων αγαθών. Γιατί το σιτάρι που σπέρνεται στη γη ή και το δέντρο που μπολιάζεται, είναι ανάγκη να δοθεί πρώτα στη σήψη και στην ατιμία φαινομενικά, κι έτσι να απολαύσουμε ύστερα την ομορφιά και τον πολλαπλάσιο καρπό τους!» Το ίδιο νόημα εκφράζει και ο Απόστολος: «Πρέπει να περάσουμε πολλές θλίψεις για να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού». Και ο Κύριος λέγει: «Με την υπομονή σας θα σώσετε τις ψυχές σας» και «στον κόσμο θα έχετε θλίψεις».

Μιχάλης Κανταρτζής

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Γιατί σ’ Εμένα Θεέ μου;

stavros1Είναι ακόμη αλήθεια πως στα χείλη του κάθε πονεμένου συχνά ανεβαίνει εκείνο το γνωστό και βαθύ «γιατί σ’ εμένα Θεέ μου»; Στο ανθρώπινο αυτό «γιατί» δεν νομίζουμε ότι υπάρχει μια εύκολη και γρήγορη απάντηση. Η απάντηση θα ’ρθει πιο αργά, από τον ίδιο τον Εσταυρωμένο Θεάνθρωπο. Ο άνθρωπος αξιώνεται να συμμετέχει στον σταυρό του Κυρίου. Μη νομίζετε ότι είναι κάτι μικρό αυτό. Μέσα από τον πόνο, οι προσευχές είναι σίγουρα πιο κατανυκτικές, πιο θερμές, πιο ευπρόσδεκτες. Δίνουν κατ’ αρχάς τη γαλήνη της υπομονής στη δοκιμασία, λιγοστεύουν την απαιτητικότητα, ταπεινώνουν αληθινά, χαρίζουν τη χαρά της ελπίδος και την υγεία της ψυχής. Μέσα μας θα βρούμε τον Θεό. Όσο πιο γρήγορα Τον συναντήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θ’ απελευθερωθούμε και θα χαρούμε αληθινά.

Είπαν ωραία πως πριν μας στείλει ο Θεός τον σταυρό που σηκώνουμε, τον ζύγισε, τον είδε καλά, τον εξέτασε προσεκτικά με την πανσοφία, την αγάπη και την δικαιοσύνη Του. Το αγαθό βλέμμα Του τον παρακολούθησε και η μεγάλη Του καρδιά τον θέρμανε, αφού τον ξαναζύγισε με την άπειρη στοργή Του. Νομίζεις πως είναι πιο βαρύς απ’ ό,τι μπορείς να σηκώσεις, ενώ έχεις άγνωστες δυνάμεις μέσα σου. Μη χάνεις το θάρρος σου, μη τα βάζεις με τον Θεό, γνωρίζει πολύ καλά τι κάνει. Τον ευλόγησε πριν τον θέσει τον σταυρό στους ώμους σου. Σίγουρα μπορείς να τον σηκώσεις. Μη λησμονάς πως πάντα πριν το Κενό Μνημείο είναι ο Γολγοθάς. Η Ανάσταση έπεται της Σταύρωσης.

(Το αληθινό νόημα του πόνου στη ζωή μας, μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, σελ. 7,8)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο