Ο Θεός Έγινε Άνθρωπος

xristosΌταν ο πατέρας τακτοποίησε τα ξύλα στο τζάκι, κάθισε στην πολυθρόνα του και είπε στη γυναίκα του:

– Που πήγαν τα παιδιά με τέτοιο κρύο; Ο δάσκαλος στο Κατηχητικό θέλει να δώσει στα παιδιά τους ρόλους τους για το χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα. Δεν μας αφήνει ήσυχους; Εμείς εδώ στο χωριό έχουμε αρκετή δουλειά και χρειάζομαι τη βοήθειά τους, είπε ο πατέρας άκεφος.

– Δεν χαίρεσαι που τα παιδιά με το δικό τους τον τρόπο θα παρουσιάσουν την αγάπη του Θεού και το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων; απάντησε η μητέρα.

– Σταμάτα τα κηρύγματά σου. Τα Χριστούγεννα είναι απλά μια ακόμη επινόηση των εμπόρων, που προσπαθούν να πουλήσουν πράγματα που δεν χρειάζονται.

– Ηρέμησε. Να, τους ακούω κι έρχονται. Προσπάθησε, σε παρακαλώ να είσαι πιο ευχάριστος, τον διέκοψε η γυναίκα του.

– Μαντέψτε τους ρόλους μας! είπαν ο Κώστας και η Κατερίνα με ενθουσιασμό.

– Δεν μπορούμε. Πείτε τους να τελειώνουμε, είπε ο πατέρας απότομα.

– Εγώ θα είμαι ο Ιωσήφ, είπε ο Κώστας. Εγώ θα είμαι ο άγγελος, είπε η Κατερίνα.

– Θα βάλετε όλη σας την τέχνη και πιστεύω ότι η παρουσίαση της ιστορίας των Χριστουγέννων θα γίνει ευλογία σε πολλούς, τους ενθάρρυνε η μητέρα.

– Μπαμπά, να έρθεις και συ για να παρακολουθήσεις το πρόγραμμα, είπε ο Κώστας ικετευτικά.

– Η Εκκλησία δεν είναι τόπος για μένα. Αφήστε με ήσυχο, απάντησε ο πατέρας.

– Μάλιστα μπαμπά, είπαν τα παιδιά και καθώς πήγαιναν στο δωμάτιό τους η Κατερίνα άρχισε να κλαίει.

Η μέρα για την παρουσίαση του προγράμματος έφτασε. Λίγο πριν φύγουν τα παιδιά, παρακάλεσαν την μητέρα τους να ακούσει για τελευταία φορά τους ρόλους τους.

Πρώτη άρχισε η Κατερίνα:

«Μην τρομάζετε! Να, σας φέρνω χαρμόσυνο άγγελμα, που θα γεμίσει με χαρά όλο τον κόσμο. Γιατί σήμερα στην πόλη του Δαυίδ γεννήθηκε για χάρη σας Σωτήρας κι αυτός είναι ο Χριστός, ο Κύριος» (Λουκάς 2: 10-11).

– Όλα αυτά είναι παραμύθια! Γιατί να έρθει ο Χριστός στον κόσμο μας και να γίνει άνθρωπος; Δεν ήταν ευχαριστημένος εκεί που ήταν; μουρμούρισε ειρωνικά ο πατέρας.

Η μητέρα ευγενικά μπήκε στη συζήτηση και εξήγησε.

– Η Αγία Γραφή λέει καθαρά ότι η αμαρτία είχε τυφλώσει το νου μας και περπατούσαμε στο σκοτάδι. Ο Χριστός ήρθε για να φανερώσει το φως στον κόσμο. Γι’ αυτό χαιρόμαστε τα Χριστούγεννα. Θυμόμαστε ότι ο Χριστός γεννήθηκε, μεγάλωσε και θυσιάστηκε για τις δικές μας τις αμαρτίες. Έτσι τώρα, όποιος πιστέψει σ’ Αυτόν γίνεται παιδί του Θεού.

– Αρκετά άκουσα για σήμερα. Άντε, πηγαίνετε στο καλό, διέκοψε ο πατέρας.

Ο πατέρας σε λίγο έμεινε μόνος και μονολογώντας έλεγε: «Για πόσο αφελή με περνάνε. Να πιστέψω σε ένα Χριστό που, ενώ ήταν Θεός, έγινε άνθρωπος και ήρθε στον κόσμο για να μου δείξει ποιος είναι ο δρόμος για τον ουρανό; Εγώ δεν χρειάζομαι κανένα να μου δείξει ποιος είναι ο δρόμος για τον ουρανό. Αν θέλω, μπορώ το δρόμο να τον βρω και μόνος μου».

Τη στιγμή όμως εκείνη άκουσε δυνατούς χτύπους στο παράθυρο. Ένα σμήνος από πουλάκια είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους μέσα στη χιονοθύελλα και καθώς είδαν το φως προσπαθούσαν να μπουν μέσα. Άνοιξε το φως στην αυλή και προσπάθησε μάταια να τα οδηγήσει σε κάποιο προσωρινό καταφύγιο. Τα πουλάκια φοβισμένα και παγωμένα πετούσαν απ’ εδώ και απ’ εκεί.

«Τι χαζά που είναι», σκέφθηκε. «Αν κι έχω ανοίξει την πόρτα και το φως, αυτά δεν βλέπουν ότι προσπαθώ να τα βοηθήσω. Δεν με εμπιστεύονται. Δεν με καταλαβαίνουν. Ίσως αν μπορούσα να γίνω πουλί για να μιλήσω στη δική τους τη γλώσσα».

Καθώς όμως έλεγε αυτά τα λόγια, το μυαλό του φωτίστηκε.

«Αυτό είναι! Ναι, αυτό είναι! Αυτό προσπαθούσαν να μου πουν τα παιδιά μου. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να μπορέσει να μου δείξει το δρόμο. Και εγώ τυφλωμένος είμαι, όπως τα πουλιά από τη χιονοθύελλα. Τώρα καταλαβαίνω γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος. Κατέβηκε στο δικό μου το επίπεδο για να μπορέσω εγώ να βρω το δρόμο για τον ουρανό».

Αγαπητά μου παιδιά, σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά κι εσείς να μπορέσετε να βρείτε το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων.

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο