Ύψωσις του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού

timiosstayroseikonaΜε την ευκαιρία της εορτής της παγκοσμίου υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου παραθέτουμε απόσπασμα του μακαριστού Αρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμένου Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Η Ορθόδοξος αγιογραφία της Σταυρώσεως δεν Τον παριστά ως ένα ταλαίπωρο διά σταυρού κατάδικο σε επώδυνο και ατιμωτικό θάνατο, αλλά ως τον Θεάνθρωπο Κύριο, που πονά και πάσχει ως τέλειος άνθρωπος, αλλά και που ως Κύριος της δόξης δεσπόζει του πόνου και του θανάτου. Γι’ αυτό και προτιμά αντί του «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων», την γραφή «Ο Βασιλεύς της Δόξης».

Και πράγματι, ο Κύριός μας ανέβηκε εκουσίως επάνω στον Σταυρό ως Βασιλεύς που θυσιάζεται για τους υπηκόους του. Συγχρόνως ως ο Μέγας Αρχιερεύς που τελεί την μόνη αληθινή και σώζουσα θυσία, που αγιάζει τον σύμπαντα κόσμον. Ο Σταυρός είναι το θυσιαστήριο, επί του οποίου τελεί την λυτρωτική για τον κόσμο θυσία Αυτός που είναι συγχρόνως και θύμα και θύτης. Θυσιάζει τον εαυτό Του από άπειρη αγάπη για το πλάσμα Του. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μάς λέγει ότι, αν και θα μπορούσε με απλούστερο τρόπο να μας σώση, προτίμησε αυτόν τον επώδυνο και ατιμωτικό θάνατο, για να δείξη την απροσμέτρητη αγάπη Του προς το λογικό πλάσμα Του και για να μας παρακινήση να μή προτιμούμε τίποτε περισσότερο από Αυτόν.

Στην προ του Πάθους Αρχιερατική προσευχή Του ο Κύριος αναφέρει: «υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν» (Ιω. ιζ’ 19), που σημαίνει, κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας, ότι προσφέρω τον εαυτό μου θυσία, ως θύμα άμωμο, αφιερωμένο στον Θεό, στο επί του Σταυρού θυσιαστήριο, ώστε διά του αίματος της θυσίας μου να γίνουν όλοι οι μαθητές μου μέτοχοι του αγιασμού και της σωτηρίας που πηγάζει από αυτήν την θυσία (PG 74, 544).

Στην συνέχεια οι αγιαζόμενοι πιστοί γίνονται και αυτοί θύματα άγια, αφιερωμένα στον Θεό (Ιω. Χρυσ., ΕΠΕ 14, 592), όπως λέγει ο Απόστολος «παραστήσαι τα σώματα υμών θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τώ Θεώ» (Ρωμ. ιβ’ 1).

... Και πράγματι, η ζωηφόρος θυσία του Κυρίου μας επί του Σταυρού μένει ανενεργός,αν και εμείς δεν συνεργήσουμε θυσιάζοντας καθ’ ημέραν το εγωϊστικό μας θέλημα, τις εμπαθείς επιθυμίες μας και τις αντίθεες κινήσεις της ψυχής μας, και καθιστώντας διά του τρόπου αυτού τους εαυτούς μας θυσία ευάρεστη στον Θεό.

Κατά τον άγιο Αυγουστίνο, τρεις σταυροί υπήρχαν στον Γολγοθά: Ο Σταυρός του Αναμαρτήτου, που είναι ακατανόητος και ασύλληπτος στην πεπερασμένη διάνοιά μας. Ο σταυρός του μετανοούντος ληστού, που προσιδιάζει σε όλους τους αγωνιζομένους Χριστιανούς, που καθιστούν τον εαυτό τους με την μετάνοιά τους αγία θυσία για τον Θεό. Και ο σταυρός του αμετανοήτου ληστού, που εγωιστικά αιρόμενος αποκλείει τον άνθρωπο από την χαρά της υποφωσκούσης ενδόξου και λαμπροφόρου Αναστάσεως.

Ο Κύριός μας δεν έπαυσε μέχρι σήμερα να αγωνιά, να πονά και να φροντίζη για την σωτηρία μας. Το λέγει πολύ όμορφα ο Ίδιος: «Ο Πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι» (Ιω. ε’ 17). Κατά τους αγίους Πατέρας, ο Κύριος δεν έπαυσε να προνοή για τα δημιουργήματά Του, να τα συντηρή και να τα διακυβερνά, κυρίως όμως να φροντίζη για τον αγιασμό του κατ’ εικόνα Του πλασθέντος δημιουργήματός Του.

Στην αγωνία αυτή και τον πόνο του Κυρίου μας συμμετέχουν και όλοι οι πιστοί δούλοί του. Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης δεν έπαυε καθ’ όλη την ζωή του να πονά και να κλαίη υπέρ όλου του Αδάμ, δηλαδή του ανθρωπίνου γένους. Και μάλιστα όσο περισσότερο αγιάζεται κάποιος, τόσο περισσότερο αυξάνουν και οι οδύνες του για την σωτηρία των ανθρώπων.

Πώς λοιπόν και σήμερα οι πιστοί Χριστιανοί μπορούν να ησυχάζουν, βλέποντας την αμαρτία και το σκότος να κυριαρχούν; «Αθυμία κατέσχε με από αμαρτωλών των εγκαταλιμπανόντων τον νόμον σου», ανακράζουν θρηνητικά μαζί με τον προφητάνακτα Δαυίδ (Ψαλμ. 118). ... Διότι η τελική πράξις της ιστορίας δεν είναι ο σταυρός, το πάθος, η αγωνία και ο πόνος. Είναι η ανάστασις.

... Το αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου διαλύει όλα τα σκότη της αμαρτίας, του πόνου και του θανάτου. «Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος Αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ. στ’ 9).

Ας αφήσουμε και εμείς, αδελφοί, τα νεκρά έργα της αμαρτίας, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με τα δάκρυα της μετανοίας, ας προσφέρουμε το σώμα και την ψυχή μας καθαρά από κάθε μολυσμό, ας τρέξουμε να ενωθούμε με τον μόνο Νικητή του θανάτου και της αμαρτίας, για να γευθούμε και εμείς την ατελεύτητη χαρά της Αναστάσεώς Του. Ιδίως σήμερα που όλα μας φαίνονται χωρίς φώς, χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική.

Συγχρόνως, ας μή παύσουμε να αγωνιούμε και να πενθούμε για τους «εν χώρα και σκιά θανάτου καθημένους» αδελφούς μας, παρακαλώντας τον Κύριο της Δόξης να ανοίξη τα μάτια της ψυχής τους, ώστε να καταλαμφθούν και αυτοί από το άκτιστο Φως της Αναστάσεώς Του και όλοι μαζί να δοξάζουμε εις αιώνας αιώνων τον Αναστάντα Κύριο και Θεό μας, γευόμενοι την ανέκφραστο γλυκύτητα, την «πάντα νούν υπερέχουσαν», της ενώσεως μαζί Του.

Πηγή: Πεμπτουσία

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Τα Ώριμα Χρόνια της Ζωής μας

Η ωριμότητα είναι ένα κομμάτι της ζωής μας. Είναι τα χρόνια που έρχονται με την πάροδο της ηλικίας. Άραγε έχουν αξία μόνο τα νιάτα; Οι μεγάλοι είναι άχρηστοι και περιττοί στην κοινωνία;

Η απάντηση εξαρτάται από τη θέση που παίρνει κανείς απέναντι στη ζωή. Πολλές φορές οι μεγάλοι έχουν μία περίεργη στάση και συμπεριφορά απέναντι στο καινούργιο που συναντούν. Καινούργιες γνώσεις παρουσιάζονται στην επιστήμη, στον τρόπο ζωής και σε άλλους τομείς. Ίσως να μην μπορούν οι μεγάλοι άνθρωποι να το καταλάβουν και οι αντιδράσεις τους να είναι αρνητικές και ασυνήθιστες. Συνηθίζουν να κάνουν κριτική σε όλα και πολλές φορές αρνητική.

Εκείνος όμως που παραδέχεται ότι τα χρόνια περνάνε και τα νιάτα φεύγουν, η στάση του απέναντι στη νέα περίοδο της ζωής του, είναι εντελώς διαφορετική. Όσο πιο λογικά αποδεχόμαστε την αλήθεια, τόσο πιο καθαρά θα δούμε το νόημα των ώριμων χρόνων της ζωής μας. Τα ώριμα χρόνια είναι και αυτά ζωή. Όσο κάποιος αποδεχτεί την ηλικία του, τόσο θα αλλάξει και τη σχέση προς τους νεότερους. Πιστεύει στις καινούργιες δυνάμεις, δεν κάνει κριτική για όλους και για όλα. Γίνεται διαλλακτικότερος, ακούει με προθυμία, με αγάπη και σταματά να κάνει τον «παντοδύναμο και παντογνώστη». Γεμάτος με εμπειρία από τη ζωή, ακούει τους συνανθρώπους του και όταν χρειάζεται, τους συμβουλεύει, μέσα από την πείρα που απέκτησε. Μαθαίνει να τους αγαπά και να ακούει με ενδιαφέρον τους νέους. Μεταφέρει στους νέους έναν πλούτο ζωής που δοκιμάστηκε στο καμίνι της πραγματικότητας, εμπειρία που εκ των πραγμάτων δεν έχουν ακόμα οι νέοι.

Πόσοι νέοι δεν ευγνωμονούν για την πείρα και τις γνώσεις που απέκτησαν κοντά στους ηλικιωμένους γονείς τους, που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να δώσει. Πόσες μανάδες δεν έδωσαν μια ζωή ολόκληρη, για να ολοκληρώσουν την αγωγή και την προκοπή των παιδιών τους και των εγγονών τους, χωρίς πολλές φορές να τους αναγνωρίζεται τίποτε.

Εκείνος που φτάνει στα ώριμα χρόνια δεν πρέπει να σκέπτεται πως δεν έχει πλέον μέλλον. Γιατί πώς θα μπορέσει αλλιώς να αντικρίσει την έκπληξη που λέγεται αιωνιότητα; Ο άνθρωπος που ζει μέσα στην έννοια της αιωνιότητας, είναι ζωντανός και στο χθες και στο σήμερα και ελπίζει και ζει την αιωνιότητα απ’ αυτή τη ζωή. Τα ώριμα χρόνια μπορούν με ελπίδα και πίστη στο Θεό να είναι χρήσιμα και γεμάτα δημιουργία.

Φωτεινή Ηλιοπούλου, Εκπαιδευτικός

Η Επίδραση της Γυναίκας

Δεν υπάρχει τίποτε άλλο ισχυρότερο από την ευλαβή και συνετή γυναίκα, στο να ρυθμίζει και να διαπλάσσει, σε όσα αυτή θέλει, την ψυχή του άντρα. Γιατί τότε ούτε τους φίλους, ούτε τους δασκάλους, ούτε τους άρχοντες θα ανεχτεί, όπως θ’ ανέχεται τον σύζυγο που θα τον παραινεί και θα τον συμβουλεύει (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον με αγάπη. Γιατί όλος ο νόμος εκπληρώνεται με έναν λόγο, με το «να αγαπάς τον πλησίον σαν τον εαυτό σου»

Γαλάτ. 5:14

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο

Οι Εκπαιδευτικοί να περνάνε μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα

dmotikosxoleioxaniaΕίναι μεγάλη υπόθεση ο σωστός δάσκαλος, ιδίως στις μέρες μας! Τα παιδιά είναι άγραφες κασέτες ή θα γεμίσουν βρώμικα τραγούδια ή βυζαντινή μουσική. Το έργο του δασκάλου είναι ιερό. Έχει μεγάλη ευθύνη και, αν προσέξη, μπορεί να πάρη μεγάλο μισθό από τον Θεό. Να φροντίζη να διδάσκη στα παιδιά τον φόβο του Θεού. Πρέπει να βρούν τρόπο οι εκπαιδευτικοί να περνάνε κάποια μηνύματα στα παιδιά για τον Θεό και για την Πατρίδα. Ας σπείρουν αυτοί τον σπόρο, και ας μην τον δούν να βλαστάνη. Τίποτε δεν πάει χαμένο, κάποια στιγμή θα πιάση τόπο.

Και πάντα με το καλό, με επιείκεια, με αγάπη να φέρωνται στα παιδιά. Να προσπαθούν να ξυπνάνε το φιλότιμό τους. Το παιδί θέλει αγάπη, ζεστασιά. Πολλά παιδιά την στερούνται τελείως στο σπίτι. Αν οι δάσκαλοι αγαπήσουν τα παιδιά, θα τους αγαπήσουν και εκείνα, και τότε θα κάνουν πιο εύκολα το έργο τους. Εμάς ο δάσκαλος με την βέργα μας χτυπούσε, όταν έβλεπε αταξία, αλλά αγαπούσε τα παιδιά και τα παιδιά τον αγαπούσαν. Δεν είχε δικά του παιδιά και τα αγαπούσε τα παιδιά πολύ. Γι’ αυτό λέω ότι καλοί είναι οι γονείς που γεννούν πολλά παιδιά και γίνονται πολύτεκνοι, αλλά καλύτεροι είναι οι σωστοί εκπαιδευτικοί που αναγεννούν του κόσμου τα παιδιά και γίνονται υπέρ-υπέρ-πολύτεκνοι! Δίνουν αναγεννημένους ανθρώπους στην κοινωνία, και έτσι γίνεται καλύτερη.

Όσιος Παΐσιος

Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο