Θαύμα στην Αίγυπτο που Προκαλεί Ρίγος

Ένας Μουσουλμάνος στην Αίγυπτο σκότωσε τη γυναίκα του και την έθαψε με τα δύο κοριτσάκια τους, που το ένα ήταν μωρό και το άλλο 8 ετών. Τα κορίτσια τα έθαψε ζωντανά!! Ύστερα κατήγγειλε στην αστυνομία ότι τα κορίτσια τα σκότωσε ένας θείος τους

 

Μετά από 15 μέρες πέθανε ένα άλλο μέλος από το σόι τους. Οι δικοί του αποφάσισαν να τοποθετήσουν τη σορό στον τάφο όπου βρισκόταν η μητέρα και τα δύο κοριτσάκια. Όταν άνοιξαν τον τάφο για την κηδεία, οι παρευρισκόμενοι δεν πίστευαν στα μάτια και στα αυτιά τους. Βρήκαν κάτω από το χώμα τα δύο κοριτσάκια ζωντανά!

 

Το εκπληκτικό γεγονός διαδόθηκε σαν αστραπή σ’ όλη τη χώρα και ο πατέρας των παιδιών ετοιμάστηκε για τη θανατική ποινή. Όπως ήταν φυσικό, οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή πάνω στο μεγαλύτερο παιδί, προκειμένου να τους διαφωτίσει για το πώς επέζησαν.

 

«Ένας άνδρας, ο οποίος φορούσε λευκά ρούχα που έλαμπαν σαν τον ήλιο, με χέρια ματωμένα από πληγές, ερχόταν και μας έδινε φαγητό», ήταν η απάντηση της μικρής. «Ακόμη, ο άνθρωπος αυτός ξυπνούσε και τη μαμά μου για να περιποιηθεί την αδελφή μου».

 

Το εθνικό αιγυπτιακό κανάλι, το οποίο πήρε τη συνέντευξη, μετέδωσε μέσω της (μουσουλμάνας) δημοσιογράφου: «Ο άνδρας αυτός δε μπορεί να ήταν άλλος από τον Ιησού, διότι κανείς άλλος δεν κάνει τέτοιου είδους πράγματα»!

 

Μπορεί μεν οι μουσουλμάνοι να δέχονται ότι ο «ΙΣΑ» (ο Ιησούς) τα έκανε όλα αυτά, αλλά οι πληγές δείχνουν ότι πραγματικά σταυρώθηκε, όπως επίσης είναι ξεκάθαρο ότι ο Ιησούς ζει. Εξάλλου, κανείς δεν διανοήθηκε να μη βασιστεί στα λόγια του κοριτσιού, γιατί ούτε αυτή ούτε η αδελφούλα του θα ήταν δυνατό να επιζήσουν, αν δε συνέβαινε ένα πραγματικό θαύμα.

 

Οι ηγέτες των μουσουλμάνων βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα αδιέξοδο, καθώς ούτε την αυθεντικότητα του θαύματος μπορούν να αμφισβητήσουν, ούτε και να περιορίσουν την έκταση που πήρε η δημοσιότητα της όλης ιστορί

 (Ιντερνέτ 18.11.2012)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Τὸ παράπονο (ἀπόσπασμα)

foto-i-Google-tima-ton-odyssea-elyti-1-315x236του Οδυσσέα Ελύτη

Ἀναρωτιέμαι μερικὲς φορές: εἶμαι ἐγὼ ποὺ σκέφτομαι καθημερινὰ πὼς ἡ ζωή μου εἶναι μία; Ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι τὸ ξεχνοῦν; Ἢ πιστεύουν πὼς θὰ ἔχουν κι ἄλλες, πολλὲς ζωές, γιὰ νὰ κερδίσουν τὸν χρόνο ποὺ σπαταλοῦν;

Μοῦτρα. Ν᾿ ἀντικρίζεις τὴ ζωὴ μὲ μοῦτρα. Τὴ μέρα, τὴν κάθε σου μέρα. Νὰ περιμένεις τὴν Παρασκευὴ ποὺ θὰ φέρει τὸ Σάββατο καὶ τὴν Κυριακὴ γιὰ νὰ ζήσεις. Κι ὕστερα νὰ μὴ φτάνει οὔτε κι αὐτό, νὰ χρειάζεται νὰ περιμένεις τὶς διακοπές. Καὶ μετὰ οὔτε κι αὐτὲς νὰ εἶναι ἀρκετές. Νὰ περιμένεις μεγάλες στιγμές. Νὰ μὴν τὶς ἐπιδιώκεις, νὰ τὶς περιμένεις.

Διαβάστε Περισσότερα

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η Αγάπη Στεγνώνει Δάκρυα

Το παρακάτω γεγονός είναι απίστευτο, αλλά απόλυτα αληθινό και εξελίσσεται στο παρελθόν. Ο κυρ-Απόστολος Μαργαρίτης δούλευε σε κάποια επιχείρηση. Απόκτησε τέσσερα παιδιά, τρία κορίτσια και ένα αγοράκι. Τα κατάφερνε μια χαρά. Δεν έλειπε τίποτε από το σπίτι του. Και ξαφνικά έπεσε κεραυνός! Η επάρατη αρρώστια τον χτύπησε ύπουλα. Τρεχάματα, εξετάσεις, θεραπείες. «Ενός κακού δοθέντος, μύρια έπονται»!

Έχασε τη θέση του και βρέθηκε στον «Άγιο Σάββα», το νοσοκομείο των καρκινοπαθών. Στη συνέχεια ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοίκιαζε «πέταξε» στο δρόμο την οικογένειά του!

Η καλόκαρδη κυρά–Μαρία έκλαψε με την καρδιά της. Πού να κουρνιάσει αυτή και τα τέσσερα κλωσσόπουλά της;

Ένας πονόψυχος Χριστιανός της είπε: «Στα Άνω Λιόσια υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο λεωφορείο. Θέλεις να σε πάω»;

Τι να κάνει η κυρά –Μαρία; Τρύπωσε σ’ αυτό το σαράβαλο με την ψυχή στο στόμα. Τα τζάμια όλα ήταν σπασμένα. Ευτυχώς ήταν καλοκαίρι. Το χειμώνα όμως, τι θα έκαναν;

Κάποια μέρα η κυρά-Μαρία ετοίμαζε λίγο φαγάκι για να το πάει στον άντρα της. Η δεκαπεντάχρονη κόρη ανέλαβε να προσέχει τα μικρά αδελφάκια της. Ξαφνικά είδε να σταματά μπροστά της ένα νοσοκομειακό αυτοκίνητο. Τρόμαξε. «Λες να πέθανε ο άντρας μου»; συλλογίστηκε. Βγήκε έξω αλαφιασμένη. Τότε κέρωσε! Τέσσερις νοσοκόμοι πάνω σ’ ένα ράντζο άφησαν στο πεζοδρόμιο τον άρρωστο σύζυγό της. Είχε τα χάλια του ο ταλαιπωρημένος! Ο καρκίνος είχε καταφάει τα κάτω χείλια και γενικά το πρόσωπό του ήταν γεμάτο καρκινώματα!

Ούρλιαξε η κυρά–Μαρία! «Τι κάνετε;»

Το νοσοκομειακό χάθηκε στη σκόνη! Αρκετοί γείτονες τρέξανε. Μερικοί φώναζαν. «Αίσχος! Ντροπή τους!» Οι πιο ψύχραιμοι πήραν μερικές αποφάσεις.

-Παιδιά ό,τι έχετε για το γείτονα!

Γρήγορα μαζεύτηκαν εκατό χιλιάδες!

-Σώπα, κυρά–Μαρία. Ο Θεός είναι μεγάλος!

-Να, βρήκαμε εκατό χιλιάδες δραχμές!

-Παιδιά, έχω εδώ κοντά ένα μικρό διαμερισματάκι! Το δίνω για το φαντάρο γιο μου.

Σε λίγο η οικογένεια βρισκόταν σ’ ένα δυαράκι. Την άλλη μέρα βρέθηκε εργασία για τη μητέρα! Μια φιλάνθρωπη κυρία φρόντισε να πηγαίνουν έξι μερίδες από το συσσίτιο της εκκλησίας στην ταλαίπωρη οικογένεια!

Ω Αγάπη! Έλα στη γη μας, για να στεγνώσουν μερικά καυτά δάκρυα.

                                                                               («Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ», Θεόδωρος Κ. Βγότζας

                                                                                                                                              σελ. 143,144)

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Η ώρα της εκτέλεσης

KAMPANAΑργά αργά, ο ήλιος έκλινε προς τον ορίζοντα…. Σε λίγο θα κτυπούσε η καμπάνα την ώρα της εκτέλεσης του κατάδικου. Ο δήμιος θα εκτελούσε το απαίσιο έργο του.

Η μνηστή του καταδίκου είχε κάμει το παν για   να του δοθεί χάρη, αλλά άδικα. Αποφασίζει τότε να κάνει μια τελευταία προσπάθεια. Ανεβαίνει πάνω στο κωδωνοστάσιο και περιμένει κι αυτή να φθάσει η ώρα της εκτέλεσης. Όπως συνέβαινε κάθε μέρα, ο γέροντας ιερομόναχος πηγαίνει και τραβά το σχοινί. Είναι όμως τόσο κουφός ώστε δεν αντιλαμβάνεται ότι η καμπάνα δεν κτυπά!

Εκεί επάνω, η κόρη εκείνη ήταν πιασμένη με όλες της τις δυνάμεις από το σήμαντρο της καμπάνας και στο κάθε κτύπημα το σήμαντρο την πλήγωνε. Αλλά υπόμενε τον πόνο και, όταν ο ιερομόναχος απομακρύνθηκε, κατέβηκε με δυσκολία και πήγε στον τόπο της εκτέλεσης.

Εκεί περίμεναν όλοι, έκπληκτοι γιατί δεν είχε σημάνει η καμπάνα! Έπεσε τότε στα πόδια του άρχοντα, ο οποίος συγκινημένος από την αγάπη της, απένειμε χάρη στον κατάδικο.

Η ανθρώπινη αγάπη, όσο κι αν είναι θαυμαστή, δεν αποτελεί παρά μια αμυδρή εικόνα της αγάπης του Θεού, της άπειρης, της ανεξιχνίαστης και ανέκφραστης.

Γιατί ήρθε επάνω στη γη «ο άνθρωπος των θλίψεων»; Γιατί τραυματίστηκε, ταλαιπωρήθηκε και καρφώθηκε στο ξύλο της κατάρας; Για να σώσει τους φίλους του τάχα; Όχι, αλλά για να σώσει τους αμαρτωλούς, τους εχθρούς του!

Εσύ που διαβάζεις την ιστορία, έχεις αφήσει την αγάπη αυτή να «κτυπήσει» τη συνείδησή σου, την καρδιά σου; Είσαι ένας αμαρτωλός, ένας χαμένος, ένας εχθρός του Θεού, για τον οποίον πέθανε ο Χριστός. Ποια απάντηση θα δώσεις προς την άπειρη αυτή αγάπη;

«Ο Θεός φανερώνει την αγάπη του σε μας, διότι ενώ εμείς είμαστε ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για μας» (Ρωμ. 8:8).

 

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

'Αλλο πράγμα το καθήκον και άλλο η Αγάπη

Πάντα είχα την απορία, γιατί πρέπει, ως Ορθόδοξος Χριστιανός, να συνδέω  την προσφορά προς τον συνάνθρωπο, τον εθελοντισμό  με το Ευαγγέλιο; Υπάρχουν χιλιάδες  εθελοντικές  οργανώσεις  που προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες  προς τον συνάνθρωπο μας  και οι οποίες κινούνται από  υποχρέωση και καθήκον προσφοράς,  χωρίς να γίνεται σύνδεσή των με κάποια θρησκεία. Η απορία μου αυτή έμενε μετέωρη για πολλά χρόνια, μέχρι που ο Κύριος μου την έλυσε  με το εξής περιστατικό:

 

Βρίσκομαι στο νοσοκομείο για να κρατήσω συντροφιά σε ένα εγκαταλειμμένο ασθενή, που βρίσκεται εκεί για πολλές ημέρες. Παιδιά δεν έχει και η σύζυγός του δυστυχώς είναι κατάκοιτη από άλτσχάϊμερ. Η μοναξιά τού πληγώνει την ψυχή αφάνταστα,  περισσότερο από τον σωματικό του πόνο. Κάθομαι δίπλα του,  κουβεντιάζω  και  τον ενθαρρύνω.  Εκείνος μιλά μαζί μου για την ζωή του, αλλά κάποιες στιγμές  παθαίνει παραισθήσεις και μου δείχνει  πρόσωπα που δεν υπάρχουν στο δωμάτιο. Τα δάχτυλα των χεριών του κρατάνε την άκρη του σεντονιού και κινούνται νευρικά,  ακατάπαυστα, σαν να θέλει να το σκίσει η να το κάνει πτυχές.

 

Ο ορθολογισμός μου, κινούμενος από καθήκον να του καλύψω την μοναξιά του και να του γλυκάνω τον ψυχικό του πόνο επί μια και μισή ώρα, δεν τον απάλλαξε από τη νευρική κίνηση των δακτύλων επάνω στο σεντόνι. Η ταραχή και ανησυχία του ζωγραφιζόταν στο πρόσωπο του. Κάποια στιγμή στοργικά του λέω  «ηρεμήστε», τον σκεπάζω  με το σεντόνι, του χαϊδεύω το στήθος και μετά το μέτωπο.

Τότε ακούω  από τον ασθενή ένα «ευχαριστώ», τα δάχτυλα του χεριού του ηρεμούν, το νευρικό του πρόσωπο γαληνεύει και βυθίζεται στον ύπνο. Τότε συνειδητοποιώ πως ό,τι δεν κατάφερα σε μιάμιση ώρα, το κατάφερα μέσα σε λίγα λεπτά.

Άλλο πράγμα τον καθήκον, και άλλο πράγμα η αγάπη. Το καθήκον, ο ανθρωπισμός, είναι προϊόντα του νου, ενώ η αγάπη είναι προϊόν της καρδιάς. Δύο κινήσεις  της ψυχοσωματικής οντότητας του ανθρώπου, η πρώτη έχει όρια τη λογική, ενώ η δεύτερη δεν έχει κανένα όριο, διότι μπορεί να φτάσει  μέχρι την αυτοθυσία. Να γιατί ο Χριστός επιπλήττει τη Μάρθα που «μεριμνά και τυρβάζει περί  πολλά» ενώ  για την αδελφή της  λέει ότι «την αγαθή μερίδα  εξελέξατο» (Λουκ. 10:41-42).  Ο Χριστός δεν θέλει τους ανθρώπους του καθήκοντος, αλλά εκείνους της αυτοθυσίας, όπως και ο ίδιος θυσιάστηκε για τη δική μας σωτηρία.


Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο